บทที่ 50 - คืนนี้เจอกันที่ป่าหลังมอ!
บทที่ 50 - คืนนี้เจอกันที่ป่าหลังมอ!
บทที่ 50 - คืนนี้เจอกันที่ป่าหลังมอ!
✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿
ห้าคนที่เหลือล้วนเป็นจอมเวทระดับต้น พวกเขายืนอยู่ห่างขนาดนั้น ไม่มีทางโจมตีถึงตัวซ่งเจี๋ยได้เลย
ดังนั้น คนพวกนี้จึงมีสภาพไม่ต่างจากกระสอบทราย
ไม่ถึงสิบวินาที ทั้งห้าคนก็ถูกเถาวัลย์ของเสี่ยวลวี่กวาดตกรอบไปจนหมด
ตกรอบยกทีม!
ซ่งเจี๋ยส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ถูๆ ไถๆ ยื้อเวลาได้ตั้งสามสิบวินาทีแหน่ะ อ่อนชะมัด!"
สิ้นคำพูดนั้น เหล่านักศึกษาต่างกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ
อวดดี!
อวดดีเกินไปแล้ว!
พวกเขาอุตส่าห์สอบเข้ามาเป็นนักศึกษาของสถาบันหมิงจูได้ ย่อมต้องเป็นระดับหัวกะทิจากโรงเรียนเก่ามาทั้งนั้น!
แต่ทว่า!
ต่อหน้าซ่งเจี๋ย พวกเขากลับทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด!
สี่ชุด ยี่สิบคน ขึ้นไปแล้วก็ถูกซัดร่วงลงมาทีละชุดๆ!
แถมในนั้นยังมีจอมเวทระดับกลางรวมอยู่ด้วยหนึ่งคน!!
พวกเขาจนปัญญาจริงๆ และในขณะเดียวกันก็เริ่มมองเห็นความไม่ธรรมดาของสัตว์อัญเชิญตัวนี้
สัตว์อัญเชิญสายพืชตัวนี้โจมตีเร็วมาก เร็วเสียจนพวกเขายังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนซัดกระเด็นออกนอกสนามไปแล้ว!
มันไม่เปิดโอกาสให้หายใจเลยสักนิด!
บนอัฒจันทร์ฝั่งคณาจารย์ เหล่าศาสตราจารย์และหัวหน้าภาควิชาต่างได้เห็นเหตุการณ์ในสองสามรอบแรก
ศาสตราจารย์หลายคนที่เคยอยู่ในห้องผู้อำนวยการก่อนหน้านี้ ต่างพากันนั่งเงียบกริบ
ไม่มีใครคาดคิดว่า ซ่งเจี๋ยจะสามารถเลี้ยงดูสัตว์อัญเชิญให้เก่งกาจได้ขนาดนี้ในเวลาอันสั้น!
"หัวหน้าภาคเจี่ยง สัตว์อัญเชิญของนักศึกษาซ่งเจี๋ยเข้าสู่ระยะก้าวหน้าแล้วใช่ไหม" อาจารย์ท่านหนึ่งเอ่ยถาม
คนอื่นๆ ต่างหันมามองเจี่ยงอวิ๋นหมิง ตอนนี้เขารู้สึกหน้าบานเป็นกระด้ง
เจี่ยงอวิ๋นหมิงพยักหน้า "ใช่ครับ สัตว์อัญเชิญของซ่งเจี๋ยเพิ่งจะเลื่อนขั้นเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง"
ตอนที่เขาพูด หางตาก็เหลือบไปมองทางศาสตราจารย์เติ้ง ถึงจะมองไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ แต่เขารู้ดีว่าตาแก่นั่นต้องกำลังรนรานแน่ๆ
"ตาเฒ่าเติ้ง ดูทรงของซ่งเจี๋ยแล้ว เกรงว่ามีโอกาสจะชนะหนึ่งร้อยคนได้จริงๆ นะเนี่ย" ศาสตราจารย์ท่านหนึ่งคาดการณ์
"กลัวอะไร เด็กปีหนึ่งรุ่นนี้ยังมีจอมเวทระดับกลางอีกตั้งหลายคน พวกนั้นคงไม่ยอมนั่งดูซ่งเจี๋ยมาชุบมือเปิบเอาทรัพยากรของพวกเขาไปง่ายๆ หรอกน่า" เฒ่าเติ้งปากแข็ง แต่ในใจก็เริ่มหวั่นๆ
เมื่อกี้เขาก็เห็นแล้วว่าซ่งเจี๋ยไม่ใช่พวกบ้าพลัง แต่รู้จักใช้สมอง จอมเวทระดับกลางคนเมื่อกี้ก็เพราะหลงกลเขาถึงได้ถูกเขี่ยทิ้งไป
ศาสตราจารย์คนอื่นไม่ได้พูดอะไรอีก พวกเขารับปากกันไปแล้ว ก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป เก็บกลับคืนมาไม่ได้
ในขณะเดียวกัน ทุกคนก็ได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้เด็กใหม่รุ่นนี้โชว์ฝีมือหน่อยเถอะ ไม่งั้นพวกตาแก่แบบพวกเขาคงได้...
