บทที่ 137 - เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

ห้องที่เกาหยางกับพวกบุกเข้าไปดูคล้ายจะเป็นห้องทำงานหรือห้องรับแขก การตกแต่งหรูหราอลังการไม่ต้องพูดถึง แต่สิ่งที่เด่นชัดคือมีอาวุธวางอยู่ทั่วห้อง และส่วนใหญ่ล้วนเป็นสีทองอร่าม

บนโต๊ะมีปืนพกวางอยู่หลายกระบอก ผนังแขวนธงสีเขียว ด้านข้างธงมีดาบอาหรับโค้งยาวสองเล่ม ข้างรูปปั้นหินอ่อนของกัดดาฟีแบบเต็มตัวมีแท่นปืนที่วางปืนยาวทองอร่ามสี่กระบอกราวกับจัดไว้ให้รูปปั้นหยิบใช้ ผนังอีกด้านหนึ่งมีหัวกวางขนาดใหญ่ติดอยู่ ใต้หัวกวางมีแท่นวางปืนล่าสัตว์สองลำกล้อง โดยรวมแล้วอาจดูไม่เข้าชุด แต่ทุกอย่างในห้องล้วนบ่งบอกถึงความหรูหราสุดขั้ว

บนโต๊ะยังมีขวดน้ำดื่มวางอยู่หลายขวด ทุกคนพุ่งไปหยิบคนละขวดทันที พวกเขาขาดน้ำมานานกว่าหนึ่งวันแล้ว กระหายแทบขาดใจ

ขณะกำลังเงยหน้าดื่ม เกรกลอรอฟก็วางขวดลงทันที มองรอบห้องแล้วพูดขึ้นว่า

“ฉันรับรองได้เลยว่านี่คือห้องของกัดดาฟี ไม่สิ...ฉันหมายถึงเขาต้องเคยมาที่นี่เมื่อไม่นานมานี้แน่ ๆ ลองค้นหาดี ๆ ต้องมีทางเข้าอุโมงค์ใต้ดินแน่”

ฉุ่ยป๋อที่กำลังดื่มน้ำชี้ไปที่ประตูเล็กบานหนึ่งในห้อง วางขวดเปล่าลงแล้วหยิบขวดใหม่ต่อ “ตรงนั้นมีเขียนเอาไว้ว่าทางออกฉุกเฉิน ไม่ต้องหาแล้ว รีบถอยกันเถอะ แต่ฉันขอปืนติดไม้ติดมือสักสองกระบอกได้ไหม”

ความโลภเป็นบาปดั้งเดิมของมนุษย์ แม้สถานการณ์คับขันและอาวุธยุทธภัณฑ์ที่แบกอยู่จะเต็มแล้ว แต่เกาหยางมองรอบห้องก็ยังเสียดายหากจะออกจากขุมสมบัตินี้มือเปล่า

บนโต๊ะนอกจากปืนพกทองอร่าม บราวนิง 1935 แล้ว ยังมีหลายกล่องที่ดูเป็นกล่องปืน เกาหยางกวาดกล่องทั้งหมดมากองบนโต๊ะ เปิดกล่องหนึ่งออกก็พบปืนพก M1911 ที่เป็นสีทองอร่าม มีด้ามจับเป็นงาช้าง และแกะสลักลวดลายที่งดงาม เกาหยางไม่สามารถต้านทาน M1911 ได้เลย

“อย่าหยิบไปมากนัก จะได้ไม่เกะกะ เอาเฉพาะที่ชอบ ของใครของมันนะพวก รีบ ๆ เลยพวกเรา”

พูดจบ เกาหยางเหน็บ M1911 ไว้ที่เข็มขัด แล้วตรงไปถอดปืนล่าสัตว์สองลำกล้องจากผนัง แม้มันดูธรรมดาไม่หวือหวาเหมือนปืนอื่น แต่เขาชอบปืนล่าสัตว์สองลำกล้อง และรู้ว่าของที่กัดดาฟีเก็บไว้ในห้องย่อมไม่ใช่ของไร้ค่า

หลี่จินฟางเลือกดาบโค้งอาหรับเล่มหนึ่งที่ฝักประดับอัญมณีวิจิตรเต็มไปด้วยเพชรพลอย เขาเลือกเพราะชอบอาวุธเย็น ไม่ได้สนใจมูลค่า

เกรกลอรอฟตรงไปที่แท่นปืนข้างรูปปั้น คว้า AK-47 สีทองขึ้นมาแล้วอุทาน “ลายเซ็นคาลาชนิคอฟ! เอ็งนี่แหละของข้า”

ฟลายยืนงงไม่รู้จะหยิบอะไรดี รีบถาม “อะไรแพงสุด?”

