บทที่ 413 - จรรยาบรรณแห่งวิชาชีพ

เกาหยางอยากรู้มากว่าจัสตินเดินทางเข้าป่าพร้อมกับกลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์เพื่ออะไร แต่เมื่อเกาหยางถามคำถามนี้ ‘จัสตินเพียงแต่ยิ้ม’ ไม่ได้แสดงความตั้งใจที่จะตอบคำถามของเกาหยางแต่อย่างใด

"เตโอโดโลซื้อข้อมูลจากคุณซิเซโร และพวกเราจำเป็นต้องดำเนินการตามข้อมูลที่คุณซิเซโรจัดหามา แต่สำหรับผม ข้อมูลที่ไม่ได้ผ่านการตรวจสอบจากช่องทางของพวกเราเอง ผมมักจะไม่นำมาใช้ คุณซิเซโรยินดีที่จะร่วมปฏิบัติการกับพวกเรา เพื่อพิสูจน์ว่าข้อมูลของเขาถูกต้อง ดังนั้นเขาจึงมากับเรา"

จัสตินยังคงอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ แต่ไนท์กลับเปิดเผยรายละเอียดของจัสตินออกมาอย่างชัดเจน เมื่อไนท์พูดจบ เกาหยางก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดทันที

เกาหยางดีดนิ้ว แล้วไม่สนใจจัสตินอีก แต่หันไปมองไนท์โดยตรง

"ถ้าผมเดาไม่ผิด สิ่งที่เตโอโดโลซื้อ และเป็นข้อมูลที่พวกคุณจำเป็นต้องตรวจสอบ ก็คือที่ตั้งของค่ายปายราโนใช่ไหม?"

ไนท์พยักหน้า

"ใช่ ปายราโนซ่อนตัวอยู่ในป่าฝน การตามหาเขาเป็นเรื่องยาก ในฐานะคู่ปรับเก่าของเตโอโดโล แม้ปายราโนจะเหลือเพียงฐานที่มั่นเล็ก ๆ แห่งสุดท้าย แต่เตโอโดโลยังต้องการกำจัดอิทธิพลของปายราโนให้สิ้นซาก เพียงแต่เขาหาที่ซ่อนตัวของปายราโนไม่พบ และคุณซิเซโรก็ได้ส่งข้อมูลมา ระบุที่ซ่อนที่ชัดเจนของปายราโน ดังนั้นเราจึงมาถึงที่นี่"

เกาหยางมองไปที่จัสติน พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้น้ำเสียงของเขาเป็นการเยาะเย้ย แล้วพูดเบา ๆ ว่า

"คุณซิเซโร รับงานจากปายราโนก่อน แล้วหันหลังกลับมาขายที่ซ่อนของปายราโนให้เตโอโดโล คุณซิเซโร การทำเช่นนี้...มันสอดคล้องกับจรรยาบรรณในวิชาชีพของพวกคุณหรือไม่?"

จัสตินยังคงยิ้มแย้ม

"อย่าเรียกผมว่าคุณซิเซโรเลย เรียกผมว่าจัสตินก็พอ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านข่าวกรอง ผมมีจรรยาบรรณในวิชาชีพ ‘อย่างสูง’ ผมไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง และความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับคุณปายราโนได้สิ้นสุดลงแล้ว ผมย่อมมีสิทธิ์ที่จะขายทรัพยากรทั้งหมดที่มีในมือให้กับผู้ซื้อรายอื่น คุณแรมโปรดเข้าใจว่าผมคือ ‘นักข่าวกรอง’ ไม่ใช่ นายหน้าคนกลาง ตอนนี้ผมได้ขายข้อมูลให้เตโอโดโลไปแล้ว เตโอโดโลจ่ายเงิน ผมก็ให้ข้อมูล ต่อจากนี้ ผมเพียงแค่ต้องรับประกันความถูกต้องของข้อมูลเท่านั้น นอกเหนือจากนั้น เราไม่มีความเกี่ยวข้องกันใด ๆ ทั้งสิ้น"

สำหรับพ่อค้าข้อมูลที่กินทั้งสองฝ่ายแบบจัสติน เกาหยางไม่มีทางไว้ใจ และจะไม่ยุ่งเกี่ยวใด ๆ กับเขาเลย เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกขายซ้ำอีก เขาจึงเลิกสนใจจัสติน และเริ่มคิดถึงสิ่งที่ควรจะพูดต่อไป

