บทที่ 194 หัวหน้าแผนกหวาง โรงงานของท่านเหมือนจะมีสายลับอยู่นะครับ

ฉีเว่ยตงคำนวณในใจ เติ้งชือชือกับพวกคงถูกปฏิเสธ เก้าในสิบส่วนคงกลับไปที่โรงงานเครื่องมือแล้ว

เขาจึงรีบหันกลับไปทางเดิมทันที

การเดินทางไปกลับครั้งนี้ ทำให้เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

พอเขามาถึงโรงงานเครื่องมือ พระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงแล้ว เกือบจะสิบเอ็ดโมง

เพิ่งจะมาถึงแถวโรงงานเครื่องมือ อาการปวดท้องก็กำเริบขึ้นมาพอดี เขาเห็นห้องน้ำสาธารณะริมถนน จึงรีบตรงเข้าไปทันที

ห้องน้ำนี้ก่อด้วยปูนซีเมนต์ พื้นที่ก็ไม่เล็กนัก แต่สภาพความสะอาดข้างในน่าเป็นห่วงจริงๆ

แม้จะเป็นฤดูหนาวที่อากาศเย็นจัด แต่กลิ่นแอมโมเนียที่ฉุนกึกก็ยังลอยคละคลุ้งจนแทบหายใจไม่ออก

นึกภาพออกเลยว่า ถ้าเป็นช่วงฤดูร้อน กลิ่นของที่นี่จะน่าสะพรึงขนาดไหน

ด้านนอกเป็นโถปัสสาวะยาว ส่วนด้านในเป็นส้วมนั่งยองยาวสี่แถว มีผนังปูนกั้นตรงกลาง อย่างน้อยก็ยังพอจะรักษาความเป็นส่วนตัวไว้ได้บ้าง

เขาอั้นมาตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้ทนไม่ไหวจริงๆ

เขาทนกลิ่นเหม็นอย่างสุดกำลัง เลือกหลุมที่ดู "สะอาด" ที่สุดแล้วก็รีบปลดทุกข์

ปูนซีเมนต์ที่เย็นเฉียบทำเอาก้นของเขาเจ็บแปลบ

เขารีบทำธุระให้เสร็จ ไม่อยากจะอยู่นานแม้แต่วินาทีเดียว พอเสร็จธุระก็รีบออกมาจากข้างในทันที

ทันทีที่ก้าวออกจากห้องน้ำ ฉีเว่ยตงก็บังเอิญเจอกับคนคุ้นเคยเข้าพอดี ซึ่งก็คือหัวหน้าแผนกหวางที่กำลังหนีบแฟ้มเอกสารเดินผ่านมา

"หัวหน้าแผนกหวาง?"

เขาลองเรียกดู

หัวหน้าแผนกหวางเห็นเขา ปลายคิ้วก็ขยับขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ทันสังเกต แล้วใบหน้าก็ประดับด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นทางการ "ทำไมเป็นพวกคุณอีกแล้วล่ะ? เมื่อวานผมก็พูดชัดเจนแล้วนะ โรงงานไม่มีงานจะแบ่งให้พวกคุณจริงๆ"

"นี่ก็เป็นการตัดสินใจของผู้นำ พวกเราที่เป็นลูกน้องก็ทำอะไรไม่ได้!"

เขาพูดไปพลางก้าวเดินไปทางอาคารสำนักงานอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการจะคุยอะไรมาก

ฉีเว่ยตงจะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร เขารีบก้าวตามไปติดๆ

ในหัวของเขาคิดอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ตัดสินใจทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงไป "หัวหน้าแผนกหวางครับ ผมขอถามเรื่องหนึ่งหน่อย โรงงานของท่าน... มีสายลับซ่อนตัวอยู่หรือเปล่าครับ?"

คำพูดนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ทำให้หัวหน้าแผนกหวางหยุดกึก หันกลับมาจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง "คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?"

