บทที่ 1542 แผนการสร้างเรือรบ (ฟรี)

บทที่ 1542 แผนการสร้างเรือรบ

หากจะใช้สิ่งของพวกนี้เพื่อยึดครองสายพลังวิญญาณระดับเจ็ด ดูจะเป็นการเอาไม้ซุงไปต้มข้าวเกินไปหน่อย อีกทั้งตั้งแต่ตระกูลกู่ได้รับการยกระดับเป็นกลุ่มอิทธิพลระดับเหอถี่ ก็ยังคงขยายอิทธิพลในเขตดับวิญญาณอย่างต่อเนื่อง แม้จะใช้วิธีการที่ค่อนข้างนุ่มนวลก็ตาม

นอกจากการขยายอิทธิพลแล้ว ตระกูลกู่ยังรับผู้มีพรสวรรค์เข้ามามากมาย

แน่นอนว่า พรสวรรค์ระดับเผิงเหลียนเทียนหรือเตียอี้นั้นหาไม่ได้อีกแล้ว

ด้วยเหตุนี้ อาณาเขตของตระกูลกู่ในเขตดับวิญญาณจึงเรียกได้ว่านำลิ่ว เหมือนไม่มีที่ให้ขยับขยายได้อีกต่อไป

เว้นเสียแต่ว่าในเขตดับวิญญาณจะเกิดสงครามกับเผ่าอื่นอีกครั้ง ไม่เช่นนั้นเรือรบระดับเจ็ดจำนวนมากขนาดนี้ก็ไม่มีวันได้ใช้แน่ เพราะสงครามกับเผ่าอื่นเพิ่งผ่านไปได้ไม่ถึงห้าร้อยปี ไม่ว่าจะเผ่ามนุษย์หรือเผ่ากระดูก ต่างก็ยังไม่ฟื้นฟูพลังเดิม ความเป็นไปได้ที่จะเกิดสงครามอีกครั้งจึงต่ำมาก

ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้บำเพ็ญตระกูลกู่ที่รับผิดชอบสร้างเรือรบระดับเจ็ดจึงไม่เข้าใจเจตนาของเบื้องบนเลย แต่ถึงอย่างไร การสร้างเรือรบระดับเจ็ดก็ถือเป็นเกียรติ และยังได้รับค่าตอบแทนอีกด้วย แม้จะไม่เข้าใจแต่ทุกคนก็ยังยินดี

บางครั้งยังมีโอกาสได้รับคำชี้แนะจากเผิงเหลียนเทียนหรือเตียอี้ ซึ่งทั้งสองคนนี้เป็นผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศในด้านการหลอมอุปกรณ์และค่ายกล การได้รับคำชี้แนะจากพวกเขาถือเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่สำหรับนักหลอมและนักวางค่ายกลทั่วไป

เมื่อประสบการณ์ในการสร้างเรือรบเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เผิงเหลียนเทียนกับเตียอี้ก็เริ่มหารือกันในการสร้างเรือรบรุ่นใหม่

โดยหลักคือจะเปลี่ยนวิธีการโจมตีของเรือรบ

ในปัจจุบัน วิธีโจมตีของเรือรบส่วนใหญ่อาศัยค่ายกลที่ถูกจารึกไว้บนเรือ หรือใช้กลไกอุปกรณ์ศักดิ์สิทธิ์พิเศษติดตั้งไว้เพื่อใช้โจมตีในเวลาคับขัน ซึ่งทั้งสองแบบนี้ต้องใช้พลังวิญญาณจำนวนมากในเวลาอันสั้น หากจะพึ่งพาค่ายกลรวมพลังเพียงอย่างเดียวก็ไม่พอ ต้องเติมพลังด้วยหินวิญญาณเสมอ

แต่เผิงเหลียนเทียนกับเตียอี้มีแนวคิดว่า จะสามารถพัฒนาเครื่องมือโจมตีที่สามารถเก็บสะสมพลังได้หรือไม่ ให้เรือใช้ค่ายกลดูดพลังวิญญาณแล้วเปลี่ยนเป็นพลังโจมตีที่สะสมไว้ รอเวลาจำเป็นค่อยปล่อยออกมา

