ตอนที่ 105 ครูห้องพยาบาล

เซจิจินตนาการถึงฉากที่สดใส

หญิงสาวผมดำยาวที่สวมชุดสีขาว มือซ้ายของเธอกำลังถือโคดาชิแบบกลับข้างอยู่ (กลับหัวท้าย) ขณะที่มือขวาของเธอกำลังดึงริบบิ้นที่มัดผมของเธอออก มีสายลมอ่อนๆทำให้เส้นผม เสื้อผ้า และริบบิ้นในมือของของเธอปลิวไสว นั้นทำให้เธอดูงดงามและไร้ความกังวล

ขณะที่ปากกาของเขาแตะลงไปที่กระดาษ มันก็เริ่มเคลื่อนไหวในทันทีตามจินตนาการของเขา เขารู้สึกเหมือนว่าปากกาในมือขวาของเขานั้นมีชีวิต

* ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว... *

เซจิรู้ว่ามันยากที่จะมีเก็บความตื่นเต้นของเขาเอาไว้ ในขณะที่เขาจินตนาการเกี่ยวกับตัวละครที่อยู่ภายใต้ปากกาของเขา

ถึงอย่างนั้น...

"นี้... ก็ไม่ได้เยี่ยมเท่าไหร่"

ยิ่งเซจิมองกระดาษมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้นเมื่อวาดภาพเริ่มเสร็จทีละเล็กทีละน้อย

และก่อนที่เขาจะทำพูดจบ เขาก็ได้วางปากกาลง

เพียงแค่ดูภาพร่างที่เสร็จแล้ว เขาก็สามารถบอกได้ว่าทักษะการวาดภาพของเขานั้นต่ำกว่าฉากที่เขาเคยจินตนาการเอาไว้

"แม้ว่าส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะการขาดอุปกรณ์สำหรับการวาดภาพ แต่เหตุผลพื้นฐานที่สุดก็น่าจะเป็นเพราะค่าสถานะของเรายังไม่สูงพอ"

ไม่เหมือนเมื่อตอนที่เขาเปิดใช้งานการ์ดบัตร [การเขียน] ค่าสถานะ [ศิลปะ] ของเขา มีแค่ 27 ซึ่งมันน้อยกว่าครึ่งหนึ่งของค่าสถานะของ [ความรู้] ซึ่งเกินกว่า 50 ไปแล้ว

หากค่าสถานะพื้นฐานของเขาไม่สูงพอ แม้จะสามารถในการเปิดใช้งานการ์ดได้ก็จะไม่ทำให้เขาแสดงประสิทธิภาพของมันออกมาได้ดีเท่าทีสมควร  เซจิแน่ใจว่าเป็นกรณีนี้

เขาใช้ทักษะ [วาดภาพ] แต่ภาพวาดของเขาก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่... รู้สึกเหมือนมันเป็นขยะเลย

ไม่เพียงแค่นั้น

เซจิเปิดระบบของเขาขึ้น

[ทักษะ] ที่เขามีอยู่ตอนนี้คือ [วาดภาพเร็ว], [ร่างภาพ], [ภาพเหมือน], [ภาพพื้นหลัง] และอื่นๆ... และเงื่อนไขที่ต่ำสุดในหมู่พวกมันคือ [วาดภาพเร็ว] ต้องมีค่า [ศิลปะ] อย่างน้อย 35 แต้ม!

