ตอนที่ 99 สวัสดี ฉันจะมาอยู่ข้างห้องตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

ในระหว่างเรียน เซจิใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในการเขียนการสร้างตัวละครของเรื่อง "มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องกับเส้นทางอาชีพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ของฉัน!"

หลังจากใช้ทักษะการเขียนที่ได้มาใหม่หลายครั้งติดต่อกันเขาสังเกตเห็นว่าระดับสมาธิของเขาลดลงอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่าว่านี้เป็นผลมาจากการปลดปล่อยทางจิตวิญญาณ(จิตใจ)ของเขา

"สมาธิ" มีส่วนเกี่ยวข้องกับ "จิตวิญญาณ" ด้วยดังนั้นการใช้มัน จึงส่งผลต่อไหวพริบทางจิตของเขา ตอนนี้เซจิรู้สึกถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนเมื่อจิตวิญญาณของเขาหมดแรง

พลังงานและจิตวิญญาณ... บางทีพวกมันอาจเทียบได้กับ HP และ MP แต่มันค่อนข้างไม่สะดวกที่เซจิไม่สามารถมองเห็นทั้งสองค่านั้นได้

'ระบบจ๋า นายช่วยฉันเรื่องนี้ได้ไหม?'

เป็นธรรมดาที่ระบบจะไม่ตอบสนอง

'อืม มันเป็นระบบเดทซิมนิน่า ไม่ใช่ระบบเกม RPG ซักหน่อย ฉันอยากให้มันมีบางจัง'

หลังจากที่นึกถึงความคิดนั้นกับตัวเอง เซจิเหยียดตัวก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

ชีวิตในโรงเรียนธรรมดาและเงียบสงบ นั้นรอเขาอยู่

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เกิดขึ้นในเพียงแค่วันเดียว แต่ช่างดูยาวนาน

"นี้ นี้ เซนโจ... " สาวทอมบอยยิ้มอย่างชั่วร้ายขณะที่เธอเดินเข้ามาหาเขา

"ถ้าเธอกล้าที่จะทำอะไรอย่างเมื่อเช้านี้ขึ้นมาอีกครั้งล่ะก็ ระวังให้ตัวไว้ด้วยเพราะฉันจะอัดเธออีกครั้งแน่!"

"เอ๊ะ! รุนแรงจังเลย~"

"แล้วก็หยุดทำท่าเหมือนเป็นมาโซคิสม์ด้วยเฟ้ย!"

"เซนโจ... " มิกะเริ่มพูด

"หืม? มิกะ มีอะไรงั้นเหรอ?"

"อืม คือฉันอยากรู้นิดหน่อยนะ... " สาวผมเปียผู้งดงามทำท่าทางเขินอาย "คนที่... เขาดูสวยหลังจากสวมเสื้อผ้าผู้หญิงและวิกผมนะ? นายได้ถ่ายรูปเขาไว้หรือเปล่า?"

เซจิพูดไม่ออก 3 วิ เพราะการโจมตีที่คาดไม่ถึง ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปแบบจริงจังว่า "ใครมันจะไปถ่ายกัน!!?"

ชีวิตประจำวันอันเงียบสงบและมีความสุขคือสิ่งที่ดีที่สุด... ใช่ไหม?

...

หลังจากเรียนจบในช่วงบ่าย

เซจิที่ได้รับข้อความระหว่างพักกลางวัน ดังนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปที่ห้องสภานักเรียนในเวลานี้

หลังจากที่เขามาถึง

"พวกนี้... ชั้นจะทิ้งพวกมันไว้ให้กับนายนะ ฮารุตะคุง"

ท่าทางของนัทสึยะ โยรุฮานะดูจริงจัง ขณะที่เธอวางกระเป๋าหนังไว้ตรงหน้าเซจิ

"มียันต์อยู่ข้างในงั้นเหรอ?" เซจิหยิบเอกสารและทดสอบน้ำหนักดู

นัทสึยะถอนหายใจ "ใช่ ชั้นทำให้พวกมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ได้โปรดดูแลพวกมันดีๆหน่อยนะตอนที่นายส่งของ"

เซจิพยักหน้า "ผมจะพยายาม"

จากสิ่งที่เซจิเห็น ประธานสภานักเรียนดูเหมือนจะค่อนข้างซูบเมื่อเทียบกับตามปกติของเธอ ผิวที่ซีดเซียวของเธอมันดูต่างจากความงดงามของเธอตามปกติ ตอนนี้เธอดูช่างอ่อนแอและน่ารัก

เธออาจจะเหนื่อยกับการสร้างชุดยันต์จำนวนมาก

"ผมจะเอาพวกมันไปให้พวกเขาทันที... สำหรับวิธีการใช้งานเพียงแค่ให้พวกเขาเดินไปเดินมาตอนที่มียันต์ติดตัวไว้แค่นั้น ถูกไหม?"