กลุ่มทหารรับจ้างซาตานกำลังจะไปโจมตีนายจ้างของกลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์ ในทางกลับกันกลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์กำลังจะไปโจมตีนายจ้างของกลุ่มทหารรับจ้างซาตาน การที่ทั้งสองฝ่ายมาพบกันกลางทางเช่นนี้ เป็นเรื่องบังเอิญที่พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เกาหยางคิดว่าต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถอนตัวออกไปสถานการณ์นี้จึงจะยุติลงได้

หลังจากเงียบไปนาน เกาหยางก็ตัดสินใจที่จะถอนตัวออกไป เขายอมรับว่าความแข็งแกร่งของกลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์นั้นเหนือกว่ากลุ่มทหารรับจ้างซาตานมาก

กลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์คือ กลุ่มทหารรับจ้างขนาดเล็กอันดับหนึ่งของโลก ถ้ายังดื้อดึงที่จะโจมตีพวกเขา เกาหยางมั่นใจว่าสามารถทำให้กลุ่มทูตสวรรค์ต้องจ่ายในราคาที่รับไม่ไหวได้ กลุ่มซาตานแม้จะมีคนน้อยและ ‘ตกเป็นรอง’ แต่ก็ไม่ใช่ปลาซิวปลาสร้อยที่ใครจะมาเชือดได้ง่าย ๆ

กลุ่มซาตานไม่ใช่ปลาซิวปลาสร้อย แต่กลุ่มทูตสวรรค์ยิ่งไม่ใช่ การแลกด้วยการสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ให้กลุ่มทูตสวรรค์ อาจหมายถึงการ ‘ล่มสลายทั้งทีม’ ของกลุ่มซาตาน ซึ่งเป็นราคาที่เกาหยางรับไม่ได้เลย เขาไม่ต้องการให้ใครในกลุ่มซาตานต้องตาย เขาจึงไม่เลือกที่จะชนกับกลุ่มทูตสวรรค์อย่างแน่นอน

เกาหยางโบกมือแล้วถอนหายใจ

"เอาล่ะ ไนท์ พวกนายดำเนินการต่อได้เลย พวกเราจะยุติภารกิจนี้ และถอนตัวออกไป"

ไนท์ทำท่าไม่เข้าใจและถามด้วยความสงสัย

"ทำไม? ทำไมนายถึงเลือกที่จะยุติภารกิจล่ะ?"

เกาหยางยิ้ม

"ทำไมงั้นเหรอ? นายถามว่าทำไม? เอาเถอะ ฉันไม่อยากต่อสู้กับทูตสวรรค์ ถ้าต้องมีฝ่ายหนึ่งถอนตัว ก็ให้เป็นพวกเราเอง"

ไนท์กลับยิ่งไม่เข้าใจ เขากางมือออก

"นายกำลังพูดอะไรอยู่ ภารกิจของพวกเรากับภารกิจของพวกนายมันเกี่ยวข้องกันตรงไหน? ทำไมต้องมีฝ่ายหนึ่งถอนตัว?"

เกาหยางขมวดคิ้ว

"นายต้องการพูดเรื่องนี้อย่างจริงจังใช่ไหม? เป้าหมายที่เราจะไปกำจัดคือนายจ้างของนาย ส่วนเป้าหมายของพวกนายคือนายจ้างของฉัน ฉันไม่คิดว่าเราจะสามารถทำภารกิจของตัวเองให้เสร็จได้โดยไม่รบกวนซึ่งกันและกันนะ"

ไนท์ส่ายหน้า

"แรม วิธีคิดของนายแปลกมาก ภารกิจที่นายรับมาคือการกำจัดเตโอโดโลไม่ใช่หรือ? นายต้องรับผิดชอบในการปกป้องปายราโนด้วยเหรอ? ภารกิจที่นายรับมามันเป็นแบบไหนกันแน่?"

เกาหยางตกใจ

"นายหมายความว่า...เราต่างคนต่างไปทำภารกิจของตัวเอง โดยไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกันเลยเหรอ?"

