บทที่ 181 - ข่าวกรองผิดพลาด

แจ็คแลนด์ขับเฮลิคอปเตอร์ โดยปิดไฟทั้งหมด บินวนอยู่เหนือท้องฟ้าเมืองตีฮัวนา พวกเขามาถึงเร็วเกินไป เหลือเวลาอีกสี่นาทีเศษกว่าจะถึงเวลาลงมือ แจ็คแลนด์จึงกดคันบังคับให้เครื่องลอยตัวรออยู่สูงกว่าตัวอาคารเป้าหมายไปสองถึงสามร้อยเมตร

เกาหยางไม่สามารถมองเห็นได้ว่าไซมอนกับพวกเริ่มปฏิบัติการหรือยัง เพื่อเลี่ยงไม่ให้คนบนพื้นสงสัย เฮลิคอปเตอร์จึงลอยอยู่ห่างจากอาคารเป้าหมายไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร แต่ระยะนั้นก็เพียงพอให้วิทยุของเกาหยางเชื่อมสัญญาณถึงไซมอนได้แล้ว

เมื่อเวลาเหลือสองนาที เสียงฉุ่ยป๋อก็ดังขึ้นทางหูฟังก่อนใคร

“สไนเปอร์ประจำที่แล้ว เป้าหมายไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ”

สิ้นเสียงรายงาน ไม่นานเสียงของไซมอนก็ดังตามมา

“ทีมสองประจำที่ การปฏิบัติเริ่มตามแผน เรากำลังเข้าไป”

เกาหยางเหลือบตามองนาฬิกา ก่อนตอบเสียงต่ำ “ทีมหนึ่งประจำที่ จะเข้าไปภายในอีกหนึ่งนาที”

เพราะทีมของไซมอนอยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร จึงต้องออกตัวล่วงหน้าสองนาที ขณะที่เกาหยางอยู่บนฟ้า ใช้เวลาไม่นานก็ถึงตัวอาคาร ดังนั้นต้องรอให้เวลาตรงพอดี เพื่อให้การบุกเปิดฉากพร้อมกัน ความคลาดเคลื่อนยิ่งน้อยยิ่งดี

เมื่อเหลือหนึ่งนาที แจ็คแลนด์จึงหันหัวเครื่องมุ่งตรงไปยังอาคารเป้าหมาย เมื่อบินมาถึงเหนือดาดฟ้า ก็ยังเหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบวินาทีจะถึงสามทุ่มตรง แต่เมื่อแจ็คแลนด์ลดความเร็วลงและลอยนิ่งอยู่เหนือดาดฟ้า เวลาก็เป็นสามทุ่มตรงพอดี

เนื่องจากเป็นเฮลิคอปเตอร์พลเรือน จึงไม่มีอุปกรณ์สำหรับโรยตัวโดยเฉพาะ แต่แจ็คแลนด์ก็ไม่ต้องการมัน เขาเพียงแค่จอดเฮลิคอปเตอร์ลงบนดาดฟ้าโดยตรง

เกาหยางกระโจนออกจากประตูห้องโดยสารเป็นคนแรก รีบวิ่งมุ่งตรงไปที่ห้องเล็กบนดาดฟ้า

การโจมตีเริ่มต้นอย่างราบรื่น ไม่มีแก๊งอันธพาลคนไหนจะโง่เฝ้าหลังคา การลงจอดไม่พบอุปสรรคใด ๆ อีกทั้งพวกเขายังคุ้นเคยโครงสร้างอาคารราวกับอยู่ที่นี่มานาน

เกาหยางวิ่งถึงห้องควบคุมดาดฟ้า ใช้มือผลักบานประตูเหล็กที่ปิดสนิท พบว่ามันถูกล็อกจากด้านใน เรื่องนี้อยู่ในคาดการณ์อยู่แล้ว เขาถอยหลังหนึ่งก้าว จากนั้นฟลายก้าวขึ้นแทนที่ กดแท่งพลาสติกระเบิดสองก้อนแนบกับจุดยึดบานประตู เสียบดินปืนจุดระเบิด แล้วทั้งสี่ก็วิ่งถอยห่าง พอฟลายกดตัวจุดระเบิด ประตูก็ปลิวกระจายทันที