"ใช่ ตามนั้น"

"เข้าใจแล้ว งั้นผมขอออกไปก่อนก็แล้วกันนะครับ" เซจิหยุดเดินก่อนที่เขาจะหันกลับมาและพูดว่า "พักผ่อนหน่อยนะครับ ประธาน ผิวของคุณดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย"

มีความแปลกใจที่ปรากฏบนหน้านัทสึยะก่อนที่เธอจะทำท่าทางและยิ้มอย่างอ่อนโยน "ชั้นไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนนักหรอกนะ... แต่ก็ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของนายนะ ฮารุตะคุง"

รอยยิ้มของหญิงสาวผู้งดงามในสภาพอ่อนแอเล็กน้อยของเธอ นั้นคือภาพที่เขาเห็น

'รอยยิ้มนี้ ค่อยคุ้มค่ากับการเดินทางขึ้นมาหน่อย!' เซจิชื้นชมในใจ

ในที่สุดเซจิก็ออกจากห้องสภานักเรียน

กระเป๋าหนังที่เต็มไปด้วยเครื่องรางนั้นไม่ได้หนักเลย

แต่ในขณะที่เขาคิดถึงสิ่งที่พวกเธอพูดไว้ เซจิรู้สึกว่าน้ำหนักมันเพิ่มขึ้นอย่างมาก

หลังจากที่เขาส่งกระเป๋าให้แล้ว จะสร้างความแข็งแกร่งของตัวตรวจจับคงจะเริ่มต้นขึ้น หลังจากนั้น คงจะพยายามที่จะยับยั้งผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูคงจะเริ่มต้นขึ้น และฮิตากิ โชโฮะเองก็คงจะเริ่มทำสงครามกับสาวหิมะ

การต่อสู้ระหว่างผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารงั้นเหรอ... จะเป็นแบบไหนกันนะน่า? ผลที่ได้จะออกมาเป็นแบบไหนยังไงกัน?

เซจิไม่ได้มีความประทับใจกับ ฮิตากิ โชโฮะ หลังจากที่เขาได้พบกับเธอสองครั้งเท่านั้น และสาวผมแดงนั้นมักจะทำตัวเย็นชาต่อเขา พวกเขาแทบจะไม่พูดอะไรกัน แต่... เธอก็ยังเป็นคนที่เขารู้จัก คนที่เขาได้เทชาให้ด้วยกัน

เธอจะเป็นยังไงบ้างในฐานะผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวาร? เธออาจจะได้รับบาดเจ็บหรือแม้กระทั่ง... ตายในการต่อสู้กับศัตรู?

เซจิไม่รู้หรอก

สิ่งที่จะเกิดขึ้นกับหยินหยางมาสเตอร์นี้อาจส่งผลกระทบต่อทั้งโรงเรียน การดวลกันจะเริ่มต้นเร็วๆ นี้และเขาก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่สามารถทำนายผลได้

'ช่างมันเถอะ ฉันควรจะหยุดคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้น่าจะดีกว่าที่เชื่อว่าฮิตากิจะสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้และนัทสึยะจะชนะในการต่อสู้ครั้งนี้'

อย่างน้อยก็ตอนนี้ ...

เซจิเดินออกจากโรงเรียนที่ถือกระเป๋าหนังอยู่

เขาไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้าดูเขาจากระยะไกล

"เซนโจ ฮาราโนะ... " เสียงนั้นพูดชื่อของเขาเบาๆ และเสียงนั้นก็เหือดหายไปในสายลม

กระเป๋าหนังได้ถูกส่งให้กับกลุ่มจูมอนจิเรียบร้อยแล้ว

การแสดงออกของมิจิโร่  จูมอนจิดูจริงจังมาก ในขณะที่เขารับมันและสัญญาว่าจะจัดการกับของพวกนี้ด้วยความระมัดระวัง

แบบเดียวกับครั้งล่าสุดที่ผ่านมาเซจิได้ปฏิเสธคำเชิญที่จะกินข้าวกับครอบครัวของจูมอนจิอย่างสุภาพ

แบบเดียวกับครั้งล่าสุดมิจิโร่ไม่ได้ยืนกราน ดวงตาของเขาประกายไปด้วยแสงที่ลึกลับ ในขณะที่เขาบอกลาอย่างสุภาพ

เกิดอะไรขึ้น?

ถ้าแค่หนึ่งครั้งคงไม่ได้มีอะไรมาก แต่สำหรับครั้งที่สองนี้ ... เซจิรู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะมิจิโร่ ไม่ได้ยืนกรานที่ให้เขาเข้าร่วมทานอาหารเย็นด้วย แต่เพราะท่าทางแปลกๆของมิจิโร่ต่างหาก!