ไนท์พยักหน้าอย่างจริงจัง

"แน่นอนสิ มันเข้าใจยากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เกาหยางพยักหน้าอย่างงงงวย

"ใช่ สำหรับฉันมันยากจะเข้าใจ"

ไนท์ดูประหลาดใจจริง ๆ เขาพิจารณาเกาหยางอยู่สองสามครั้งแล้วส่ายหน้า

"ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ เอาอย่างนี้ดีกว่า ความร่วมมือและขอบเขตของเรากับเตโอโดโล มีแค่การ ‘กำจัดปายราโน’ เท่านั้น ถ้าเตโอโดโลต้องการการคุ้มครอง นั่นเป็นปัญหาของเขาไม่เกี่ยวกับเรา ถ้าพวกนายจะไปฆ่าเขา ก็เชิญเลย ค่าจ้างของเราได้มาแล้ว และเราจะกำจัดปายราโนให้เสร็จสิ้นตามภารกิจ ภารกิจของพวกนายจะไปเกี่ยวข้องอะไรกับทูตสวรรค์?"

เกาหยางอ้าปากค้าง กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วอุทานด้วยความตกใจ

"นายหมายความว่า เราจะไปฆ่านายจ้างของนาย แต่นายจะไม่สนใจเลยเหรอ? นาย...พวกนายร่วมมือกับเตโอโดโลมานานกว่าสองปีแล้วไม่ใช่หรือ?"

ไนท์ยักไหล่

"ก็แค่ความสัมพันธ์ทางธุรกิจ เราได้รับเงิน และทำภารกิจที่นายจ้างมอบหมายให้สำเร็จ เราได้ปฏิบัติตามสัญญาอย่างสมบูรณ์ มีอะไรผิดปกติเหรอ?"

เกาหยางพูดอย่างตะลึงงัน

"แต่...ฉันคิดว่าพวกนายจะเป็นเพื่อนกันซะอีก"

ตามแนวคิดของเกาหยาง การร่วมมือกันนานกว่าสองปี ย่อมต้องเป็นเพื่อนกัน อาจจะเป็นเพื่อนซี้กันด้วยซ้ำ เหมือนเขากับอุลยานอฟ ที่พัฒนาจากคู่ค้าทางธุรกิจเป็นเพื่อน หากมีใครคิดจะฆ่าอุลยานอฟ เกาหยางย่อมไม่นิ่งดูดาย ต้องชักปืนเข้าสู้แน่นอน แต่สำหรับไนท์ มันไม่เป็นเช่นนั้นเลย

"เราไม่เป็นเพื่อนกัน ฉันบอกนายแล้วว่าเรามีความสัมพันธ์แค่คู่ค้า และการปกป้องเตโอโดโลไม่ได้อยู่ในขอบเขตความร่วมมือของเรา"

เกาหยางยิ้ม

"ฉันเข้าใจแล้ว เอาล่ะ พวกเราจะดำเนินการตามภารกิจต่อไป"

ไนท์พยักหน้า

"ดีมาก พวกนายดำเนินการตามภารกิจต่อไปได้ ฉันจะไม่แจ้งการเคลื่อนไหวของพวกนายให้เตโอโดโลรู้ และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน นายจะต้องรักษาความลับของการปฏิบัติการของกลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์ ถ้านายตกลง เราก็สามารถดำเนินการภารกิจของเราต่อไปได้ทั้งคู่"

เกาหยางรู้สึกเหมือนกำลังทรยศปายราโน เขาไม่สามารถทำตัวเหมือนไนท์ได้ ที่สนใจแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ว่าโลกจะถล่มทลาย ก็ไม่สนใจเรื่องที่อยู่นอกขอบเขตของภารกิจ เขาจึงยากที่จะสัญญาว่าจะทำเหมือนไม่เคยเห็นกลุ่มทหารรับจ้างทูตสวรรค์ และปล่อยให้ปายราโนถูกไนท์และพวกกำจัด

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เกาหยางก็ถอนหายใจ

" คือว่า... ฉันรับปากนายยากนะ อื้มม... พวกเรายังไม่ได้เก็บค่าจ้างเลย ถ้าปายราโนถูกพวกนายเก็บไปซะก่อน ภารกิจของฉันก็จะหมดความหมาย และฉันก็ไม่รู้จะไปเก็บค่าจ้างที่ไหน"

ไนท์ยักไหล่

"ที่นายพูดก็มีเหตุผล การเจรจาดูเหมือนจะติดถึงทางตัน"