ในยุคสมัยนี้ คำว่า "สายลับ" สองคำนี้มีความหมายที่หนักอึ้งอย่างยิ่ง

ฉีเว่ยตงเห็นดังนั้น จึงแสร้งทำทีเป็นลึกลับ กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะกระซิบเสียงเบาพร้อมรอยยิ้ม "เมื่อกี้ผมไปเข้าห้องน้ำข้างใน บังเอิญได้ยินเด็กหนุ่มสองคนกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างๆ คำพูดของพวกเขา ผมยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล"

"คุณรีบพูดมาเลย ตกลงว่ามันเรื่องอะไรกันแน่!"

สีหน้าของหัวหน้าแผนกหวางเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

นับตั้งแต่การปลดปล่อย การกวาดล้างสายลับที่แฝงตัวอยู่ก็เป็นงานที่สำคัญมาโดยตลอด เรื่องนี้มีความละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง

ถึงแม้หัวหน้าแผนกหวางจะยังไม่รู้รายละเอียด แต่ก็ไม่อาจไม่ให้ความสำคัญได้

เรื่องแบบนี้ ถึงแม้จะเกิดความเข้าใจผิดบ่อยครั้ง แต่ก็เคยมีกรณีที่สาวไส้ไปจนเจอตัวจริงมาแล้ว

ฉีเว่ยตงทำท่าทางเหมือนทั้งสับสนและรู้สึกว่าได้ค้นพบความลับที่ยิ่งใหญ่ แล้วพูดว่า "ผมก็ได้ยินเด็กสองคนนั่นคุยกันเบาๆ ว่าในโรงงานของท่านมีคนคนหนึ่งที่แปลกประหลาดมาก พิถีพิถันเกินเหตุ"

"เวลาอ่านหนังสือจะใช้แหนบคีบเปิดหน้ากระดาษ ของที่ตัวเองเขียนหรือวาดเอง ก็ไม่เคยทิ้งเรี่ยราด แต่จะใช้เตาเล็กๆ อันหนึ่งเผาจนเป็นเถ้าถ่าน ไม่เหลือร่องรอยไว้เลย"

"ท่านว่าสิครับ ถ้าไม่ใช่สายลับ แล้วจะเป็นอะไรได้?"

เขาจงใจเลียนแบบน้ำเสียงของคนบ้านนอกที่กำลังพูดถึง "ศัตรูทางชนชั้น" ด้วยท่าทีที่ทั้งตื่นเต้นและวิตกกังวล

แน่นอนว่า รายละเอียดเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดขึ้นมาเอง ข้อมูลการไขปริศนาที่เกี่ยวข้องในยุคหลังก็มีอยู่

คิ้วของหัวหน้าแผนกหวางขมวดมุ่นเข้าหากัน "เด็กสองคนไหนพูด? แล้วคนที่พวกเขาพูดถึงชื่ออะไร?"

"ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ ผมนั่งยองๆ อยู่ข้างใน มีแผ่นไม้กั้นอยู่ มองไม่เห็นคนนี่นา ก็แค่รู้สึกว่าเรื่องที่พวกเขาพูดมันแปลก"

ฉีเว่ยตงทำหน้าตาไร้เดียงสาพลางยักไหล่ "ส่วนชื่อ ผมก็ฟังไม่ค่อยชัดเจน ผู้ใหญ่ไม่ใช่ว่าสอนเราไว้เหรอครับ ว่าต้องเพิ่มความระมัดระวัง ปกป้องผลแห่งชัยชนะ"

"หัวหน้าแผนกหวางครับ ผมจะบอกท่านให้นะครับ คนเลวสมัยนี้ซ่อนตัวเก่งมากเลยนะครับ"

คิ้วของหัวหน้าแผนกหวางขยับเล็กน้อย

คนที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาดเช่นนี้ เขาก็พอจะเคยได้ยินมาบ้างเหมือนกัน

แผนกของเขาทำงานร่วมกับสมาคมสตรีอยู่เป็นครั้งคราว ในความทรงจำของเขาดูเหมือนจะมีคนแบบนี้อยู่จริงๆ

ในใจก็พอจะเดาออกแล้ว เขาจึงพยักหน้า "ได้ เรื่องนี้ผมรับทราบแล้ว เดี๋ยวจะไปตรวจสอบดู แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ หน่วยงานของเราตอนนี้ไม่มีโควตาออเดอร์จริงๆ เรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง"