สรุปได้ว่า เขาไม่สามารถทำอะไรใหม่ๆได้

'ถ้าค่าสถานะไม่สูงพอ ฉันจะไม่สามารถทำอะไรได้เลยซักอย่าง'

เซจิถอนหายใจให้ตัวเอง ถ้าเขาต้องการ [วาด] สำเร็จ เขาจะต้องเพิ่มค่าสถานะ[ศิลปะ] ของเขา

แต่ในทุกๆวันเขาก็ [เรียน] ที่โรงเรียนและเขาก็ยังต้องทำ [การกระทำ] อะไรหลายๆอย่างหลังเลิกเรียน เขาไม่มีเวลามากพอที่จะให้ความสำคัญกับค่า [ศิลปะ] เลย

เซจิรู้สึกเหมือนมีไม่มีเวลาเพียงพอสำหรับวันนี้ด้วย

ถ้าเขาต้องการที่จะเพิ่มค่าสถานะ [ศิลปะ] ของเขาอย่างรวดเร็ว เขาจะต้องโดดเรียนหรือตัด[การกระทำ]บางอย่างออกไปหรืออื่นๆ เช่นเสียสละเวลาที่ใช้พักผ่อนหรอนอนของเขา

เซจิไม่ต้องการเลือกทั้งสามตัวเลือกนี้ พวกมันมีตัวเลือกแค่นี้หรือไง?

โอ้ ใช่แล้ว ยังมีตัวเลือกที่สี่อยู่

เซจิจำได้ว่ามี [ไอเทม] ที่สามารถใช้งานได้ ซึ่งจะทำให้เขาสามารถย้ายค่าสถานะของเขาจากอีกค่าหนึ่งไปอีกค่าหนึ่งได้ ถ้าเขาใช้มันเขาจะสามารถย่าค่าสถานะบางส่วนของ [ความรู้] ไปให้กับค่าสถานะ [ศิลปะ] ของเขาได้!

เซจิได้เปิดเมนู [ไอเทม] และหาสิ่งที่เขาต้องการ

[การ์ดย้ายค่าสถานะ] ราคา... 55 แต้ม?

โคตรแพง!

ปากของเซจิกระตุกขึ้นมา

ด้วยวิธีนี้ในตอนนี้ของเขา เขาสามารถหา 55 แต้มได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน แต่มันก็ดูเหมือนจะแพงเกินไปอยู่ดี!

ทั้งหมดที่เขาทำคือการย้ายค่าสถานะของเขา ไม่ใช่การเพิ่มค่าสถานะใหม่ ดังนั้นทำไมมันถึงได้แพงขนาดนี้!?

เซจิจินตนาการว่าระบบของเขากำลังบอกว่าเขาจะเลือกหรือไม่เลือกที่จะซื้อก็ได้ แต่เขาจะไม่ทะเลาะกับมันด้วย

เซจิจินตนาการว่าเขากำลังตีนางฟ้าในของระบบเป็นนับครั้งไม่ถ้วน

เขาก้มหน้าถูคาง ขณะที่กำลังพิจารณาอย่างรอบคอบกับตัวเลือกของเขาอยู่

'ฮืมม ไอ้ระบบงี่เง่า แกคิดว่าฉันยอมแพ้แกอย่างงั้นเหรอ?'

ในที่สุดเขาก็ได้ตัดสินใจ

'ฉันจะไม่ซื้อไอ้การ์ดเวรนี้เด็ดขาด! แกจะไปร้องไห้ที่มุมพร้อมกับของแพงๆของแกที่ไม่มีใครต้องการได้ซะเถอะ!'

'ฉันจะเลือกตัวเลือกที่สาม... นั่นหมายความว่าฉันจะต้องหยุดงานอดิเรกไว้ชั่วคราวและนอนน้อยลง! ดีล่ะ เอาตามนั้น!'

เซจิกอดอกและทำท่าทางว่าได้รับชัยชนะแล้ว

เป็นเรื่องปกติที่จะไม่มีการตอบกลับจากระบบของเขา

เซจิรู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อยภายใน

ในที่สุดเขาก็หยุดเล่นละครตลกคนเดียวและเริ่มฟามค่า [การกระทำ] ในวันนี้

...

