บทที่ 14 ดาบชื่อดัง “ฮารุนางะ”!

แม้จะยืนเผชิญหน้ากับโจรสลัดนับสิบ แต่โรดส์ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง เยือกเย็น ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

“คนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์... ก็คือแกนั่นแหละ”

ฟุ่บ!

แทบจะในเสี้ยววินาทีต่อมา โรดส์ก้าวหนึ่งและร่างของเขาก็พุ่งวูบไปยังด้านขวาของเรือ เขาต่อยใส่โจรสลัดคนหนึ่งจนปลิวกระเด็น แล้วเสยเตะอีกคนร่วงทะเลตามไปติด ๆ

ขณะเดียวกัน มือซ้ายของเขาก็คว้าปืนพกออกจากเอว แล้วยกขึ้นเล็งไปที่กลุ่มโจรสลัด

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

เขายิงรัวหกนัดจนหมดแม็กในชั่วพริบตา

ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสองวินาที

ยกเว้นฟูโรตาเดียวที่ไหวตัวทันตั้งแต่ตอนโรดส์ขยับ พวกโจรสลัดคนอื่นแทบไม่มีใครทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งโรดส์ยิงจบไปแล้ว และมีคนล้มไปถึงหกคน พวกที่เหลือถึงได้รู้สึกตัว!

“ยิงมัน!!”

“ฆ่ามันเลย!!”

เหล่าโจรสลัดที่เหลือ เหงื่อเย็นไหลทั่วใบหน้า ทุกคนต่างตกใจกลัวกับความเร็วของโรดส์ แต่สัญชาตญาณของโจรสลัดที่เคยผ่านสนามจริงก็ทำให้พวกมันรีบยกปืนขึ้นเล็ง

มีโจรสลัดหกถึงเจ็ดคนเล็งปืนใส่โรดส์พร้อมกัน

ปัง! ปัง! ปังงง!!!

เสียงปืนดังระงม กระสุนกระแทกพื้นไม้เรือจนเศษไม้ปลิวกระจาย

แต่ร่างของโรดส์หายไปแล้ว!

เขาพุ่งเข้าใส่ฝูงโจรสลัดทันทีที่พวกมันลั่นไก!

“ระวัง!”

“มันมาแล้ว!”

การต่อสู้ระยะประชิดแบบนี้ ปืนกลายเป็นภาระทันที หลายคนเลยชักดาบออกมาแล้วกรูเข้าใส่โรดส์!

โรดส์ไม่หลบเลยแม้แต่นิด เขาต่อยสวนเข้าใส่ดาบพวกนั้นตรง ๆ!

กำปั้นของเขาอาบด้วยพลังบิดเบือนจากผลปีศาจ

แกร๊ก! เป๊าะ!

ดาบเหล็กคุณภาพดี ถูกพลังบิดเบือนหยุดกลางอากาศ ก่อนจะถูกบิดงอและหักกระจุยเหมือนของเล่น!

โรดส์บิดตัว พลิกหมัด แล้วชกใส่พวกโจรสลัดใกล้ตัว พลังบิดเบือนระเบิดออกกระแทกพวกมันจนกระดูกหักลั่นเป็นเสียง บางคนโดนจนร่างบิดเบี้ยวไม่ต่างจากขนมเพรทเซล!

“อ๊ากกกก!”

“อะ...อะไรฟะพลังแบบนี้!?”

เหล่าโจรสลัดที่เหลือเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับชะงักทันที

สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความสยอง ความกลัวค่อย ๆ แพร่กระจาย

ถ้าแค่เร็วกับยิงแม่นน่ะพอเข้าใจได้ แต่ไอ้พลังอะไรไม่รู้ที่ชกทีเดียวเปลี่ยนคนให้กลายเป็น “ก้อนเนื้อยุ่ย” น่ะ...

มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!!

“นี่มัน... ผลปีศาจงั้นเหรอ?”

