บทที่ 206 ภารกิจจัดซื้อของวันนี้เสร็จสิ้นในพริบตา

ชวีซินเหยียนเดินเข้ามาดูเขาประกอบอย่างอยากรู้อยากเห็น “นายไม่ได้บอกว่าจะทำล้อเหรอ แล้วล้ออยู่ไหนล่ะ”

ฉีเว่ยตงยิ้มอย่างลึกลับ ไม่ได้ตอบโดยตรง

เขานำแผ่นเหล็กที่ปั๊มขึ้นรูปแล้วสองแผ่นมาประกบกัน สอดเหล็กเส้นผ่านรูตรงกลาง จากนั้นก็ผลักเบาๆ บนโต๊ะ อุปกรณ์ง่ายๆ นี้ก็หมุนได้

“ดูสิ นี่ก็คือล้อไงล่ะ รอให้โครงสร้างเข้าที่แล้วค่อยหุ้มยางอีกชั้นด้านนอก ก็ใช้งานได้แล้ว!”

คนอื่นๆ ในห้องทำงานได้ยินเสียงก็พากันเดินเข้ามามุงดูของเล่นแปลกใหม่ชิ้นนี้

ชวีซินเหยียนหยิบขึ้นมาพลิกดูไปมาในมือ พลางชื่นชมว่า “จริงด้วย! สมองนายทำด้วยอะไรกันเนี่ย!”

“ก็อ่านมาจากหนังสือไงล่ะ ล้อรถลากไม้สมัยโบราณก็ใช้หลักการนี้เหมือนกัน”

ฉีเว่ยตงพูดแก้ตัวไปเรื่อย แต่ก็ทำให้ชวีซินเหยียนพยักหน้าอย่างเชื่อถือ

จากนั้น ฉีเว่ยตงก็นำกล่องไม้ที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ลองวัดขนาด แล้ววิ่งไปที่แผนกผลิตอีกครั้ง ขอให้คนช่วยเจาะรูสองรูที่ก้นกล่องให้พอดีกับท่อเหล็ก

ทุกคนเห็นเขาวิ่งออกไปอีกครั้ง ก็แยกย้ายกันกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้วเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงเบาๆ ส่วนใหญ่แล้วไม่ค่อยจะเห็นด้วยนัก

แม้แต่ชวีซินเหยียนก็ยังรู้สึกว่า ถึงแม้ความคิดจะดี แต่การจะทำให้เป็นจริงขึ้นมาคงไม่ง่ายขนาดนั้น

แค่เศษเหล็กกองนี้ จะทำของที่สวยงามออกมาได้สักแค่ไหนกันเชียว

ฉีเว่ยตงไม่ได้สนใจความคิดเห็นของคนอื่น

เขาสอดท่อเหล็กผ่านรูที่ก้นกล่อง ใช้ไขควงขันสกรูให้แน่น

เพื่อความสวยงาม เขายังนำผ้าบุภายในกล่องมาปิดทับอีกครั้ง เพื่อซ่อนโครงสร้างด้านใน

จากนั้น เขาก็นำล้อที่ประกอบขึ้นอย่างง่ายๆ กับวาล์วมุมมาติดตั้งทีละชิ้น

ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือเพียงส่วนคันลากสุดท้าย

เขาวัดขนาด แล้ววิ่งไปที่แผนกผลิตอีกครั้ง นำปลายด้านหนึ่งของซี่ลวดจักรยานมาเชื่อมติดกับแท่งอะลูมิเนียมที่มีรอยบากเฉียง

ส่วนสปริงสำหรับยืดหดนั้น การจะหาอันที่เหมาะสมในโรงงานก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แนวคิดของเขาถูกต้องทั้งหมด ความหนาและความแข็งแรงของซี่ลวดจักรยานก็เพียงพอต่อการใช้งาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขานำชิ้นส่วนทั้งหมดมาประกอบเข้าด้วยกัน ปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้น ขณะที่ยืดหดคันลาก ตำแหน่งของรูล็อกไม่ตรงกัน ทำให้การใช้งานติดขัดอย่างมาก

ฉีเว่ยตงหยุดแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ตัดสินใจปรับเปลี่ยนลำดับการประกอบ ยึดตำแหน่งของรูให้แม่นยำก่อน แล้วค่อยติดตั้งสวิตช์กดที่ปลายด้านบน

