ตอนที่ 102 ความโศกเศร้าของมิกะ อุเอะฮาระ

'พอได้แล้ว!'

แสดงท่าทางหล่อๆไปซะทุกที่ ช่วยผู้หญิงในทุกๆที่ที่เขาไป และทำให้ผู้หญิงพวกนั้นตกหลุมรักเขาอย่างง่ายดาย... เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขากำลังจ้องอยู่ที่หน้าอกอันใหญ่โตของเธอ แต่เขาก็ยังมีน้ำเสียงที่ไม่หวั่นไหวและทำท่าทางอย่างสุภาพบุรุษออกมา นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

ภายหัวใจของมิกะตอนนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

ตัวตนภายในของเธอกำลังสับสนวุ่นวายไปด้วยความโกรธ

ผู้หญิงคนนั้น... คงเกิดมาเพื่อที่จะมีหน้าอกขนาดใหญ่แน่... แล้วเกิดอะไรขึ้นกับท่าทางของเขา ตอนเขามองไปที่เธอ!?

แน่นอน นี้เป็นเรื่องบ่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ

'ฉันไม่ได้เล็กซะหน่อย นอกจากนี้รูปร่างต่างหากที่สำคัญที่สุด... '

"มิกะ"

'นายต้องการอะไร!?'

แม้ว่ามิกะจะบ่นอยู่ข้างในเมื่อได้ยินว่าเซจิเรียกเธอ แต่เธอก็หันกลับมองหาเขาอย่างเชื่อฟัง

เธอเห็นว่าเขากำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนในขณะที่เขาชี้ไปที่ตู้แช่เย็นข้างๆเขา

"ให้ผมเลี้ยงไอศกรีมเธอเอาไหม?"

รอยยิ้มของเขาทำให้เธอหวั่นไหว

มันทำให้มิกะพูดไม่ออก

...

พวกเขาออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตและตอนนี้ก็ได้อยู่ที่สวนสาธารณะด้วยกัน

มิกะและเซจินั่งอยู่บนชิงอากิ... อ่ะ ไม่สิ ชิงช้า ขณะที่พวกเขาเปิดถ้วยไอศกรีมของพวกเขา

"นี่อาจเป็นเดือนสุดท้ายแล้วก็ได้ที่เราจะได้สนุกกับไอศกรีมข้างนอกแบบนี้" เซจิเอาไอศกรีมใส่เข้าไปในปากขณะที่พูด "อืม ไอศครีมนี้เย็นจริงๆ... อากาศคงจะเย็นลงเร็วๆนี้แน่ และยอดขายไอศกรีมของซูเปอร์มาร์เก็ตน่าจะลดลงด้วย"

"อืม... " มิกะก็ลองไอศกรีมไปคำหนึ่ง และความเย็นนั้นก็ได้ได้วิ่งผ่านเข้าร่างกายเธอ จนทำให้เธอตัวสั่น

'ยะ... อย่าคิดว่าฉันจะให้อภัยนาย เพียงเพราะนายเลี้ยงไอศครีมราคาถูกแบบนี้ให้ฉันหรอกนะ ฮืมม!'

แม้ว่าเธอจะบ่นในใจ แต่มิกะก็รู้ว่าความขุ่นมัวของเธอได้หายไปหมดแล้ว

เซจิแอบมองไปที่หญิงสาวคนข้างๆเขา เขาสังเกตเห็นว่าเธอยังคงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่ความไม่พอใจของเธอก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัดกว่าก่อนหน้านี้

'ติดสินบนเธอง่ายดีแฮะ... อ๊ะ โทษที ฉันหมายความว่าเธอเป็นผู้หญิงธรรมดาดีน่ะ'

ความคิดของเธอนั้นเดาได้ง่าย และเธอก็มักเป็นประเภทโกรธได้ง่าย ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นพวกที่เกลี้ยกล่อมได้ง่ายเหมือนกัน... มิกะ อุเอะฮาระเป็นแค่ซึนเดเระแบบคลาสสิก เป็นคนที่อ่อนโยนและน่ารักและเป็นคนที่มีสีหน้าท่าทางที่มากมาย