ฟูโรตาเดียวมองลูกน้องที่ถอยหนี แล้วหันไปจ้องโรดส์ที่เพิ่งอัดคนจนเละเป็นเนื้อบด

ดวงตาของเขาหดแคบลงด้วยความตกใจ

เขาเองไม่มีพลังผลปีศาจ แต่เคยสู้กับพวกที่มี เขารู้ดีว่ามัน “จัดการยาก” แค่ไหน

“โรดส์มือผี… แกไม่คิดร่วมมือกับฉันจริง ๆ เหรอ? ฉันยกตำแหน่งรองกัปตันให้แกได้เลย เป็นเบอร์สองของกลุ่ม!”

ฟูโรจับดาบไว้ในมือแน่น วางมันพาดขวางตรงหน้า สีหน้าเคร่งเครียด

สำหรับเขา พวกลูกน้องที่โดนฆ่าไปเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าได้คนอย่างโรดส์มาเข้ากลุ่ม... มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

โรดส์มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น

หลังจากอัดพวกลูกน้องกระจุย เขาก็ก้าวพุ่งเข้าใส่ฟูโรทันที

ร่างของเขาพริบตาเดียวก็ถึงตัวราวกับเป็นภาพเบลอ

“งั้นแกก็ไปตายซะ!!”

ฟูโรตวัดดาบเต็มแรง

ดวงตาเดียวของเขาเปล่งแสงแค้น

เขาฟันดาบลงมาเต็มแรง มุ่งหวังจะฟันหัวโรดส์ให้ขาด!

ฝีมือดาบของฟูโรยังไม่เท่าพันโทโมบี้ แต่พลังในการฟันของเขา “สูสี” กับโมบี้เลยทีเดียว

กระทั่งมีคลื่นดาบบาง ๆ แผ่ออกมาด้วย!

“โอ่... ดาบมีพลัง? ของดีแฮะ”

โรดส์เลิกคิ้วนิดหน่อย แต่ไม่ได้ตกใจ เขาหลบการฟันฉับพลันด้วยการเบี่ยงตัว แล้วง้างหมัดสวนไปหาอีกฝ่าย

ฟุโรก็ปฏิกิริไวพอควร รีบใช้ดาบป้องกันไว้ด้วยสองมือ

“ยิงมัน!! ฆ่ามัน!!”

ฟูโรพยายามลากโรดส์ให้ติดพัน แล้วสั่งลูกน้องให้ยิงเข้ามาเพื่อเบี่ยงความสนใจ

แต่ทันใดนั้นเอง...

เสียงหญิงสาวดังมาจากท้ายเรือ

“สามสิบกลีบ”

แกร๊ก! เพล้ง!

โจรสลัดหลายคนที่กำลังจะยิงปืนอยู่ดี ๆ ก็มี “แขน” โผล่ขึ้นจากไหล่ตัวเอง

คว้าปืนไว้ แล้วบิดคอพวกมันในพริบตา!

“อย่าแทรกแซงการสู้ของกัปตัน”

เสียงของโรบินดังกังวาน แม้เธอจะเพิ่งอายุ 16 ปี แต่ด้วยพลังของ ฮานะ ฮานะ  (ผลดอกไม้) เธอก็สามารถควบคุมศึกฝั่งตรงข้ามได้หมด!

พวกโจรสลัดตาค้างอีกรอบ!

แม้แต่ฟูโรเองก็ขนลุกวาบ เขาไม่คาดคิดเลยว่าโรดส์จะมี “พวก” แถมยังเป็นผู้ใช้ผลปีศาจอีกคน!

ด้วยสถานการณ์ที่โรบินควบคุมไว้ได้ โรดส์จึงหันกลับมาจ้องฟูโรเต็มตา

ฝีมือของฟูโรแข็งแกร่งกว่าผู้หมวดทหารเรือทั่วไป และเมื่อถือดาบชื่อดังเล่มนั้น... เขาก็มีระดับพอ ๆ กับพันโทโมบี้เลยทีเดียว

แต่...