หลังจากปรับเปลี่ยนอยู่พักหนึ่ง กระเป๋าคันลากรุ่นง่ายๆ ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

“เออ ของนาย... ดูไปก็เหมือนของจริงเหมือนกันนะ!” ชวีซินเหยียนเดินเข้ามาดูอย่างอยากรู้อยากเห็นอีกครั้ง

ขณะที่พูด หัวหน้าแผนกเจิ้งก็ถือเอกสารเดินออกมาจากห้องทำงาน

ฉีเว่ยตงกำลังทดลองดึงคันลากเข้าออกอยู่ ได้ยินเสียงก็พูดว่า “ยังไม่ได้ครับ เป็นแค่ของที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ล้อนี้ต้องไปให้โรงงานยางฉีดพลาสติกหุ้มยางอีกชั้นก่อนถึงจะใช้ได้”

“แล้วก็คันลากนี่ ถ้าสามารถชุบไฟฟ้าให้เงาวับเหมือนแฮนด์จักรยานได้ก็จะดีมาก ตอนนี้ดูน่าเกลียดเกินไป”

หัวหน้าแผนกเจิ้งเดินเข้ามาดูอย่างละเอียด แล้วพูดว่า “ปัญหาเรื่องคันลากไม่ใช่เรื่องใหญ่ โรงงานชุบไฟฟ้าทำได้ จักรยานชุบได้ อันนี้ก็ต้องชุบได้เหมือนกัน”

“แต่ว่า ของชิ้นนี้โดยรวมแล้วทำง่ายหรือเปล่า ในทางเทคนิคมีความยุ่งยากตรงไหนบ้าง”

ยังคงต้องดูที่ความยากในการปฏิบัติจริง

ฉีเว่ยตงพิจารณาผลงานของตัวเอง แล้วพยักหน้า “ปัญหามีไม่น้อยเลยครับ จุดเชื่อมต่อของคันลากนี้ต้องทำที่ปิด ไม่อย่างนั้นถ้าออกแรงดึงแรงๆ ก็จะหลุดออกมาทั้งอัน แบบนั้นก็เสียเปล่า”

เขาเสริมต่อ “ปัญหาอื่นยังพอว่า แต่กลไกส่งกำลังที่ผมทำจากซี่ลวดจักรยานนี่มันไม่ตรงกับตำแหน่งของรู ตรงนี้ต้องการขนาดที่แม่นยำ แล้วก็การเคลื่อนไหวภายในท่อเหล็กก็ยังไม่ค่อยราบรื่น...”

ทฤษฎีบนหน้ากระดาษนั้นช่างผิวเผินนัก พอได้ลงมือทำจริงถึงได้รู้ว่า รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ หลายอย่างซ่อนความรู้ไว้มากมาย แค่มีปัญหาเล็กน้อยก็จะส่งผลกระทบต่อประสบการณ์การใช้งานอย่างรุนแรง

หัวหน้าแผนกเจิ้งฟังการวิเคราะห์ของเขาแล้วก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ต้นแบบของนายอันนี้มันหยาบไปหน่อยจริงๆ”

“อย่างนี้แล้วกัน นายไปหาแผนกเทคนิค ให้พวกเขาช่วยวาดแบบแปลนที่เป็นทางการออกมา กำหนดขนาดให้ตายตัว เพื่อเป็นพื้นฐานสำหรับการผลิตจำนวนมากในอนาคต”

เขาดูออกแล้วว่าของสิ่งนี้เป็นของดี

ถ้าออกไปข้างนอกแล้วมีกระเป๋าแบบนี้ ก็จะช่วยประหยัดแรงไปได้เยอะ

ฉีเว่ยตงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ มัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องนี้ ไม่รู้ตัวเลยว่าใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว

เขารับปากอย่างรวดเร็ว “ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะไปถามแผนกเทคนิคดู”

มีแบบแปลนก็ทำงานง่ายขึ้น เขาสามารถหาแบบแปลนมาเองได้ แต่ที่มาที่ไปอธิบายไม่ได้ สู้หาเรื่องวาดใหม่ดีกว่า

ฉีเว่ยตงขยับคอที่แข็งเกร็งไปมา แล้วย้ายกล่องไปไว้ข้างๆ

เมื่อเทียบกับกล่องเปล่าก่อนหน้านี้ ตอนนี้อย่างน้อยก็มีเค้าโครงแล้ว ที่เหลือก็คือการปรับปรุงรายละเอียดให้ดีขึ้น

ต้องคิดให้ดีๆ

ต้องทั้งรับประกันว่าจะสามารถผลิตจำนวนมากได้ กระบวนการผลิตก็ต้องง่ายขึ้น ต้นทุนก็ต้องลดลงด้วย!