พวกเขาไม่หวังจะบุกอย่างเงียบกริบตั้งแต่แรก จึงไม่สนใจว่าเสียงจะดังสนั่น เกาหยางพุ่งผ่านช่องเปิดลงสู่ทางเดิน แต่ทันใดนั้น เสียงดัสตินก็คำรามจากวิทยุก็ดังก้อง

“ถอนตัว! ถอนตัว! นี่เป็นกับดัก! ไซมอนถูกยิงแล้ว!”

เกาหยางชะงัก แต่เมื่อได้ยินสัญญาณเตือน เขารู้ว่าต้องถอนตัวทันที แม้ฝั่งเขาจะราบรื่น แต่เมื่อคำสั่งชัดเจน เขาไม่มีทางฝืน

ทว่าก่อนที่เกาหยางกำลังจะออกคำสั่งให้ถอนตัว เสียงอาร์เธอร์ก็ดังแทรกขึ้นมาแทบจะขาดใจ “ไซมอนถูกยิง! ดัสตินก็ถูกยิง! เราถูกตรึงไว้ ถอนตัวไม่ได้ ขอการสนับสนุน! ชั้นหนึ่งมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน พวกมันเป็นมืออาชีพ! ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ดูแลด้านหลังให้ด้วย!”

‘ผู้เชี่ยวชาญ’ คือชื่อรหัสของแฟรงก์ เมื่อได้ยินเช่นนั้น เกาหยางก็รู้ว่าเรื่องราวเลวร้ายเกินกว่าที่คิด

เกาหยางตะโกนกลับไปทันที “ลงไปสนับสนุนพวกเขา ไล่กวาดจากบนลงล่าง! นี่คือทางเดียว! ทีมสอง อดทนไว้!”

เกาหยางวิ่งไปพลางตะโกนไปพลาง เมื่อเขาพูดจบประโยค เขาก็มาถึงโถงทางเดินที่ชั้นสี่พอดี และเขาก็เห็นผู้ชายสองคนที่มีท่าทีตื่นตระหนกกำลังถือปืนพกวิ่งออกมาจากห้องหนึ่ง เกาหยางยิงเข้าที่ศีรษะของคนหนึ่งทันทีจนสมองกระจุย ส่วนหลี่จินฟางก็ยิงเป็นชุดจนล้มลงอีกคน

ไฟในโถงทางเดินสว่างจ้า หลังจากที่เกาหยางและหลี่จินฟางยิงศัตรูลงไปคนละคนแล้ว เกรกลอรอฟและฟลายก็ยกปืนขึ้นยิงไฟดวงใหญ่ทั้งสี่ดวงในโถงทางเดินจนแตกทั้งหมด ทำให้โถงทางเดินตกอยู่ในความมืดมิดทันที และในเกือบจะวินาทีที่ความมืดปกคลุม กล้องมองกลางคืนที่พวกเขาเปิดไว้ล่วงหน้าก็เริ่มทำงาน

เกือบพร้อมกันนั้นเอง เสียงไซมอนก็ดังแทรกมาอีกครั้ง

“ข่าวกรองผิดพลาด ย้ำอีกครั้ง ข่าวกรองผิดพลาด! คนที่อยู่ชั้นหนึ่งคือบอดี้การ์ดของหัวหน้าตระกูลกานดิมอน! พวกตัวหลักต้องอยู่ที่นี่แน่! มีโอกาสสูงมากที่บ็อบก็ถูกขังอยู่ด้วย! ย้ำอีกครั้ง บ็อบอาจอยู่ที่นี่! ‘นกประจำชาติ’ ติดต่อมอร์แกนเดี๋ยวนี้!”