หากทำได้ ก็จะช่วยลดการใช้หินวิญญาณได้อย่างมาก

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงสภาพอุดมคติ

แต่เป็นเรื่องที่ยากมาก

การสร้างอุปกรณ์เก็บพลังวิญญาณไม่ใช่เรื่องยากนัก สิ่งที่ยากคือการเปลี่ยนพลังนั้นให้กลายเป็นรูปแบบการโจมตีโดยไม่ต้องผ่านการหลอมด้วยพลังมนุษย์ หากสามารถพัฒนาออกมาได้จริง ตำแหน่งของเรือรบก็จะยิ่งสูงขึ้นไปอีก

เพราะพลังโจมตีเต็มที่ของเรือรบระดับสูงนั้นไม่ด้อยกว่าผู้บำเพ็ญที่อยู่ในระดับเดียวกันเลย บางครั้งยังรุนแรงกว่าเสียด้วยซ้ำ หากสามารถสะสมพลังโจมตีไว้ล่วงหน้าได้ ตำแหน่งของเรือรบในสนามรบก็จะยิ่งสูงกว่าผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันอีกขั้น

พูดตามตรง ตอนเผิงเหลียนเทียนเสนอแนวคิดนี้ขึ้นมา เตียอี้ตกใจมาก

ในฐานะนักวางค่ายกล นางรู้ว่ามันยากแค่ไหน

หากเปรียบค่ายกลเป็นเรือรบ ปัจจุบันค่ายกลส่วนใหญ่ถูกวางไว้แล้วจะสามารถหมุนเวียนพลังไปเรื่อยๆ ได้ ขอแค่มีพลังวิญญาณหล่อเลี้ยง และหากต้องการโจมตีก็แค่ดึงพลังจากรอบข้างมา

แต่ความคิดของเผิงเหลียนเทียนคือ ให้ค่ายกลดูดพลังวิญญาณจากรอบข้างเรื่อยๆ และเปลี่ยนเป็นพลังโจมตีสะสมไว้ในตัวค่ายกลเอง แล้วค่อยปล่อยออกมาเมื่อจำเป็น

เพราะมันยากมาก เตียอี้จึงเตือนเขาเล็กน้อย ว่าแทนที่จะเสียเวลาไปกับเรื่องยากๆ แบบนี้ สู้เอาเวลาไปบ่มเพ็ญหรือหลอมอุปกรณ์อื่นจะดีกว่า

“ถ้าเรื่องนี้มันง่าย ใครอยากทำก็คงทำกันได้แล้วล่ะ! แต่ข้านี่แหละจะทำสิ่งใหญ่ ข้าจะทำให้ชื่อข้าจารึกในประวัติศาสตร์การหลอมอุปกรณ์ตลอดกาล!”

เผิงเหลียนเทียนพูดพลางเท้าเอวด้วยความทะนงตัวสุดขีด

เตียอี้มองเขาราวกับกำลังมองคนโง่

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้จักกันมาหลายปี และรู้ว่าหมอนี่มีพรสวรรค์ด้านการหลอมอุปกรณ์จริงๆ เตียอี้คงจะมองเขาเป็นคนบ้าไปแล้ว

“แนวคิดของเจ้าไม่เลว หากสร้างเรือรบแบบนั้นได้ การสร้างค่ายกลแบบนั้นก็เป็นเรื่องง่ายไปเลย

บางทีตอนนั้น อาจทำให้ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเซียนต้องเปลี่ยนแปลงกันหมด

แต่เจ้าคิดว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะสำเร็จ?

แล้วยังวัสดุต่างๆ ที่ต้องใช้ในการทดลอง เจ้าจะควักเงินเองเหรอ?”