ฟาม ฟาม ฟาม... หลังจากทำทุกอย่างที่เขาทำได้แล้ว เซจิก็เปิดคอมพิวเตอร์และเปิดไฟล์หนึ่งขึ้นมา

มันคือฉบับแก้ไขแล้วของบรรณาธิการโยชิซาของเรื่องสั้น ที่มีชื่อว่า "ผมจะตายถ้าผมไม่กลายเป็นคนหล่อ!"

ขณะที่เซจิมองไปที่ความเห็นของเธอ ส่วนที่ทำให้เขาประทับใจที่สุดไม่ใช้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจง แต่เป็น...

โทนเสียงพูดสุดน่ารักของเธอนี้มันคืออะไร!?

และเธอยังใช้อิโมจิหลายตัวในความเห็นด้วย! แม้ว่ามันจะมีจำนวนไม่มากนัก ในขณะที่เซจิดูความเห็นของเธอ เขารู้สึกว่ามันน่ารักผิดปกติสุดๆ!

ความเห็นพวกนี้ดูเหมือนว่ามันคล้ายกับครูจากโรงเรียนประถมมาก ผู้ซึ่งกำลังแนะนำที่จริงจังให้แก่เด็กนักเรียน

ความเห็นพวกถูกเขียนขึ้นโดยบรรณาธิการคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เย็นชา

แตกต่างโคตรๆ!

เซจิอดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์นี้

การอ่านความคิดเห็นของเธอทำให้เขาจินตนาการถึงครูโรงเรียนประถมที่อ่อนโยนและง่ายต่อการเข้าใจ บางทีอาจเป็นคนที่อายุน้อยกว่าและยังคงเป็นเด็กฝึกงาน

มันคงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคิดออกว่าเป็นคนที่ดูเย็นชาและเป็นมืออาชีพอย่างบรรณาธิการโยชิซาว่า... นั้นมันแตกต่างมากเกินไป แตกต่างแบบสุดๆ!

แน่นอนเซจิเข้าใจว่าหลายๆคน มักจะทำตัวแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในอินเทอร์เน็ตจากสิ่งที่พวกเขาจะทำในชีวิตจริง แต่... นี่นับเป็นตัวอย่างของเรื่องนั้นได้ไหมนะ?

บางทีอาจจะนับ... อืม

ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม ความแตกต่างแปลกๆนี้ก็ทำให้เขาประทับใจ

เมื่อมองข้ามสิ่งที่ผิดปกติในความคิดเห็นของเธอ เซจิรู้สึกประทับใจกับเนื้อหา ทักษะด้านการแนะนำของเธอนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ! คำแนะนำทั้งหมดที่เธอให้ไว้นั้นทั้งความถูกต้องและตรงจุด และเซจิก็เห็นด้วยกับข้อเสนอแนะของบรรณาธิการที่จะใช้ปรับปรุงผลงานสุดท้ายของเขา

ดังนั้น เซจิจึงหยิบปากกาขึ้นมาเลือกตัวเลือก [เขียนเรื่อง] จากระบบของเขาและเริ่มเขียนในสมุดโน้ต

* ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว... *

เซจิทำตามคำแนะนำของบรรณาธิการและขัดเกราเรื่องราวของเขา จากนั้นเขาก็พิมพ์ลงบนคอมพิวเตอร์และมองไปที่เรื่องของเขาแบบใกล้ๆ

หลังจากที่มั่นใจว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็ส่งร่างสุดท้ายไปให้กับบรรณาธิการโยชิซะว่า

เขาได้ดูเวลาหลังจากเขียนเสร็จและรู้ว่ามันดึกแล้ว

"ใช้เวลาตั้งนาน ถึงแม้ว่าฉันจะทำแค่แก้ไขเท่านั้นงั้นเหรอ"                                            [อันนี้จริงทีเดียว]

ตอนแรกเซจิรู้สึกว่ามันไม่ใช่ขั้นตอนที่ใช้เวลานาน แต่ดูเหมือนเวลาจะหายไปจากตัวเขาอย่างลึกลับ

เขาควรที่จะเริ่มเพิ่มค่าสถานะ [ศิลปะ] ของเขาดีไหม?