ยังไงเขาก็สู้โรดส์ไม่ได้

แม้โรดส์จะไม่อยากทำลายดาบเล่มนั้น แต่ไม่นานนัก ฟูโรก็เริ่มจนตรอก หมัดของโรดส์อัดใส่แขนของเขาจนกระดูกบาดแผลและกล้ามเนื้อพังยับในพริบตา!

ดาบชื่อดัง ก็ลอยกระเด็น ปักลงพื้นเรือใกล้ ๆ

“ซี้ดดด...!”

ฟูโรหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พอเห็นโรดส์เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เขาก็กัดฟันแน่น

“อย่า...อย่าฆ่าฉัน! เรือ...เอาไปเลย! ฉันยอมเป็นลูกน้องแกก็ได้!”

โรดส์ไม่พูดอะไร เดินเข้าไปเงียบ ๆ

ชกหนึ่งทีเสียงร้องก็เงียบหายไปตลอดกาล

หลังจากฆ่าฟูโรตาเดียว เสียงของระบบพรสวรรค์ก็ดังขึ้นในหัวของเขา

โรดส์ยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ

จากนั้นก็เดินไปหยิบดาบที่ฟูโรทำตกไว้

“โรบิน เธอรู้จักดาบเล่มนี้มั้ย?”

เขาจ้องมองใบดาบที่ไม่คุ้นตา เลยหันไปถามโรบินที่ยืนอยู่ไม่ไกล

โรบินเดินเข้ามา มองดาบในมือโรดส์แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ฉันไม่ค่อยชำนาญเรื่องดาบ... แต่ฉันเคยจดข้อมูลไว้

ถ้าไม่ผิด... ดาบเล่มนี้คือ ‘ฮารุนางะ’ หนึ่งในดาบชั้นยอดยี่สิบเอ็ดเล่ม”

“หนึ่งในยี่สิบเอ็ดเล่มงั้นเหรอ?”

โรดส์ตกใจเล็กน้อย ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นแค่ดาบฝีมือดีในกลุ่มห้าสิบเล่ม

แต่ไม่คิดว่าคนระดับฟูโรจะถือดาบระดับ ‘ดาบชั้นยอดยี่สิบเอ็ดเล่ม’ ได้

ดาบในโลกนี้แบ่งออกเป็นลำดับชั้น

สูงสุดคือ สิบสอง ดาบชั้นสูงสุด

รองลงมาคือ ยี่สิบเอ็ด ดาบชั้นยอด

และดาบเล่มนี้... ก็เป็นหนึ่งในยี่สิบเอ็ดเล่มนั้น!

แน่นอนว่า...

ตอนนี้พลังของโรดส์จากผลบิดเบือนยังไม่สามารถ “สั่นสะเทือนผ่านอาวุธ” หรือ “ปล่อยแรงบิดผ่านดาบ” แบบผล ผลปีศาจกุระกุระ (ผลแผ่นดินไหว) ได้

ถ้าบังคับให้ส่งพลังผ่านดาบ ก็จะทำลายดาบได้ง่าย ๆ

ดังนั้น... สำหรับเขา ดาบก็แค่เครื่องหมายแสดงสถานะเท่านั้น

แต่การได้ ดาบระดับสูง มาโดยบังเอิญแบบนี้ก็ถือว่าเป็นโชคดีสุดๆ

สิ่งที่ทำให้โรดส์พอใจยิ่งกว่าคือ รางวัลจากระบบพรสวรรค์

ค่าความชำนาญพรสวรรค์ +50

แต้มพรสวรรค์ฟรี +1

แน่นอนว่าการฆ่าโจรสลัดค่าหัวเกิน 20 ล้านคนแรก จะได้แต้มฟรีแน่นอน

พร้อมค่าความชำนาญมหาศาล

แบบนี้... ไม่มีอะไรผิดแน่

แขนงพลังแรกของผลบืดเบือน ใกล้จะถูกปลดล็อกแล้ว!