บทที่ 1792 พลังอำนาจของเรือรบ (ฟรี)

บทที่ 1792 พลังอำนาจของเรือรบ

แม้ในระยะเพียงเท่านี้ หากหุบเขาเงากระดูกสั่งให้เรือรบชั้นสูงยิงถล่ม ก็สามารถโจมตีค่ายทหารของราชวงศ์สวรรค์กู่ได้อย่างราบรื่น

และซิ่นอวี่ก็หาได้ลังเลแม้แต่น้อย รีบออกคำสั่งให้กระทำเช่นนั้นทันที

ก่อนหน้านี้ก็ได้กล่าวไปแล้วว่า เรือรบของหุบเขาเงากระดูกของเผ่ากระดูกนั้นทรงพลังเป็นพิเศษ เคยสร้างคุณงามความดีไว้มากมายในสงครามใหญ่เล็กนับไม่ถ้วน

จึงนับเป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่หุบเขาเงากระดูกภาคภูมิใจนัก

ขณะนี้ ซิ่นอวี่ยืนอยู่ในห้องควบคุมหลักของเรือรบระดับแปดขั้นสูงสุดลำหนึ่ง สายตาและจิตสัมผัสกวาดผ่านค่ายทหารของราชวงศ์สวรรค์กู่ที่อยู่ไกลออกไป เขาออกคำสั่งด้วยท่าทางมั่นใจประหนึ่งชัยชนะอยู่ในมือ

“ทุกหน่วยรับคำสั่ง ยิง!”

จากนั้น ฉากที่น่าตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาทุกคน

เพียงชั่วพริบตา เรือรบระดับสูงกว่าร้อยลำก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศพร้อมกัน แสงหลากสีสันเจิดจ้าแผ่กระจายออกจากลำเรือแต่ละลำ ในเวลาเดียวกัน พลังวิญญาณในสวรรค์และปฐพีก็ถูกรวบรวมเข้าสู่เรือแต่ละลำราวกับไร้ที่สิ้นสุด เรือแต่ละลำดูดกลืนพลังวิญญาณราวกับเป็นหลุมดำที่ไม่มีจุดสิ้นสุด ขณะที่พลังวิญญาณในห้องพลังงานก็ลดลงอย่างรวดเร็วในทันที

เพียงหนึ่งลมหายใจต่อมา คมดาบเพลิงสายฟ้าแห่งสวรรค์ก็กระหน่ำถล่มลงมายังค่ายทหารของราชวงศ์สวรรค์กู่ดั่งเทพพิโรธจากเบื้องบน!

ในชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจ เสียงระเบิดจากสายฟ้าก็กึกก้องทั่วฟ้า แผ่นดินสั่นสะเทือน ขุนเขารอบด้านถล่มลงมาราวกับจุดสิ้นสุดกำลังมาเยือน!

การโจมตีอันรุนแรงปานพายุท่วมฟ้านี้สว่างจ้าเสียจนกลางคืนกลายเป็นกลางวัน!

ซิ่นอวี่มองดูการโจมตีอันเกรี้ยวกราดของเรือรบกระดูกขาวเหล่านั้นพลางหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ

ในอดีตราชวงศ์สวรรค์กู่ชิงช่วงแย่งชิงแผ่นดินจากเผ่ากระดูกไปไม่น้อย เวลานี้ก็ถึงคราวที่พวกมันต้องลิ้มรสความพ่ายแพ้เสียบ้างแล้ว

ซิ่นอวี่ต้องการให้ผู้บำเพ็ญเซียนแห่งราชวงศ์สวรรค์กู่รู้ไว้ว่า หากหุบเขาเงากระดูกเอาจริงขึ้นมา ต่อให้ไม่ต้องให้บรรพชนต้าเฉิงลงมือ ด้วยเพียงแค่เรือรบระดับสูงเหล่านี้และผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหลาย ก็สามารถทำลายล้างราชวงศ์สวรรค์กู่ได้อย่างราบคาบ!

บรรพชนเนี่ยเซินที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นภาพนี้แล้วก็ไม่อาจไม่สูดลมหายใจเย็นเข้าลึกๆ

แม้เขาจะเคยเห็นการแสดงพลังของเรือรบเหล่านี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ในใจก็ยังอดที่จะชื่นชมไม่ได้ว่า เรือรบของหุบเขาเงากระดูกนั้นมีคุณภาพเหนือกว่าเรือรบของเมืองยมโลกของเขาหลายช่วงตัว

และจากการโจมตีครั้งนี้ ดูเหมือนหุบเขาเงากระดูกจะยังคงปรับปรุงเรือรบกระดูกขาวต่อเนื่องอยู่ พลังทำลายของเรือรบยิ่งเพิ่มขึ้นจากเมื่อพันปีก่อนอีกไม่น้อย