เสียงของไซมอนแตกพร่าเหมือนลูกสูบลมรั่ว มีเสียงฟืดฟาดจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง ต้องเน้นคำสำคัญซ้ำสองครั้ง

เมื่อรู้ว่าข้อมูลผิดพลาดครั้งใหญ่ เกาหยางสบถออกมาอย่างเจ็บใจ แต่ก็ยังยึดเส้นทางตามแผนที่ฝึกซ้อม มุ่งหน้าไปยังห้องชุดที่อยู่ตำแหน่งที่ดีที่สุด

ประตูทุกบานปิดอยู่ เกาหยางรีบวิ่งไปที่ประตูบานแรก ยิงเข้าที่ตำแหน่งกลอนประตู แล้วหลี่จินฟางก็เตะประตูเข้าไปทันที ไม่มีเสียงปืนดังออกมาจากห้องที่ถูกเตะเปิดออก ดังนั้นฟลายที่เตรียมระเบิดแสงไว้แล้วจึงไม่ได้โยนมันเข้าไป

แม้สถานการณ์ของไซมอนจะวิกฤติ แต่พวกเขาก็ยังต้องทำตามขั้นตอน เกาหยางก็ไม่อาจรีบลงไปชั้นล่างได้ หากทำเช่นนั้น มีแต่จะตกอยู่ในวงล้อม ดังนั้นตอนนี้เขาทำได้เพียงหวังว่าการบุกจากชั้นสี่จะดึงกำลังศัตรูขึ้นมา และแบ่งเบาแรงกดดันที่ไซมอนและทีมกำลังเผชิญอยู่

ระหว่างกำลังเลี้ยวไปยังห้องถัดไป เสียงปืนของเกรกลอรอฟดังขึ้นที่ด้านหลัง เกาหยางรู้ว่าเพื่อนจัดการเองได้ จึงไม่หันไปดู ยิงกุญแจอีกบานแล้วหลี่จินฟางก็ถีบเข้าไป ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากในห้อง เมื่อพบว่ามีคนต่อต้านอยู่ในห้อง ฟลายก็ปล่อยมือจากด้ามระเบิดแสง รอสองวินาทีแล้วโยนระเบิดแสงเข้าไป หลังจากเสียงระเบิดดังสนั่นและแสงสว่างจ้าสาดส่อง เกาหยางก็รีบเข้าไปในประตู แล้วยิงใส่คนที่กำลังโซซัดโซเซอย่างต่อเนื่อง ส่วนหลี่จินฟางก็ตามมาติด ๆ ใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที ทั้งสองคนก็จัดการคนทั้งห้าคนในห้องจนล้มลงทั้งหมด

ระเบิดแสงที่ฟลายโยนเข้าไปไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตอบโต้เลย เสียงที่ดังสนั่นทำให้ผู้คนสูญเสียการทรงตัวและล้มลง ส่วนแสงจ้าก็ทำให้สายตามองไม่เห็นชั่วขณะ ดังนั้นแม้จะมีคนห้าคนในห้อง ก็ไม่มีใครสามารถสร้างอันตรายได้เลย

เมื่อมองดูคร่าว ๆ แล้ว เกาหยางและทีมก็รุกต่อไปยังห้องถัดไป ทันใดนั้นเอง เสียงเกรกลอรอฟตะโกน

“ข้างหลัง!”

เกาหยางและหลี่จินฟางหันปากกระบอกปืนทันที พวกเขาได้ยินเสียงคนกำลังตะโกนเป็นภาษาสเปน และกำลังวิ่งขึ้นบันไดมาอย่างรวดเร็ว ฟลายตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบระเบิดสังหารขึ้นมาสองลูกในมือแต่ละข้าง ใช้ปากดึงสลักนิรภัยออก ในขณะที่เกาหยางและหลี่จินฟางก็หยิบระเบิดสังหารมาคนละลูกเช่นกัน เมื่อได้ยินเสียงใกล้เข้ามาแล้ว ฟลายก็ส่งสัญญาณให้ทั้งสามคนพร้อมกัน ทั้งสามคนปล่อยมือจากด้ามระเบิด รอสองวินาที แล้วโยนระเบิดทั้งสี่ลูกออกไปพร้อมกัน