ปัจจัยทั้งหมดต้องพิจารณาอย่างรอบด้าน

พรุ่งนี้ต้องเอาล้อไปให้โรงงานฉีดพลาสติกหุ้ม แบบนั้นถึงจะเรียกว่าเป็นกระเป๋าคันลากที่ดูดีขึ้นมาหน่อย

เห็นว่าใกล้จะเลิกงานแล้ว เขาก็ไม่ยุ่งต่ออีก เตรียมเก็บของกลับบ้าน

ตอนนั้นเอง ฉีเว่ยตงก็เห็นเติ้งชือชือ จึงยิ้มทักทาย “จัดการธุระเรียบร้อยแล้วเหรอครับ”

“อืม เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้โรงงานจะส่งรถไปรับของ นี่ ให้นาย”

เติ้งชือชือพูดพลางยื่นใบสั่งซื้อใบหนึ่งให้

ฉีเว่ยตงรับมาดู เป็นใบสั่งซื้อ

สายตามองไปที่จำนวนเงิน

หนึ่งแสนสองหมื่น!

เขารู้ในใจว่านี่คือโควตาการจัดซื้อที่ให้เขา

แบบนี้ก็ดีเลย เป้าหมายภารกิจของปีนี้ก็สำเร็จในครั้งเดียว

เขาก็ไม่ได้เกรงใจ ยิ้มแล้วรับไว้ “งั้นขอบคุณมากนะครับ!”

“เอาน่า กับฉันไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก!”

เสียงกริ่งเลิกงานดังขึ้นกะทันหัน ผู้คนหลั่งไหลออกมาเหมือนกระแสน้ำ ฉีเว่ยตงคร่อมจักรยาน แล้วขี่เข้าไปในฝูงชน มุ่งหน้ากลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉีเว่ยตงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง มองดูภาพความวุ่นวายในห้องทำงาน แล้วก็เหลือบมองไปที่กระเป๋าที่ยังทำไม่เสร็จที่มุมห้อง รู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่จะทำ “งานส่วนตัว” ของตัวเองต่อไป

เขากระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยปากถาม “พี่เติ้ง! มีงานอะไรให้ทำไหมครับ”

เติ้งชือชือได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมา พยักเพยิดไปทางมุมห้องแล้วยิ้ม “นายไปจัดการกับของรักของหวงของนายก่อนเถอะ”

“ถ้าของสิ่งนี้สามารถเปิดตลาดในงานกวางเจาเทรดแฟร์ได้จริงๆ สิ่งที่จะนำกลับมาให้โรงงานก็คือคำสั่งซื้อและโควตาสกุลเงินต่างประเทศอันล้ำค่า”

โรงงานไม่สามารถรับเงินสดสกุลเงินต่างประเทศได้โดยตรง เพราะประเทศมีระบบการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศภาคบังคับ สกุลเงินต่างประเทศจะถูกจัดการโดยหน่วยงานเฉพาะทาง

แต่ตราบใดที่บริษัทสามารถสร้างรายได้จากสกุลเงินต่างประเทศได้ หน่วยงานระดับบนก็จะอนุมัติโควตาการใช้สกุลเงินต่างประเทศส่วนหนึ่งให้แก่โรงงาน

เติ้งชือชือพูดจบก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “จริงสิ หัวหน้าแผนกบอกให้นายไปที่แผนกเทคนิค ให้พวกเขาช่วยนายปรับปรุงแบบให้สมบูรณ์ขึ้น กำหนดขนาดสุดท้ายให้เรียบร้อย ก่อนสิ้นเดือนต้องผลิตตัวอย่างออกมาให้ได้สองสามชิ้น เพื่อที่จะได้นำไปที่งานกวางเจาเทรดแฟร์”

“อ้อ! แล้วผมต้องไปหาใครโดยเฉพาะเหรอครับ”

“นายไปหาหัวหน้าสวีสิ! หัวหน้าแผนกเทคนิค นายไปได้เลย ทางนั้นได้รับแจ้งแล้ว”

***

[จบตอน]###