ถ้าได้แบบแปลนเรือรบของหุบเขาเงากระดูกมาก็คงดีไม่น้อย

บรรพชนเนี่ยเซินคิดเช่นนี้ ขณะที่แววตาเปล่งแสงเร้นลับ

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า ซิ่นอวี่ที่กำลังยิ้มยินดีอยู่ ภายในใจกลับกำลังร้องไห้อย่างเจ็บปวด

เพราะมีเพียงเหล่าผู้บำเพ็ญระดับเหอถี่จากหุบเขาเงากระดูกส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ว่า การโจมตีครั้งนี้สิ้นเปลืองหินวิญญาณมากเพียงใด

แต่ก็นับว่ายังดี หากสามารถตีแตกและยึดราชวงศ์สวรรค์กู่ได้จริง เปิดแผ่ขยายอาณาเขต ได้ครอบครองแผ่นดินและสายพลังวิญญาณของเผ่ามนุษย์แล้วล่ะก็... ทุกอย่างก็นับว่าคุ้มค่า!

เมื่อการโจมตีชุดใหญ่ผ่านพ้นไป พลังวิญญาณที่สั่นสะเทือนไปทั่วฟ้าดินก็ค่อยๆ สงบลง ค่ายทหารของราชวงศ์สวรรค์กู่ที่อยู่ไกลออกไปกลับกลายเป็นผงเถ้าในชั่วพริบตา

ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นกว่าที่พวกเขาคาดไว้เสียอีก

ซิ่นอวี่คิดเช่นนั้น โดยไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกัน บรรพชนต้าเฉิงทั้งสามที่ประจำแนวหน้าต่างรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติไปเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน

ซ่งหานซวงหันไปสบตากับหนานกู่ ก่อนที่หนานกู่จะพยักหน้าให้เล็กน้อย จากนั้นซ่งหานซวงก็หลับตาลง ราวกับกำลังเข้าสู่สภาวะสมาธิ แต่นั่นหาใช่การหลับตาเพียงธรรมดา หากแต่เป็นการใช้เคล็ดวิชาลับบางประการ

ไม่กี่ลมหายใจต่อมา ซ่งหานซวงลืมตาขึ้น กล่าวด้วยเสียงหนักแน่นว่า

“เป็นค่ายกลลวงตา พวกเราถูกลวงเข้าแล้ว”

เมื่อได้ยิน หนานกู่ถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไปทันที สั่งให้หยุดการโจมตีทันที

ในขณะเดียวกัน บรรพชนเนี่ยเซินก็คล้ายกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที กล่าวเสียงดัง

“แย่แล้ว! นี่มันกับดัก!

เราถูกล่อให้เข้ามา!”

พร้อมกับที่เขาพูด พลังมืดรอบตัวก็ปรากฏขึ้น จิตสัมผัสแผ่กระจายออกไปรอบด้าน

แต่... ก็สายไปแล้ว

ทันใดนั้นเอง การโจมตีจากที่ใดก็ไม่ทราบ หรืออาจจะจากทั่วสารทิศ ก็พุ่งถาโถมเข้ามาในยามค่ำคืน สาดแสงเจิดจ้าและเสียงดังกึกก้อง มิแพ้ตอนที่หุบเขาเงากระดูกโจมตีเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย

ซิ่นอวี่ได้ยินเสียงผิดปกติก็รีบสั่งให้ทุกหน่วยเตรียมตั้งรับทันที

และในชั่วพริบตา เรือรบระดับสูงทุกลำก็เริ่มเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันทั้งหมดพร้อมกัน อีกทั้งยังเปิดใช้ค่ายกลพิเศษบางอย่างด้วย

เพียงพริบตา เรือรบกระดูกขาวแต่ละลำส่องแสงสว่างราวดวงดาวบนฟากฟ้า และที่น่าตื่นตากว่านั้น เรือแต่ละลำถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกันราวกับมีเส้นสายระหว่างดวงดาวเชื่อมโยงกันกลายเป็นโครงข่ายเดียว

ในแสงสายฟ้าและเปลวเพลิงที่ปะทุ พื้นที่รอบกลุ่มเรือรบกระดูกขาวปรากฏโล่ป้องกันแปลกประหลาดบางใสราวปีกจักจั่นเป็นประกายเจ็ดสี ราวกับฟองสบู่กั้นไว้ ป้องกันการโจมตีจากทั่วสารทิศที่ถาโถมเข้ามา

เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา เสียงระเบิดจากสายฟ้าก็จางหาย

ทว่าเกราะป้องกันซึ่งบางดุจปีกจักจั่นนั้นกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวนับไม่ถ้วน...