หลี่จินฟางหยิบดาบโค้งอีกเล่มจากผนังแล้วโยนให้ “ดูจากเพชรพวกนี้ก็รู้แล้วว่ามีราคา เอาไป”

ฉุ่ยป๋อตะโกนบอกเกรกลอรอฟว่า “AK-74U นั่นของข้า” จากนั้นก็มัวเปิดกล่องปืนพกบนโต๊ะทีละกล่อง

“มาคารอฟ ใครเอาไหม? วอลเธอร์ PPK เออเอาอันนี้ดีกว่า! CZ75 ฝังเพชร เอาไป ฟลาย! Browning 1935 ใครอยากได้เอาเลย”

สุดท้ายเกรกลอรอฟยัดมาคารอฟใส่กระเป๋า แล้ววาง AK74U ไว้ข้างฉุ่ยป๋อ หลี่จินฟางหยิบ Browning หนึ่งกระบอกจากสองกระบอก ส่วนฟลายเลือก CZ75 ด้ามฝังมรกต

เมื่อทุกคนได้ของครบ เกาหยางเห็นฉุ่ยป๋อยังลังเลอยู่ระหว่างสองกระบอกตะโกนว่า

“หยิบสองกระบอกไม่ได้โว้ย โง่เอ๊ย! รีบไป!”

ฉุ่ยป๋อได้ยินดังนั้นก็รีบยัดปืนทั้งสองกระบอกลงกระเป๋ากางเกง “ไป! ตามฉันมา!”

ทันใดนั้นฟลายชี้ไปที่อัลบั้มภาพบนโต๊ะร้อง “เฮ้ ดูนี่ ผู้หญิงอเมริกันคนนั้นนี่... ชื่ออะไรนะ... ใช่แล้ว ไรซ์!”

เกาหยางตัดบท “พอเถอะ รีบไปเถอะ รูปถ่ายของกัดดาฟีนายยังดูไม่พออีกหรือไง”

แม้จะเสียเวลาหยิบของเพียงหนึ่งนาทีกว่า แต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์รับได้ ของที่เอามาอาจเพิ่มน้ำหนักแต่ยังไม่ถึงขั้นถ่วงการเคลื่อนไหว พวกเขาอยากกวาดทุกอย่างในห้อง แต่รู้ดีว่าชีวิตสำคัญกว่าทรัพย์สิน จึงหยิบเพียงของที่ชอบติดมือคนละสองชิ้นก็พอ

ฉุ่ยป๋อเปิดประตูเล็กที่มีตัวอักษรสีเขียวเขียนว่า “ทางออกฉุกเฉิน” ภายในเป็นห้องน้ำขนาดใหญ่ และในห้องน้ำใกล้กับประตู มีแผ่นไม้สี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ตกแต่งอย่างสวยงาม แผ่นไม้ขนาดสองตารางเมตรนั้นมีตัวหนังสือภาษาอาหรับเขียนอยู่

เห็นแผ่นไม้นั้น ฉุ่ยป๋อพูดทันที “ที่นี่แหละ มันเขียนเอาไว้ว่า...” แล้วมองไปรอบห้องอย่างเสียดาย “โธ่เอ๊ย ก๊อกน้ำทอง โถส้วมทอง อ่างทอง กัดดาฟีน่าจะใส่เสื้อคลุมทองให้ครบชุด ห้องอื่นต้องมีของดีอีก แต่สุดท้ายก็เป็นของพวกฝ่ายต่อต้าน”

เกาหยางเล็งปืนลูกซองไปที่แผ่นไม้ รอให้หลี่จินฟางดึงมันออก เผยให้เห็นช่องลึกลงไปราวสิบเมตร มีบันไดเหล็กนำลงไปสู่ทางเดินใต้ดินกว้างขวางและเปิดไฟสว่างอยู่

ในที่สุดพวกเขาก็เจอทางเข้าอุโมงค์แล้ว เกาหยางจึงพูดว่า “ลงไปข้างล่างก่อนแล้วค่อยว่ากัน แต่ก็ต้องระวังหน่อยนะ อาจจะมีคนอยู่ข้างในก็ได้”

หลี่จินฟางยังคงเป็นคนแรกที่ลงไป เขามือหนึ่งถือปืน มือหนึ่งจับบันไดไว้ พยายามไม่ส่งเสียงดัง และค่อย ๆ ปีนลงไปในอุโมงค์ หลังจากที่เขามองไปรอบ ๆ หลี่จินฟางก็ทำสัญลักษณ์ว่าปลอดภัย จากนั้นเกาหยางและพรรคพวกก็ทยอยลงไปในอุโมงค์ใต้ดินทีละคน

เมื่อถึงด้านล่าง เกาหยางมองเห็นว่าทางเดินนี้มีบันไดเหล็กโผล่ขึ้นไปด้านบนทุกระยะ แสดงว่ากัดดาฟีเตรียมทางหนีหลายจุด ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะเขาท้าทายสหรัฐมานาน โดนโจมตีมาก่อน การมีเส้นทางหนีหลายทางจึงเป็นเรื่องธรรมดา

------

(จบบทที่ 137)