หลังจากเห็นด้วย เตียอี้ก็ชี้จุดเจ็บของเป้าหมายที่เผิงเหลียนเทียนตั้งไว้ทันที

ไม่ว่าจะเป็นการหลอมอุปกรณ์หรือค่ายกล หากต้องการสร้างสิ่งใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ก็ต้องผ่านการทดลองนับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้พรสวรรค์สูงส่งแค่ไหนก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้แต่ค่ายกลง่ายๆ ที่เตียอี้คิดค้นขึ้นมา ก็ล้วนแลกมาด้วยหินวิญญาณมากมายมหาศาล

เผิงเหลียนเทียนเองก็เข้าใจดีว่าหากไม่มีเงิน ก็ทำอะไรไม่สำเร็จ เขาหัวเราะแห้งๆ พลางถูมือพูดว่า

“อันนี้ไม่ยาก แค่ไปคุยกับเจ้าตระกูลก็พอ

เจ้าไม่รู้หรอก ตระกูลกู่ใจดีมาก

เรื่องทรัพยากรไม่ต้องห่วงหรอก แต่เรื่องคนช่วยนี่แหละ บางครั้งอาจต้องขอให้เจ้าช่วยหน่อย”

พูดถึงตอนนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วน

เขากับเตียอี้ไม่ได้สนิทกันนัก อีกทั้งแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาบำเพ็ญเพื่อหลอมอุปกรณ์ ส่วนเตียอี้ให้ความสำคัญทั้งการบำเพ็ญและค่ายกล หากร่วมมือพัฒนาเรือรบใหม่จริงๆ ก็ต้องเสียเวลาในการบ่มเพ็ญไปไม่น้อย

แต่เตียอี้ก็ไม่ได้ลังเลเลย รีบพยักหน้าทันที

“เรื่องเล็กๆ เท่านั้น

หากวันหนึ่งสามารถพัฒนาสิ่งนี้ได้จริง เรื่องพวกนี้ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

ตอนนี้เตียอี้ก็ได้เข้าสู่ระดับเหลียนซวีมาพักใหญ่แล้ว เพราะชีวิตของนางอยู่ในกำมือของตระกูลกู่ นางจึงเคยเข้าไปในแดนลับห้วงนภามาหลายครั้ง สายพลังวิญญาณระดับเก้า และกระแสเวลาภายในที่ช้ากว่าภายนอกถึงสิบเท่าทำให้นางดีใจจนแทบคลั่ง

ตลอดเวลาที่อยู่กับตระกูลกู่ ยิ่งนานวันเตียอี้ก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณในโชคชะตาของตน

หากวันนั้นนางไม่เกิดอยากตามหากู่ชิงไป๋โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ป่านนี้นางคงกลายเป็นผุยผงไปพร้อมกับโรคระบาดไร้ชีวิตแล้ว

ตอนแรกที่เพิ่งมาถึงตระกูลกู่ พอได้ยินว่าพวกเขามีวิธีรักษาโรคไร้ชีวิตได้ เตียอี้ยังคิดว่าไร้สาระ แม้แต่ตอนที่รักษาหายแล้วก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

เพราะนี่คือโรคที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญระดับเหอถี่หรือบรรพชนระดับต้าเฉิงยังไร้หนทางเยียวยา!

แต่ตระกูลกู่กลับสามารถรักษาได้

จะไม่ให้รู้สึกตกตะลึงได้อย่างไร?

ไม่รู้เหมือนกันว่าตระกูลกู่จะใช้ไพ่ตายใบนี้เมื่อใด

ในขณะที่คิดเรื่องต่างๆ เตียอี้ก็นึกถึงกู่ชิงไป๋ใบหน้ากลมดั่งซาลาเปาที่ดูน่าแกล้งขึ้นมา

นางจึงแย้มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เจ้าเด็กนี่ก็บรรลุระดับฮว่าเสินมาพักหนึ่งแล้ว เพียงแต่ช่วงนี้ไม่อยู่ในตระกูล ไม่รู้ไปรับภารกิจอะไรไว้ แอบหายตัวไปเงียบๆ

แต่ด้วยวิสัยทัศน์และโชคประหลาดของกู่ชิงไป๋ ไม่ว่าจะเป็นภารกิจอะไร ก็คงผ่านไปได้ด้วยดีไม่ยากนักใช่หรือไม่?