เธอไม่ได้เป็นคนตลกโดยธรรมชาติแบบชิอากิ เขารู้สึกผ่อนคลายเมื่อเขาได้อยู่กับเธอ

เซจิยิ้มขณะที่เขาเลิกหันไปมองเธอ

ดวงอาทิตย์ใกล้ตกแล้วที่สวนสาธารณะ หญิงสาวที่งดงามและชายหนุ่มที่หล่อเหลา กำลังกินไอศกรีมกันอยู่บนชิงช้า ซึ่งเหมือนฉากที่น่าหลงใหลจากละครทีวี

"ผู้เช่าใหม่ที่ย้ายเข้ามาในวันนี้" มิกะได้พูดทำลายความเงียบลงไป

"อืม ผมได้เจอเธอแล้ว"

"เธอบอกว่าเธอรู้จักนาย และบอกว่าเธออยากจะอยู่ข้างๆห้องกับนายเพื่อทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย"

"เออ เรื่องนี้... " เซจิเกาหน้าย่างเขินอาย "คืนหนึ่งตอนที่ผมกำลังเดินอยู่ ผมก็ได้เจอกับเธอที่ถนน... เธอถูกคุกคามโดยคนบางคน ดังนั้นผมจึงได้ช่วยเธอไปเล็กน้อย"

"แล้วไอ้'ความช่วยเหลือเล็กน้อย' ที่เรากำลังพูดถึงนี้มันคืออะไรงั้นเหรอ? " มิกะมองไปที่เขาแบบตรงๆ

"เอ่อ... " เซจิเบี่ยงสายตาหลบ "ผม... แค่ชก... พวกคนส่วนใหญ่ที่มาคุกคามเธอก็เท่านั้น"

มิกะกลับคิดถึงผลงานที่น่าเหลือเชื่อของเซจิที่ชมรมคาราเต้ ก่อนที่เธอจะนึกภาพถึงการพบเจอกันของเซจิกับผู้หญิงผมบลอนด์ที่สวยมากคนนั้น

ผู้หญิงผมบลอนด์ ที่อยู่ระหว่างการทำธุระของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ดันไปเจอกับพวกอันธพาลเข้า ขณะที่พวกเขากำลังจะคุกคามเธอ ก็มีผู้ชายสูงหล่อผ่านทางมาพอดีและ...

นี้เป็นฉากที่ซ้ำซากแบบสุดๆ บังเอิญมีเจ้าชายขี่ม้าขาวได้เข้าไปช่วยเหลือหญิงสาวที่กำลังลำบาก! แม้แต่พวกละครทีวีก็ไม่ได้ใช้ฉากพวกนี้อีกต่อไปแล้ว!!

มิกะอดไม่ได้ที่จะคิดได้แต่ให้ความคิดที่ทรงพลังในฉากจินตนาการของเธอ

แต่ถึงไม่ว่าจะฉากที่ซ้ำซากหรือเห็นได้บ่อยๆเกินไป เขาก็ยังได้ช่วยเหลือหญิงสาวที่กำลังลำบากอยู่ดี แถมเขาก็เป็นผู้ชายที่หล่อสุดๆอีกด้วย!

ไม่ใช่ว่าเธอเองก็ตกเป็นเหยื่อเพราะเสน่ห์ของเขาในฉากแบบนั้นเหรอเหรอ?

'ฉันเองไม่มีสิทธิ์ที่จะวิจารณ์คนอื่นที่เป็นแบบเดียวกันกับฉันได้หรอก' มิกะกล่าวโทษตนเอง 'อืม ฉันพัฒนาขึ้นกว่าสมัยเป็นสาวน้อยแบบนั้นแล้ว'

มิกะโกรธ "ฮืมม เซจิ นายนี้ดูเท่สุดๆเลยนะ"

เซจิทำอะไรไม่ถูกกับคำพูดนี้

นี้เธอกำลังชมเขาใช่ไหม? ทำไมเสียงของเธอดูเหมือนกำลังไม่พอใจเลยล่ะ?