เฮ้อ!
หลังจากจัดการไปอีกห้าคน ยอดรวมคนที่ซ่งเจี๋ยเอาชนะได้ก็แตะยี่สิบคนแล้ว
พวกที่ต่อแถวอยู่ได้ยินคำพูดดูถูกของซ่งเจี๋ยเมื่อครู่ ก็โกรธจนแทบระเบิด!
ซ่งเจี๋ยหันกลับมา เห็นสายตาอาฆาตมาดร้ายของนักศึกษาเหล่านั้น ในใจก็ยิ้มกริ่ม
เขาจงใจทำแบบนี้เพื่อยั่วยุอารมณ์พวกนั้น ให้พวกนั้นขาดสติแล้วบุกเข้ามาแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง
ถึงในหมู่นักศึกษาจะมีคนหัวไวอยู่บ้าง แต่ก็มีน้อย ขอแค่ปั่นหัวให้พวกส่วนใหญ่เสียสติได้ แผนของเขาก็สำเร็จไปกว่าครึ่ง
"พวกนายสี่คนดูจะมีปัญหามากสินะ ออกมา!" ซ่งเจี๋ยชี้ไปที่นักศึกษาสี่คนที่ยืนอยู่ข้างหน้า
ไม่นาน สี่คนนั้นก็เดินออกมา แต่ข้างหลังยังมีนักศึกษาอีกสองคนเดินตามมาด้วย
"เฮ้ยๆๆ ฉันเรียกแค่สี่คน ไม่ได้เรียกพวกนาย" ซ่งเจี๋ยมองสองคนที่ตามน้ำมาแล้วตวาดไล่
หนึ่งในนั้นถามกลับ "เมื่อกี้พี่ชายยังบอกให้ขึ้นมาหกคนได้เลยไม่ใช่เหรอ"
"นั่นมันเมื่อกี้ ตอนนี้ฉันอนุญาตแค่สี่คน" ซ่งเจี๋ยตอบเสียงแข็ง
"รังแกกันเกินไปแล้ว!!"
"แม่งเอ๊ย ฉันสุดจะทนแล้วโว้ย!"
"ทำแบบนี้มันหยามกันชัดๆ!!"
...
ไม่ใช่แค่คนที่ต่อแถวอยู่ข้างหลัง แม้แต่นักศึกษาที่นั่งดูอยู่รอบสนามก็เริ่มทนไม่ไหว
ซ่งเจี๋ยมองดูปฏิกิริยาของพวกเขา รู้สึกพอใจกับผลลัพธ์ตอนนี้มาก
"พวกเราคนเยอะขนาดนี้ ช่วยกันตัดกำลังให้มันหมดแรงตายไปเลย!"
"ใช่! ถูกต้อง!"
"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพลังเวทของมันจะเยอะกว่าพวกเราทุกคนรวมกัน!"
...
ซ่งเจี๋ยยั่วโมโหจนได้เรื่อง ตอนนี้นักศึกษาที่ต่อแถวอยู่เตรียมพร้อมจะเปิดศึกยืดเยื้อกันแล้ว
พลังเวทของจอมเวทมีวันหมด และสัตว์อัญเชิญต่อสู้ไปเรื่อยๆ ก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดา!
ขอแค่พวกเขายื้อต่อไปเรื่อยๆ ไม่เชื่อหรอกว่าซ่งเจี๋ยจะยืนระยะไหว!!
จอมเวทระดับต้นสี่คนนั้นเดินเข้าสู่สนามประลอง ยังไม่ทันจะผ่านไปถึงสิบวินาที ก็ถูกซ่งเจี๋ยเก็บเรียบ
"ไม่ได้เรื่องเลย อาจารย์ครับ ขออีกสี่คนด่วนๆ" ซ่งเจี๋ยยิ้มร่า
คนที่ต่อแถวอยู่ได้ยินแบบนั้น ในใจก็ด่ากราด!!
ก่อนหน้านี้หกคนพวกเขายังพอมีลุ้น แต่พอเหลือสี่คนมันก็เหมือนเดินไปแจกแต้มชัดๆ!
แต่พวกเขาก็จำใจต้องทน เพราะกติกานี้พวกเขาไม่ได้เป็นคนกำหนด!!