ระเบิดของพวกเขามีระยะเวลาสามวินาทีตั้งแต่ปล่อยมือจากด้ามจนถึงระเบิด เมื่อพวกเขาโยนระเบิดออกไป ฝูงชนที่วิ่งขึ้นมาก็อยู่บนบันไดระหว่างชั้นสามและชั้นสี่พอดี ระเบิดสังหารก็ระเบิดกลางอากาศเหนือศีรษะของคนเหล่านั้นทันที เสียงฝีเท้าก็หยุดลง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

เกาหยางสั่งเสียงต่ำ “หมาใหญ่ เฝ้าบันไดกับโถงทางเดินไว้ ฉันกับคางคกจะค้นหาต่อ ลิตเติ้ลฟลายคอยสนับสนุน”

หลังจากแบ่งงานกันอย่างเร่งรีบแล้ว เกาหยางก็รีบเข้าไปค้นห้องที่เหลือกับหลี่จินฟางต่อ แต่ขณะที่พวกเขากำลังจะพังประตู ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้องอย่างน่าสยดสยองดังมาจากห้องที่อยู่ถัดไปอีกสองห้อง จากนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดในห้องนั้น เสียงกรีดร้องของผู้หญิงก็เงียบไป

ทั้งคู่สบตากัน แล้วทิ้งห้องเดิม รีบเข้าประจำสองข้างประตูห้องต้นเสียง เกาหยางลั่นไกใส่กุญแจ แต่ประตูเสริมเหล็กแข็งเกิน หลี่จินฟางถีบไม่ออก เขาตะโกนเรียก “ลิตเติ้ลฟลาย ระเบิดปฟระตู!”

ฟลายวิ่งมาทันที ติดระเบิดพลาสติกแล้วเสียบดินปืน ทุกคนรีบถอย เสียงระเบิดดังสนั่น ประตูที่ถูกเสริมความแข็งแรงไว้ก็ไม่ได้ล้มลง แต่กลับถูกผลักเปิดออกไปด้านในอย่างแรงราวกับถูกเตะเข้าไป และในวินาทีที่ประตูเปิดออก ระเบิดแสงที่ฟลายเตรียมไว้ในมือก็ถูกโยนเข้าไปทันที ระเบิดแสงกระดอนจากประตูที่เปิดออก แล้วตกลงไปในห้องขนาดใหญ่ที่น่าจะเป็นห้องสันทนาการ

เมื่อแสงวาบจางลง เกาหยางและหลี่จินฟางก็แทรกตัวเข้าไปในประตูเกือบจะพร้อมกัน แต่ในวินาทีที่พวกเขาเข้าไปในประตู เสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้นอย่างกะทันหันจากในห้อง

แรงกระแทกปะทะท้องและอกของเกาหยางราวกับถูกค้อนเหล็กฟาด เขาเซถอยหนึ่งก้าว แต่ยังยกปืนยิงสวนใส่คนที่กำลังกราดกระสุนอย่างต่อเนื่องจนล้มลงกับพื้นได้สำเร็จ

ไฟในห้องเปิดสว่างจ้า ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ว่าเกาหยางและทีมมีกล้องมองกลางคืน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ปิดไฟในห้อง แต่กลับเปิดไฟให้สว่างที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แม้ว่ากล้องมองกลางคืนของเกาหยางและทีมจะไม่ได้รับผลกระทบ แต่การเห็นแสงจ้าอย่างกะทันหันก็ยังคงส่งผลกระทบต่อเกาหยางอยู่บ้าง แต่โชคดีที่ผลกระทบไม่มากนัก

เป้าหมายการยิงของเกาหยางคือคนที่ถือปืนอยู่ ระหว่างที่เขายิงต่อเนื่องจนจัดการคนที่สี่ได้ เกาหยางก็รู้สึกเจ็บที่ต้นขา และตามมาด้วยความรู้สึกเหมือนโดนค้อนทุบที่หน้าอกอีกครั้ง พร้อมกับความเจ็บปวดที่ทำให้เขาเวียนหัว เกาหยางก็เสียการทรงตัวและล้มลงไปที่พื้นทันที

------

(จบบทที่ 181)