ฉีเว่ยตงไม่ได้ตอบโดยตรง เพียงแต่ยิ้มแล้วถูมือไปมา "หัวหน้าครับ ข้างนอกลมแรง พวกเรากลับเข้าข้างในกันดีกว่า"

เมื่อเห็นว่ามีทางลงให้ หัวหน้าแผนกหวางก็ถือโอกาสพยักหน้า ทั้งสองคนจึงเดินเคียงข้างกันไปยังอาคารสำนักงาน

พอถึงหน้าห้องทำงาน หัวหน้าแผนกหวางก็ถอนหายใจอย่างมีความหมาย "สมแล้วที่มาจากปักกิ่ง ช่างมีความระแวดระวังตัวสูงจริงๆ"

ทันใดนั้นเขาก็กลับมาใช้น้ำเสียงที่เป็นทางการ "เอาล่ะ เรื่องที่คุณรายงานมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง เราก็จะดำเนินการตรวจสอบตามขั้นตอน"

ฉีเว่ยตงตอบรับอย่างสุภาพ "งั้นท่านทำงานก่อนเถอะครับ ผมกลับก่อน"

หัวหน้าแผนกหวางพยักหน้าแล้วก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

...

ทันทีที่หัวหน้าแผนกหวางกลับเข้ามาในห้องทำงาน ในหัวก็ยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของฉีเว่ยตงเมื่อครู่อยู่

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา

"ฮัลโหล เหล่าหลี่หรือเปล่า? ฉันมีเรื่องหนึ่ง นายช่วยตรวจสอบให้หน่อย..."

เขาเล่าข้อมูลที่ฉีเว่ยตงให้มาอย่างย่อๆ แล้วก็วางสายโทรศัพท์ไป

...

เมื่อเห็นประตูห้องทำงานปิดลง ฉีเว่ยตงก็หันไปมองทางห้องรับรองที่อยู่ข้างๆ และเห็นเพื่อนร่วมทางของเขานั่งรออยู่ข้างใน

เขากำลังจะผลักประตูเข้าไป เติ้งชือชือก็รีบกวักมือเรียกเขา

ฉีเว่ยตงนั่งลงข้างๆ พวกเธอ เติ้งชือชือกระซิบเสียงเบา "นายไปไหนมาตั้งนาน?"

เขาหาข้ออ้างส่งๆ "เมื่อกี้ปวดท้องนิดหน่อย เลยไปเข้าห้องน้ำมา"

"หา เป็นอะไรมากไหม?" เติ้งชือชือได้ฟังก็ถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรแล้ว"

ฉีเว่ยตงโบกมือ แล้วก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ พูดด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สามคน "หัวหน้าแผนกหวางเพิ่งกลับมา พวกเราจะเข้าไปตอนนี้เลยไหม?"

สายตาของชวีซินเหยียนกวาดมองไปที่กลุ่มคนอื่นๆ ในห้องรับรอง แล้วก็สบตากับเติ้งชือชือ สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ อย่างแทบจะไม่ทันสังเกต

แต่พวกเธอยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้น ก็มีคนในห้องรับรองตาไวสังเกตเห็นร่างของหัวหน้าแผนกหวาง รีบเรียกเพื่อนร่วมทางแล้วก็วิ่งกรูออกไป

ครั้งนี้ราวกับเป็นตัวจุดชนวน คนที่เหลืออยู่ในห้องเพิ่งจะรู้ตัวทันที ต่างพากันกรูไปยังห้องทำงานของหัวหน้าแผนกหวาง

ชวีซินเหยียนมองภาพความวุ่นวายนี้ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "เดิมทีคิดว่าจะรอจังหวะที่ไม่มีคนค่อยเข้าไปคุยส่วนตัว ที่ไหนได้ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าทุกคนแห่มารวมกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว เมื่อไหร่จะถึงตาพวกเรากันล่ะ"

ถึงจะพูดอย่างนั้น ทั้งสามคนก็ยังเดินตามฝูงชนออกจากประตูไป

ภายในห้องทำงานของหัวหน้าแผนกหวางนั้นเต็มไปด้วยผู้คน ส่วนตัวเขาก็กำลังพูดเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเมื่อวานด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า

[จบตอน]###