ผ่านไปไม่กี่นาที นักศึกษาบนอัฒจันทร์เริ่มรู้สึกชินชากันแล้ว
สัตว์อัญเชิญของซ่งเจี๋ยแกร่งเกินไป พวกเขาไม่ใช่คู่มือเลย
มู่เหลยเห็นนักศึกษาอีกสี่คนถูกเตะโด่งออกมา ก็พูดขึ้น "นี่น่าจะสี่สิบคนแล้วมั้ง"
"ใช่แล้ว" มู่นูเจียวคอยช่วยนับให้ซ่งเจี๋ยอยู่ตลอด พอสี่คนนี้แพ้ ยอดรวมของซ่งเจี๋ยก็ครบสี่สิบคนพอดี
"ฮ่าๆๆ... หมอนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ แต่ไปประกาศศักดาเป็นศัตรูกับคนทั้งคณะแบบนี้ ระวังจะอยู่ในโรงเรียนลำบากนะ" มู่เหลยหัวเราะชอบใจ
มู่นูเจียวเองก็เป็นห่วงซ่งเจี๋ย แต่เธอรู้ดีว่าซ่งเจี๋ยไม่ใช่คนบ้าบิ่นไร้เหตุผล
เขาทำแบบนี้ ต้องมีจุดประสงค์อะไรแน่ๆ
"พวกนายดูเร็ว สัตว์อัญเชิญของเขาดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว!" นักศึกษาคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา
คนรอบข้างรีบหันไปมองเสี่ยวลวี่!
เห็นเสี่ยวลวี่ทำท่าหอบหายใจแฮ่กๆ ดูท่าทางหมดแรงข้าวต้มชัดๆ!
"โอกาสมาถึงแล้ว! ขออีกสักสองสามชุด สัตว์อัญเชิญของเขาต้องร่วงแน่!" มีคนพูดวิเคราะห์
"ใช่เลย! ถึงตอนนั้นเขาก็จะเหลือแค่ธาตุแสง ก็ทำได้แค่หดหัวอยู่ในกระดองแล้ว!"
"ฮ่าๆๆ พูดถูกใจ!"
...
นักศึกษาใหม่ทั้งสนามเหมือนมองเห็นแสงแห่งความหวัง แววตาของพวกเขาลุกโชน แทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นซ่งเจี๋ยกลายสภาพเป็นเต่าหดหัว!
มู่นูเจียวได้ยินเสียงวิจารณ์รอบข้างก็ขมวดคิ้ว เริ่มกังวลแทนซ่งเจี๋ย
ที่ปากทางเข้า นักศึกษาที่ต่อแถวอยู่ก็เห็นภาพนั้นเหมือนกัน ต่างพากันยิ้มแก้มปริ!
"พี่ชายข้างหน้า ขอผมแซงคิวหน่อยได้ไหม" มีคนสะกิดถามคนข้างหน้า
คนคนนั้นหันมาด่าเปิง "ไสหัวไป! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่!"
สัตว์อัญเชิญของซ่งเจี๋ยใกล้จะหมดสภาพแล้ว ถ้าพวกเขาได้ขึ้นไปตอนนี้ ก็มีโอกาสชนะสูง!
ดีไม่ดีอาจจะได้เป็นคนล้มซ่งเจี๋ยด้วยมือตัวเอง ถึงตอนนั้นคงได้เอาไปคุยโวในวิทยาเขตชิงได้ยันลูกบวช!
"อาจารย์ครับ รีบส่งสี่คนเข้ามาเร็วๆ" ซ่งเจี๋ยเร่งอาจารย์ทางฝั่งนั้น
ทุกคนได้ยินก็แอบยิ้มในใจ พวกเขาเดาไม่ผิด สัตว์อัญเชิญของซ่งเจี๋ยใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว!
นี่คือโอกาสทอง!!
ไม่นาน นักศึกษาสี่คนก็ค่อยๆ เดินลงสู่สนามประลอง
"พวกนายสี่คนเดินให้มันเร็วๆ หน่อยได้ไหม!" ซ่งเจี๋ยมองพวกเขาแล้วกัดฟันพูด
เห็นแบบนั้น!
ทุกคนในใจยิ่งลิงโลดเข้าไปใหญ่!
พอเริ่มการต่อสู้ เสี่ยวลวี่ใช้เวลาจัดการสี่คนนี้ไปยี่สิบวินาที เทียบกับสถิติเดิมแล้ว ถือว่าช้าลงมาก!
นี่คือโอกาส!
นักศึกษาที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังตื่นเต้นจนเนื้อเต้น
"พี่ชาย ให้ผมแซงคิวเถอะ เดี๋ยวผมแนะนำน้องสาวผมให้รู้จัก!"
"พี่ชายครับ ได้โปรดให้ผมแซงคิวเถอะ คืนนี้เจอกันที่ป่าหลังมอ ผมจัดให้ดอกหนึ่ง..."
...
[จบแล้ว]