"ขอแสดงความยินดีด้วย นายได้ช่วยสาวงามไว้แล้ว และตอนนี้เธอก็มาหานายโดยเฉพาะ แล้วเธอก็ยังอยู่ห้องข้างอีกด้วย นายต้องปลื้มมากแน่!"

"ไม่หรอก... ถึงแม้ว่าเธอจะตั้งใจมาอยู่ข้างๆห้องของผม แต่ก็อาจจะไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาหาแค่ผม... "

มิกะจ้องมองไปที่เซจิด้วยความไม่เชื่อถือ

"... ก็ได้ เธอมาที่นี่เพราะผมเอง"

เซจิไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับความจริง เมื่อต้องเผชิญกับแววตาคมกริบที่ไม่คุ้นเคยจากมิกะ

"ผมไม่ได้คาดหวังให้เกิดอะไรแบบนั้นขึ้นหรอก และผมเองก็คงพูดไม่ได้ว่าผมเองก็ไม่ดีใจ... "

"นายไม่ชอบเธองั้นเหรอ?" มิกะถามอย่างไม่เชื่อด้วยแววตาที่ดูไม่เชื่อถือของเธอ

"ผมเองก็พูดไม่เหมือนกัน... ผมควรจะบอกว่ามันไม่ได้อยู่ในระดับที่จะชอบหรือไม่ชอบ และผมก็ได้เจอกับเธอเพียงไม่แค่กี่ครั้ง และเราเองก็ยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก"

"แต่เธอชอบนายถึงขั้นตามนายมาเลยนิ!"

"เอ่อ... ใช่ นั้นก็เป็นเหตุผล... ที่ผมไม่รู้ว่าผมควรจะพูดอะไรดี" เซจิเอียงหัวของเขาขณะสับสน "เธอดูเหมือนจะตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกเห็น และสำหรับผม... ผมแค่คิดว่าเธอก็เป็นคนที่ดี ผมไม่ได้มีความรู้สึกแย่กับเธอ หรือไม่ได้ไม่ชอบหรือชอบเธอ เธอเป็นแค่... คนที่ผมรู้จักเท่านั้น"

"แต่นายก็ไม่ได้ย้ายออกแม้ว่าเธอจะตามนายมาที่นี้?"

"ยิ่งไปกว่านั้น ผมประหลาดใจกว่าซะอีก" เซจิหัวเราะเบาๆ "ถ้าจะให้ผมคิดยังไงเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอ... ผมก็คงมีความสุขล่ะนะ เป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีความสุขเมื่อมีคนมาชอบ แต่อย่างที่เธอรู้ ว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยากจะมีแฟน"

"นั่นเป็นเหตุผลที่ผมถึงรู้สึกขอบคุณสำหรับความรู้สึกของเธอ แต่สำหรับการกระทำของเธอ... มันก็ทำให้ลำบากเล็กน้อย"

แสงแปลกๆได้เกิดขึ้นในดวงตาของมิกะ "แล้วนายจะปฏิเสธเธอตรงๆและบอกให้เธอกลับบ้านไปงั้นเหรอ?"

"ถ้าเธอสารภาพรักกับผม ผมก็คงจะปฏิเสธเธออย่างสุภาพ แต่สำหรับเรื่องที่เธอจะกลับบ้านหรือไม่... นี้เป็นทางเลือกของเธอ ผมไม่สามารถสั่งให้เธอว่าจะทำอะไรได้" เซจิบอกกับมิกะอย่างซื่อตรง

มิกะมองไปที่เซจิอย่างลึกซึ้ง

‘เซจิ... เขาเป็นแค่คนแบบนี้ล่ะนะ’

เขาคงจะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของหญิงสาวตรงๆและตอบพวกเธออย่างตรงไปตรงมา แม้ว่าการกระทำของหญิงสาวคนนั้นจะทำให้เขาลำบาก เขาก็ไม่บังคับให้เธอออกไป และเขาก็เคารพในอิสระของเธออีกด้วย

'อ่าา พอได้แล้ว! ทำไมเขาถึงได้ดูเท่ในเรื่องแบบนี้กันล่ะ? 'มิกะบ่นอยู่ในใจ แต่เธอก็รู้สึกดีใจที่ว่าคนที่เธอชอบเป็นคนที่ดี

'คนที่ฉันชอบนี้มันเท่สุดๆไปเลย! และน่าผิดหวังสุดๆเหมือนกัน แล้วฉันควรทำยังไงดีล่ะ!?'

มิกะ อุเอะฮาระรู้สึกแย่มากในเรื่องนี้

มิกะก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา 'ช่างมันเถอะ อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่าเซจิรู้สึกยังไงเกี่ยวกับผู้หญิงผมบลอนด์ที่สวยมากคนนั้น อย่างน้อยที่สุดเขาก็คงจะไม่ติดต่อกับผู้เช่ารายใหม่ในเร็วๆนี้แน่'

แต่นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น!

แม้ว่ามิกะจะไม่ได้เจอเธอ แต่เธอก็แน่ใจแล้วว่าผู้หญิงผมบลอนด์คนที่เธอได้ยินมาจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้ว่าจะถูกปฏิเสธจากเซจิก็ตาม และเธอก็จะเรียนรู้จากท่าทีของเขา

หลังจากที่ได้ยินว่ามีใครบางคนยินดีที่จะออกจากบ้าน และเข้าไปอาศัยอยู่ที่ข้างๆห้องกับคนที่เธอชอบ นั้นแสดงให้เห็นว่าเธอมีความมุ่งมั่นอย่างไม่น่าเชื่อ ผู้หญิงคนนี้คงจะไม่ยอมถอยไปง่ายๆแน่!

นอกจากนี้ยัง... มันจะยังทำให้เธอรู้ว่ามันคุ้มค่าที่เธอจะหลงรักผู้ชายที่ดูเท่คนนี้ขนาดไหน!

แบบเดียวกับมิกะ

หลังจากที่ได้ช่วยเหลือชีวิตของหญิงสาวที่กำลังลำบาก และเธอก็พบว่าเขานั้นดูเท่กว่าที่เธอคิดไว้!

ผู้หญิงคนไหนที่จะยอมแพ้กับผู้ชายแบบนี้ได้กัน!?

มิกะไม่ยอมแพ้แน่

ผู้หญิงผมสีบลอนด์ที่เธอไม่เคยเจอก็คงจะทำเป็นแบบเดียวกัน ผู้หญิงผมบลอนด์คนนั้นก็คงจะไม่ยอมแพ้แน่นอน

มันจะเป็นการต่อสู้ที่ยาวนาน!

"เธอชื่ออะไรงั้นเหรอ?" มิกะถามขึ้นอย่างกะทันหัน

"เอ๊ะ?"

"ผู้หญิงผมบลอนด์คนที่สวยๆคนนั้น เธอชื่ออะไรงั้นเหรอ?"

"โอ้ เธอชื่อว่า คาเอเดะ จูมอนจิ"

'คาเอเดะ จูมอนจิ... เป็นชื่อที่เพราะดี ฉันจะจำไว้'มิกะรู้สึกถึงการต่อสู้ที่รุนแรงภายในตัวเธอ

เกือบในเวลาเดียวกัน

"ชื่อลูกสาวของคุณคืออะไรงั้นเหรอค่ะ?"

"เธอชื่อมิกะน่ะ"

"มิกะ... มิกะ อุเอะฮาระสินะ?"

'ชื่อนี้ ฉันจะจำไว้' คาเอเดะ จูมอนจิคิดกับตัวเองอย่างเงียบๆ

การต่อสู้ระหว่างหญิงสาวทั้งสองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว