บทที่ 30 หินวิญญาณขั้นสูงสุด

บทที่ 30 หินวิญญาณขั้นสูงสุด

กู่ฉางฮวนกลับมาที่โรงเตี๊ยม เปิดค่ายกลป้องกันของห้อง จากนั้นก็รู้สึกว่ายังไม่ปลอดภัยพอ จึงหยิบชุดค่ายกลป้องกันออกมาจากถุงเก็บของของตนและเปิดใช้งานทั้งหมด จนรู้สึกอุ่นใจขึ้น

เขาจ้องมองแหวนที่มีรูปลักษณ์โบราณเรียบง่ายอย่างถี่ถ้วน ใช้จิตสัมผัสพยายามแทรกเข้าไปแต่กลับถูกสะท้อนกลับมา เขาจึงส่งพลังวิญญาณเข้าไปในแหวน

แหวนกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้? เหตุใดแหวนเก็บของถึงไม่สามารถตรวจสอบหรือมีปฏิกิริยาใด ๆ ได้?

กู่ฉางฮวนรู้สึกราวกับพบขุมสมบัติแต่กลับเข้าไม่ถึง

ในแหวนเก็บของระดับเก้าผืนนี้ไม่รู้ว่ามีสมบัติล้ำค่ามากเพียงใด แต่เขากลับไม่อาจเปิดแหวนวงนี้ได้ จะไม่ให้เขารู้สึกหงุดหงิดได้อย่างไร!

กู่ฉางฮวนสวมแหวนไว้ เกิดประกายความคิดขึ้นในสมอง

หรือว่าอุปกรณ์เวทนี้มีคุณสมบัติเลือกเจ้าของ?

และเขาไม่ใช่เจ้าของของแหวนวงนี้ จึงไม่สามารถควบคุมได้?

กู่ฉางฮวนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าแนวคิดนี้สมเหตุสมผล วิธีที่พบบ่อยที่สุดของอุปกรณ์เวทที่เลือกเจ้าของก็คือการหยดเลือกรับเป็นเจ้าของ เขาจึงหยิบกระบี่บินออกมา กรีดฝ่ามือให้เกิดบาดแผล

โลหิตไหลริน กู่ฉางฮวนหยดเลือดลงบนแหวน หลังจากหยดเลือดแตะต้องผิวแหวน ผิวแหวนก็เปล่งประกายแสงวิญญาณวาบหนึ่ง จากนั้นก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมา และดูดเลือดที่กู่ฉางฮวนหลั่งออกมาไปจนหมดสิ้นแม้แต่หยดเดียว

งานนี้ราวกับรังแตนถูกกวน

กู่ฉางฮวนพยายามสะบัดแหวนเก็บของออก แต่แหวนราวกับฝังรากอยู่บนมือของกู่ฉางฮวนแน่นหนา แนบสนิทกับแผลที่ฝ่ามือ เขาส่งพลังวิญญาณไปที่ฝ่ามือ พยายามสมานแผล แต่ก็ไร้ผล

ผ่านไปครู่หนึ่ง กู่ฉางฮวนเริ่มรู้สึกหน้ามืดตาลาย แหวนจึงยอมปล่อยเขาในที่สุด

ด้านหนึ่ง กู่หว่านชางที่มีสีหน้าร่าเริงกลับมาที่โรงเตี๊ยม พอกู่หว่านฮ่าวเห็นเขาดูเปล่งประกาย ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม กู่หว่านชางก็ยิ้มแล้วพยักหน้า

“เช่นนี้ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!” กู่หว่านฮ่าวอดไม่ได้ที่จะตบมือด้วยความยินดี

“ผู้อาวุโสจางยังตกลงจะพาพวกเรากลับเทือกเขาจิ่วชีพร้อมกันด้วย ระหว่างทางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยแล้ว”

กู่หว่านชางยิ้มแล้วเอ่ยข่าวดีอีกข้อออกมา

“อย่างนั้นพวกเราก็ต้องจดจำบุญคุณของผู้อาวุโสจางไว้ให้ดี หากไม่มีผู้บำเพ็ญระดับจื่อฝู่คอยคุ้มครอง พวกเราเกรงว่าจะต้องพินาศระหว่างทางกลับเทือกเขาจิ่วชีแน่”

สิ่งที่กู่หว่านฮ่าวกล่าวไม่ได้เกินจริง สำหรับผู้บำเพ็ญระดับจื่อฝู่แล้ว ผู้บำเพ็ญระดับจู้จีก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกที่แข็งแรงขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาครอบครองสมบัติล้ำค่า หากมีผู้คิดประสงค์ร้าย ก็เท่ากับหายนะของตระกูลกู่โดยตรง

อีกด้านหนึ่ง กู่ฉางฮวนที่พักอยู่บนเตียงครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ฟื้นฟูพลังกายและพลังวิญญาณกลับมาได้บ้าง

เขาหยิบแหวนที่ตกอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา คราวนี้จิตสัมผัสของเขาก็สามารถแทรกเข้าไปได้ในที่สุด

ทันทีที่จิตสัมผัสของกู่ฉางฮวนเข้าไปในแหวน เขาก็ถึงกับตะลึงพรึงเพริดกับภูเขาหินวิญญาณที่เปล่งประกายเป็นประกายสะท้อนอยู่ในนั้น

เขาหยิบหินวิญญาณขึ้นมาหนึ่งก้อน ก็รู้สึกได้ถึงพลังบำเพ็ญของตนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

มือที่จับหินวิญญาณนั้นสั่นเล็กน้อย

เขาเคยเห็นหินวิญญาณระดับกลางมาแล้ว แต่ก็ยังห่างชั้นกับหินในมืออย่างมาก

เพียงแค่ถือไว้ก็รู้สึกถึงพลังวิญญาณอัดแน่นอยู่ในนั้น จนรู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณภายในร่างกายก็เริ่มอิ่มเอิบขึ้นเล็กน้อย

นี่ต้องเป็นหินวิญญาณระดับสูงแน่!

กู่ฉางฮวนข่มจิตใจให้สงบ แต่สุดท้ายก็ยังกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

แค่ภูเขาหินวิญญาณลูกเล็ก ๆ นี้ก็เพียงพอจะทำให้เขาและตระกูลกู่ได้รับประโยชน์อย่างไม่มีที่สิ้นสุดแล้ว!

สิ่งที่กู่ฉางฮวนไม่รู้ก็คือ หินวิญญาณพวกนี้ไม่ใช่หินวิญญาณระดับสูง แต่เป็นหินวิญญาณขั้นสูงสุด เพียงแค่ถูกเก็บไว้นานเกินไปจนพลังวิญญาณถูกใช้ไปมาก จึงดูเหมือนเป็นเพียงหินวิญญาณระดับสูง

กู่ฉางฮวนยังหัวเราะไม่ทันพอ ค่ายกลบนประตูก็ถูกกระทบ

กู่ฉางฮวนเปิดค่ายกลออก ผู้ที่มาเยือนคือกู่ฉางเจ๋อ

“น้องสิบเจ็ด อีกสองวันพวกเราก็จะกลับเทือกเขาจิ่วชีพร้อมกับบรรพชนตระกูลจางแล้ว ผู้อาวุโสใหญ่ให้ข้ามาแจ้งให้น้องสิบเจ็ดทราบ”

ดูเหมือนว่าการประลองรอบสามจะสิ้นสุดลงแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าตระกูลจะได้สมบัติธาตุดินระดับสามขั้นสูงที่เหมาะสมมาหรือไม่

“พี่หก เจ้าตระกูลกลับมาแล้วหรือ?” กู่ฉางฮวนถาม

ดวงตาของกู่ฉางเจ๋อเป็นประกาย รีบพยักหน้าตอบทันที:

“เจ้าตระกูลกลับมาแล้ว ดูท่าทางจะดีใจมากทีเดียว”

เขาเองไม่รู้ว่ากู่หว่านชางไปเข้าร่วมงานแลกเปลี่ยนรอบที่สามในวันนี้ แต่พอเห็นเจ้าตระกูลอารมณ์ดี เขาก็มั่นใจว่าต้องมีเรื่องดีแน่

แม้ว่ากู่ฉางเจ๋อจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ดีนัก แต่กู่ฉางฮวนกลับรู้เรื่องราวทั้งหมดอยู่แล้ว!

เมื่อได้ยินจากกู่ฉางเจ๋อว่าเจ้าตระกูลมีท่าทางเบิกบาน และจะเดินทางกลับเทือกเขาพร้อมกับบรรพชนตระกูลจาง เขาก็รู้ทันทีว่าเจ้าตระกูลคงแลกเปลี่ยนสมบัติธาตุดินระดับสามขั้นสูงสำเร็จแล้วเป็นแน่!

กู่ฉางฮวนดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ คราวนี้ท่านทวดของเขามีหวังบรรลุระดับจื่อฝู่แล้ว

สองวันต่อมา คณะของตระกูลกู่เดินทางกลับถึงเขาปี้เฟิงอย่างปลอดภัย

ทันทีที่มาถึงเขาปี้เฟิง กู่หว่านชางก็รีบไปที่หอคัมภีร์ทันที

กู่เสวียนจั้นยังไม่รู้ว่ากู่หว่านชางเดินทางไปครั้งนี้เพื่อแลกสมบัติธาตุดินระดับสามขั้นสูงให้เขา พอเห็นกู่หว่านชางรีบร้อนเข้ามาก็ถามว่า “มีเรื่องอะไรถึงได้เร่งรีบเช่นนี้?”

