บทที่ 9: บันทึกสาวงามหมื่นสวรรค์เปิดออกเอง!
บทที่ 9: บันทึกสาวงามหมื่นสวรรค์เปิดออกเอง!
บทที่ 9: บันทึกสาวงามหมื่นสวรรค์เปิดออกเอง!
"เจ้าหน้าอ่อน เจ้าเป็นใครกัน?!"
เมื่อเห็นว่ามีคนมาขวางทาง 'อู๋ชิงเมิ่ง' ก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที!
นางคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด นี่เป็นครั้งแรกที่นางเจอคนกล้าเสียมารยาทใส่มากมายขนาดนี้!
และผู้มาใหม่คนนี้ยิ่งหนักข้อกว่าใคร ถึงขั้นกล้าออกคำสั่งกับนาง!
ทว่า ทันทีที่นางเอ่ยปาก น้ำเสียงที่เจือความร้อนรนเล็กน้อยก็ดังออกมาจากในรถม้า!
"เมิ่งเอ๋อ อย่าเสียมารยาทต่อนายน้อย!"
สิ้นเสียงนี้ ทุกคนที่อยู่รอบรถม้าต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง!
โดยเฉพาะ 'เตี๋ยเค่อ' ที่เพิ่งซ่อนตัวอยู่ เหงื่อกาฬไหลพรากเต็มใบหน้า!
เดิมที เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของคนในรถม้า เขาคิดว่าขุมพลังที่สามารถต่อกรกับตระกูลเฉาได้มาถึงแล้ว!
แต่ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นแค่ภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูดีแต่เนื้อในกลวงโบ๋!
อย่าว่าแต่ต่อกรกับตระกูลเฉาเลย ฟังจากคำเรียกขานแล้ว อีกฝ่ายถึงกับต้องยอมสยบแทบเท้าตระกูลเฉาด้วยซ้ำ!
"ไม่ได้การ ข้าอยู่ที่นี่นานไม่ได้!"
"ข้าอยู่ที่เมืองหลิงเซียวไม่ได้แล้ว!"
"มิฉะนั้น..."
เตี๋ยเค่อพึมพำกับตัวเองพลางสังเกตภูมิประเทศรอบด้าน
เขากำลังเตรียมหาจังหวะหนีเอาตัวรอด!
อันที่จริง หากไม่มีอะไรผิดพลาด ครั้งนี้เขาคงต้องเจอกับเคราะห์หนักอย่างแน่นอน!
อู๋ชิงเมิ่ง สาวน้อยผู้นั้นไม่มีทางช่วยเขาได้แน่!
แต่ทันทีที่คนในรถม้าเอ่ยปาก สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปทันที!
"ในเมื่อนางเซียนในรถม้าจำข้าได้ เหตุใดจึงไม่ปรากฏตัวออกมาเล่า?"
สาเหตุที่เฉาเหวินปินสนใจคนในรถม้ามากขนาดนี้ เป็นเพราะเมื่อครู่ 'บันทึกสาวงามหมื่นสวรรค์' ในห้วงจิตของเขาได้พลิกเปิดเองโดยอัตโนมัติ!
และมันก็มาหยุดอยู่ที่หน้าที่ยี่สิบสองในที่สุด!
ชัดเจนว่า มีสาวงามที่มีชื่อในบันทึกนั่งอยู่ในรถม้าคันนี้!
และตามหลักเหตุผล ในเมื่อเขาพูดไปขนาดนี้แล้ว คนในรถม้าควรจะลงมาคารวะเขา!
แต่ผิดคาด...
"นายน้อย ภายนอกหูตามากมาย เชิญท่านเข้ามาด้านในดีกว่าเจ้าค่ะ"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉาเหวินปินปรายตามองไปทางด้านหลังขวาของรถม้าแวบหนึ่ง จากนั้นภายใต้สายตาที่หวาดผวาของเตี๋ยเค่อ เขาก็แสยะยิ้มและก้าวขึ้นรถม้าไป!
สำหรับเขาแล้ว การกดหัวบุตรแห่งโชคชะตาเป็นเรื่องสำคัญก็จริง!
แต่เมื่อเทียบกับการเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองแล้ว เรื่องนั้นเทียบกันไม่ได้เลย!
ถึงอย่างไร ไม่ว่าจะเวลาไหน ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน ย่อมดีที่สุด!
...
ต่างจากบรรยากาศภายนอกที่ตะวันเริ่มลับฟ้าและแสงสลัว ภายในรถม้ากลับสว่างไสว!
และเมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสว่างได้แล้ว ในที่สุดเฉาเหวินปินก็ได้เห็นโฉมหน้าของผู้ที่เอ่ยปาก!
เขามองเห็นสตรีนางนั้นนอนตะแคงอย่างเกียจคร้าน และแม้ว่าเฉาเหวินปินจะนั่งลงที่ปลายเท้าของนางแล้ว นางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นนั่งแต่อย่างใด!
ชุดคลุมผ้าโปร่งสีดำปกปิดเรือนร่างที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของนางเอาไว้!
เส้นผมสีดำขลับราวกับน้ำตกไหลริน ผิวพรรณขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะ!
บนเรียวขาคู่งามที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีเนื้อ มีกำไลข้อเท้าที่ทำจากอัญมณีไม่ทราบชนิดสวมใส่อยู่!
"สมกับเป็นสาวงามในบันทึกสาวงามหมื่นสวรรค์ รูปลักษณ์ช่างงดงามเกินคำบรรยายจริงๆ!"
"พอมองดูดีๆ แล้ว ดูเหมือนจะงดงามกว่าเตี๋ยอวิ๋นอวี้เสียอีก!"
"หรือว่ายิ่งลำดับหน้าในบันทึกสาวงามหมื่นสวรรค์อยู่ต้นเท่าไหร่ ความงามก็จะยิ่งน่าหลงใหลมากขึ้นเท่านั้น?"
ยิ่งคิด เฉาเหวินปินก็ยิ่งรู้สึก 'ตื่นตัว' ขึ้นมาทันที!
หากหน้าที่ยี่สิบสองยังมีรูปลักษณ์ระดับนี้ เช่นนั้นหน้าที่หนึ่งมิต้องงดงามดั่งนางเซียนบนสวรรค์เลยหรือ!
และในขณะที่เฉาเหวินปินกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด สตรีที่นอนตะแคงอยู่ก็ขยับตัวในที่สุด!
ทว่า นางก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นนั่งอยู่ดี!
นางเพียงแค่วางเรียวขาคู่สวยที่สวมถุงน่องลงในอ้อมกอดของเฉาเหวินปิน!
"นายน้อย ข้าชื่อ 'เผยลั่วเสวี่ย' เป็นจักรพรรดินีแห่งราชวงศ์เทียนอู่ สมัยท่านเพิ่งเกิด ข้ายังเคยอุ้มท่านด้วยนะเจ้าคะ!"
พูดจบ เท้าเล็กๆ ของนางก็ขยับหยอกล้ออย่างซุกซน!
"ช่างยั่วยวนนัก!"
พูดตามตรง ต่อให้หญิงผู้นี้ไม่ยั่วยวน เฉาเหวินปินก็ต้องหาโอกาสลงมือเพื่อรับของรางวัลอย่างแน่นอน!
แต่ในเมื่อนางให้ความร่วมมืออย่างกระตือรือร้นเช่นนี้ ก็ช่วยประหยัดแรงเขาไปได้มากโข!
ดังนั้น มือใหญ่ของเขาจึงเริ่ม...
แน่นอนว่าในเมื่อมือขยับ ปากก็ย่อมไม่ว่างเว้น!
"ที่แท้ก็ 'ท่านน้าเผย' ต้องขออภัยที่เสียมารยาท!"
"จะว่าไป วิธีทักทายของท่านน้าเผยช่างเป็นเอกลักษณ์จริงๆ!"
"คนอื่นเขายื่นมือ แต่ท่านกลับยื่นเท้า!"
สมกับที่เป็นสตรีที่มีลูกแล้วและก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งจักรพรรดินี!
ความหน้าหนาของเผยลั่วเสวี่ยนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ!
เมื่อเผชิญกับการหยอกล้อเช่นนี้ นางไม่เพียงไม่เขินอาย แต่กลับยิ้มและย้อนกลับว่า
"ทำไม หรือนายน้อยไม่ชอบเจ้าคะ!"
"ถ้าอย่างนั้น ข้าเอาคืนก็ได้!"
ขณะพูด นางก็ทำท่าจะชักขาออก!
และแม้เฉาเหวินปินจะรู้ว่านางแค่แกล้งทำ แต่เขาก็อดใจไม่ไหว "ช้าก่อน!"
เป็นไปตามคาด ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา เผยลั่วเสวี่ยก็หยุดขยับขาทันที!
"ข้าว่าแล้วเชียว ไม่มีใครต้านทานเรียวขาของข้าได้หรอก!"
ในเวลานี้ ใบหน้าของเผยลั่วเสวี่ยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ!
แต่เพียงไม่นาน สีหน้าของนางก็แข็งค้าง!
เพราะเฉาเหวินปินกำลังพยายามจะ 'ทะลวงผ่านป้อมปราการ' ของนาง!
"อย่านะ!"
คราวนี้เป็นทีของเผยลั่วเสวี่ยที่ต้องเสียอาการบ้าง!
เมื่อครู่นางตั้งใจยั่วยวนเฉาเหวินปินจริงๆ และจุดประสงค์ก็เพื่อขอความช่วยเหลือบางอย่างจากนายน้อยตระกูลเฉาผู้นี้!
แต่นางเองก็มีขีดจำกัดของนาง!
ถูกแทะโลมเล็กน้อยย่อมไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเนื้อหนังก็ไม่ได้หลุดติดมือไป!
แต่ในฐานะจักรพรรดินี นางจะยอมให้เกิดเรื่องเกินเลยไม่ได้เด็ดขาด...
...