ทันใดนั้น จัสตินก็ยิ้ม

"ไม่หรอก พวกคุณทำไมไม่ทำแบบนี้ล่ะ ซาตานก็ทำในส่วนของซาตาน ทูตสวรรค์ก็ทำในส่วนของทูตสวรรค์ ประเด็นสำคัญคือ ซาตานอยู่ใกล้เตโอโดโลมากกว่า ซาตานมีเวลาที่จะกำจัดเตโอโดโล จากนั้นก็กลับไปที่ค่ายของปายราโนเพื่อรับเงิน ใช้ช่วงเวลาที่เหลื่อมกันนี้ พวกคุณทั้งสองฝ่ายก็สามารถทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จได้"

ความคิดของเกาหยางสับสนวุ่นวาย คำพูดของไนท์ดูเหมือนจะถูกต้อง เขาไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องปกป้องปายราโน แต่ถ้าให้เขายืนดูอยู่เฉย ๆ เขาก็ทำไม่ได้จริง ๆ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เกาหยางก็ถอนหายใจ

"แผนนี้ดี แต่ฉันยังไม่กล้ารับประกันว่าจะทำได้ เพราะคนนำทางของฉันทุกคนเป็นคนของปายราโน ฉันสามารถเก็บความลับได้ แต่คนนำทางไม่ทำแบบนั้นแน่"

ไนท์ยักไหล่ แสดงความจนปัญญา

"นั่นสิ ตอนนี้เราดูเหมือนจะติดอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ฉันไม่อยากให้ภารกิจนี้จบลงด้วยความล้มเหลว วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดในตอนนี้คือการ กวาดล้างกลุ่มทหารรับจ้างซาตานให้สิ้นซาก แต่ในเมื่อนายมาเป็นแขกของฉัน ฉันต้องรับประกันความปลอดภัยของนาย และพวกนายก็มีเวลาพอที่จะโทรศัพท์บอกปายราโน การเปิดฉากต่อสู้จึงไม่ใช่วิธีที่ดี ให้ตายสิ! ครั้งนี้เราติดอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจริง ๆ"

จัสตินพูดขึ้นทันที

"ขออนุญาตถามคุณแรมตรง ๆ นะ คุณแรมกับปายราโนเป็นเพื่อนกันหรือไม่?"

เกาหยางส่ายหน้า

"ไม่ เขาไม่ใช่เพื่อนของฉัน"

"แล้วคุณปายราโนมีข้อตกลงใด ๆ ที่กำหนดให้คุณต้องรับประกันความปลอดภัยของเขาหรือไม่?"

"ไม่มี แน่นอนว่าไม่มี"

จัสตินยิ้ม

"ถ้าอย่างนั้นเรื่องก็ง่ายมากเลย คุณแรม เพียงแค่คุณไม่แจ้งเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ให้ปายราโนทราบด้วยตัวคุณเอง ภารกิจของพวกคุณทั้งสองฝ่ายก็สามารถดำเนินต่อไปได้ อย่างน้อยก็สามารถลองทำดูได้ คุณแรม ถ้าคนนำทางของคุณแจ้งปายราโน คุณก็แค่แจ้งคุณชูมัคเกอร์เท่านั้น เพราะอะไรจะเกิดขึ้น ก็ยังไม่มีใครรู้หรอก"

เกาหยางตอบทันที

"ตกลง ฉันจะไม่แจ้งเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่นี่ให้ปายราโนรู้ แต่ถ้าคนนำทางของฉันแจ้งล่ะ? หลังจากนั้นเราจะทำอย่างไรกันต่อ?"

ไนท์ยักไหล่

"ก็แจ้งให้ฉันรู้ ฉันจะเปลี่ยนแผนไม่ว่าจะเป็นการบุกโจมตี หรือยุติภารกิจ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉัน สำหรับพวกนาย ฉันจะไม่แจ้งเตโอโดโลเรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ถ้าฉันยกเลิกภารกิจและกลับไปที่ค่ายของเขา ฉันจะแจ้งให้เขาทราบว่ามีคนต้องการชีวิตเขาแล้วฉันจะรับภารกิจ ‘คุ้มครอง’ เขาแทน ถ้ากลายเป็นแบบนั้น และนายต้องการกำจัดเตโอโดโล นายก็จะต้องทำสงครามกับพวกเรา"

หลังจากไนท์พูดจบ จัสตินก็พูดทันที

"ดีมาก ตอนนี้สถานการณ์มีความเปลี่ยนแปลง คุณแรม เพื่อให้ภารกิจสำเร็จลุล่วงได้เร็วและแม่นยำขึ้น คุณสนใจที่จะซื้อข้อมูลจากผมหรือไม่?"

------

(จบบทที่ 413)