'ไม่ต้องรีบร้อน ฉันจะเริ่มต้นพรุ่งนี้' เซจิตัดสินใจที่จะพักผ่อนในตอนกลางคืน

...

เช้ารุ่งขึ้นเป็นวันที่สดใส

หลังจากออกจากห้องอพาร์ทเม้นท์แล้วเขาก็เดินลงไปที่บันได เซจิสังเกตเห็นว่า มิกะไม่ได้มารอรับดังนั้นเขาจึงไปเคาะที่หน้าประตูของครอบครัวอุเอะฮาระ

ขณะที่เขารอให้มิกะออกมา เขาก็เห็นสาวสวยผมบลอนด์กำลังเดินลงบันไดมา เธอสวมเครื่องแบบที่ดูเป็นมืออาชีพซึ่งแสดงให้เห็นถึงส่วนเว้าที่เยี่ยมยอดของเธอควบคู่กับถุงน่องสีดำที่เน้นเรียวขาที่ดูยาวและกระชับของเธอ

"สวัสดีตอนเช้านะ ฮาราโนะคุง" คาเอเดะจูมอนจิทักทายเซจิอย่างสุภาพ เมื่อเธอเห็นเขารออยู่ที่นอกประตู

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณจูมอนจิ" เซจิตอบกลับอย่างสุภาพ

"นายกำลังเตรียมที่จะไปโรงเรียนพร้อมกับลูกสาวของเจ้าของบ้านงั้นเหรอ?"

"อืม"

"ฉันเองก็กำลังจะไปทำงานเหมือนกัน ฉันขอไปกับนายด้วยได้ไหม?"

"ห๊ะ?" เซจิสงสัยกับสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน

ไปทำงาน... นั่นก็เรื่องปกติ แต่ทำไม... ต้องไปด้วยกัน?

"งานของฉันอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ ซึ่งเป็นที่เดียวกับที่นายจะไปนะ" คาเอเดะมีแววตาและรอยยิ้มที่สดใสขณะที่เธอพูด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะไปเป็นครูห้องพยาบาลที่โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ"

ไม่มีคำพูดใดๆที่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกของเซจิในตอนนี้ได้

'นี้ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? ห้องพยาบาล... ครูห้องพยาบาล? เธอคนนี้... เป็นลูกสาวมาเฟียไม่ใช่หรือไง!? '

ช่วยไม่ได้ที่เขาจะตกใจ ในขณะที่เขามองไปอย่างตกใจที่สาวสวยผมบลอนด์ที่กำลังยิ้มอยู่ตรงหน้าเขา

"จากนี้ไปก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ ฮาราโนะคุง... บางทีฉันควรจะเรียกนายแบบนักเรียนว่า คุณฮาราโนะ"

รอยยิ้มของคาเอเดะ จูมอนจินั้นดูสดใสราวกับแสงแดดในยามเช้า

-------------------------

ข้างล่างนี้จะอ่านไม่อ่านก็ได้ครับ ไม่มีผลต่อเนื้อเรื่อง

*********************

ในเกาะซากุระ

จะเรียกคนแบบสุภาพว่า       -ซัง (แม้จะอายุต่ำกว่า ปกติใช้เรียกคนอายุมากกว่า แปลว่า คุณ-)

จะเรียกคนที่สนิมกับว่า         -คุง –จัง  (ในกรณีที่อายุน้อยกว่าหรือเท่ากัน แต่ผู้หญิง จะใช้เรียกกับเด็ก ไม่ก็คนที่อายุน้อยกว่า)

และเรียกนาสกุล    คือ ถ้าไม่สนิทก็แบบสุภาพ

เรียกชื่อต้น            คือ ไม่เป็นคนในครอบคัวก็คนรัก และอาจจะเป็นเพื่อนที่สนิทแบบสุดๆก็ได้