กู่หว่านชางหยิบหินหรงเทียนกับโอสถโฮ่วถูออกมาจากถุงเก็บของของตน

เพียงแค่กู่เสวียนจั้นใช้จิตสัมผัสกวาดผ่าน ก็เข้าใจเจตนาของกู่หว่านชางทันที

“เจ้านี่นะ! เฮ้อ... พวกเจ้ามีน้ำใจจริง ๆ” เขาทั้งตื่นเต้นและรู้สึกกังวลไปพร้อมกัน

“สภาพการเงินของตระกูลตอนนี้ยังพอหมุนเวียนไหวอยู่หรือไม่?” กู่เสวียนจั้นยังคงห่วงเรื่องตระกูล

“ท่านลุงยี่สิบเอ็ดวางใจได้ สภาพการเงินของตระกูลไม่มีปัญหา

แค่ต้องขยับของที่บรรพชนเคยเก็บไว้ อีกทั้งเด็กอย่างฉางฮวนก็โชคดีมาก ไปเจอสมบัติระดับสามจากแผงของผู้บำเพ็ญเซียนพเนจรแบบราคาถูก แล้วเขาก็ยังมอบสมบัตินั้นให้กับตระกูล ข้าจึงนำไปประมูลได้หินวิญญาณมาไม่น้อย ด้วยเหตุนี้บัญชีตระกูลยังคงมีหินวิญญาณอยู่”

“เช่นนี้ก็ดี! เด็กอย่างฉางฮวนนี่หายากนัก!” กู่เสวียนจั้นรับสมบัติมาแล้วตบไหล่กู่หว่านชางเบา ๆ

แม้การบรรลุระดับจื่อฝู่จะเป็นเรื่องดี แต่สิ่งที่ทำให้เขาอุ่นใจยิ่งกว่าคือเหล่ารุ่นหลังของตระกูล

มีลูกหลานเช่นนี้ ตระกูลกู่ย่อมรุ่งเรือง!

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเริ่มปิดด่านตั้งแต่พรุ่งนี้! หากไม่บรรลุจื่อฝู่ จะไม่ออกจากด่าน!” กู่เสวียนจั้นเปี่ยมล้นด้วยความฮึกเหิม

กู่หว่านชางโค้งคำนับให้

“ข้าขอรอฟังข่าวดีจากท่านลุงยี่สิบเอ็ด!”

คืนนั้น ถ้ำพำนักของกู่เสวียนจั้นมีผู้มาเยือนในยามวิกาล

“เป็นเจ้าฉางฮวนสินะ เข้ามาเถอะ!” กู่ฉางฮวนยังไม่ทันแตะค่ายกล ค่ายกลก็เปิดออกแล้ว

“ฉางฮวนคารวะท่านทวด” กู่ฉางฮวนคารวะอย่างเรียบร้อย

กู่เสวียนจั้นปล่อยพลังวิญญาณประคองให้กู่ฉางฮวนลุกขึ้น

“ลุกขึ้นเถอะ! เรื่องที่เมืองตลาดอวิ๋นเทียนนั้น หว่านชางเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว เจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ!”

กู่ฉางฮวนไม่กล้ารับความดีความชอบ

“ฉางฮวนเพียงแค่ทำตามใจตัวเองในสิ่งที่ควรทำ ที่ลงแรงจริง ๆ คือตระกูล ข้าแค่เติมแต่งความดีงามเล็กน้อยเท่านั้น”

“ตามใจตัวเองอย่างนี้แหละ! ความตั้งใจแบบนี้หายากนักในโลกบำเพ็ญเซียน เจ้ารู้หรือไม่ ว่าในโลกบำเพ็ญเซียน เรื่องที่สามีภรรยาเป็นศัตรู พี่น้องเข่นฆ่ากันเพราะผลประโยชน์นั้นเป็นเรื่องปกติ”

กู่เสวียนจั้นถอนหายใจเล็กน้อย

“ผู้อื่นจะเป็นเช่นไร ไม่เกี่ยวข้องกับข้า หากไม่อาจยึดมั่นในใจดวงเดิมแล้ว เส้นทางแห่งเต๋าก็คงยากจะไปได้ไกล” กู่ฉางฮวนกล่าวพลางเสริมอีก

“เมื่อรู้ว่าท่านทวดจะปิดด่านยาว ฉางฮวนมีของสิ่งหนึ่งที่อาจเป็นประโยชน์ต่อท่านทวด จึงมาเพื่อมอบให้โดยเฉพาะ” กู่ฉางฮวนหยิบกล่องผ้าไหมออกมาจากถุงเก็บของ ข้างในบรรจุหินวิญญาณขั้นสูงสุดหนึ่งก้อน

เป็นธาตุดิน

กู่เสวียนจั้นยื่นมือคว้ากล่องผ้าไหมขึ้นมาทันที

พอเปิดกล่องออก ความเข้มข้นของพลังวิญญาณธาตุดินในถ้ำก็เพิ่มขึ้นทันที!

ใบหน้ากู่เสวียนจั้นปรากฏความยินดีอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วสีหน้าก็พลันเคร่งเครียด เขาสะบัดแขนเสื้อออก ค่ายกลป้องกันของถ้ำก็เปิดใช้งานทั้งหมดทันที

“ฉางฮวน เจ้าต้องตอบข้าตามตรง มีใครอื่นรู้อีกหรือไม่ว่าเจ้าครอบครองหินวิญญาณชนิดนี้?”