มันไม่ได้ดูไม่เหมือนการมุ่งร้ายอะไรพวกนั้น และมันเป็นเรื่องยากที่จะอธิบาย

เขาไม่เข้าใจเลย

เซจิขี้เกียจคิดมากเกินไปที่จะคิดถึงแรงจูงใจของมิจิโร่

เขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะไม่ต้องนึกถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะเขาคงจะได้รู้เรื่องเองเร็วๆนี้แน่!

จากนั้นเซจิก็กลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขา

เขาพักได้แค่หนึ่งนาทีก็ได้ยินเสียงเคาะประตูขึ้น

'มิกะงั้นเหรอ?' เซจิยืนขึ้นและไปเปิดประตู

ผลที่ได้คือ...

"สวัสดี ฉันจะมาอยู่ข้างห้องตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ดังนั้นฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

เขาได้รับการต้อนรับด้วยสายตาจากสาวสวยผมสีบลอนด์หยิก ดวงตาสีฟ้าและรูปลักษณ์ที่บอบบาง และยิ้มให้เขาอย่างสดใส หญิงสาวคนนี้สวมชุดสีฟ้าอ่อนและมีกลิ่นอายที่ดูอ่อนโยน

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ... นรกสิ!?

เซจิจ้องไปที่สาวงามตรงหน้าของเขา ด้วยความตกตะลึง "คุณ... คุณจะมาอยู่ข้างห้องงั้นเหรอ?"

"อืม นี้เป็นของขวัญสำหรับนายเพื่อนบ้านสุดที่รักของฉัน โปรดอย่าคิดอะไรเล็กๆน้อยๆในตอนนี้เลย รับของขวัญนี้ไปด้วยนะ" สาวผมบลอนด์ยื่นเค้กที่ถูกบรรจุไว้อย่างสวยงามให้กับเซจิ

"โอ้ ขอบคุณครับ... ใช่ที่ไหนเล่า!" เซจิที่เกือบยอมรับสถานะการณ์ในปัจจุบัน แต่เขาก็ได้สติทันที "คุณจะมาอยู่ข้างห้องตั้งแต่วันนี้งั้นเหรอ! เกิดอะไรขึ้น คุณคาเอเดะ จูมอนจิ!!? "

ถูกต้อง หญิงสาวผู้งดงามผมสีบลอนด์ที่ดูอ่อนโยนคนนี้ เป็นลูกสาวของ มิจิโร่  จูมอนจิที่เขาเพิ่งคุยด้วย เธอเป็นลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟีย!

คาเอเดะประกายไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส "ฉันอยากออกจากบ้านชั่วคราว และอาศัยอยู่ด้วยตัวเองนะ และพ่อของฉันก็เห็นด้วยแล้ว แค่นั้นแหล่ะ!"

มันฟังดูเหมือนเรื่องปกติ แต่นั่นใช่ปัญหาที่ไหน!

"ผมอยากจะถามว่าทำไมคุณถึงต้องมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วย! คุณเป็นนายหญิงจากครอบครัวที่สูงส่ง และนี้เป็นอพาร์ทเมนต์ระดับล่างง่ายๆเองนะ!"

"ต้องขอโทษด้วยที่ที่นี้เป็นพาร์ทเมนต์ระดับล่างนะจ๊ะ" จู่ๆ โนโซมิ อุเอะฮาระก็โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และถอนหายใจ

"อา... คุณเจ้าของบ้าน!?" เซจิรู้สึกประหลาดใจกับการมาถึงของเธอ "ไม่ใช่... ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ! ผมหมายถึง... "

"ฮาโนะคุง เธอไม่จำเป็นต้องพยายามอธิบายหรอก ก็ที่นี้ไม่ได้เป็นพาร์ทเมนต์ระดับสูงเลยนิน่า" โนโซมิดูเหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจมากขณะที่เธอมองไปที่สาวผมบลอนด์และพูดต่อ "นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเองก็อยากจะรู้ด้วยเหมือนกันว่าทำไมผู้หญิงสวยๆอย่างคุณจูมอนจิที่คุ้นเคยกับชีวิตที่แสนสบายต้องการจะมาอาศัยอยู่ที่นี้ด้วย? ฉันได้ถามคำถามนี้กับเธอแล้ว"

"เธอบอกฉันว่าเธอเป็นคนรู้จักของเธอ ฮาราโนะคุงและเธอรู้ว่าเธออาศัยอยู่ที่นี้ด้วย... เธอก็ไม่ได้เอาเงินมาจากบ้านมากนัก เพราะฉะนั้นการอยู่ที่นี้จึงช่วยเธอประหยัดเงินได้มาก และก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอีกด้วย "

โนโซมิมองไปที่ชายหนุ่มที่หล่อเหลา "สวัสดิการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอพาร์ทเมนต์นี้คือค่าเช่าราคาถูก และรู้สึกปลอดภัย... ฮาราโนะคุงมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเธอและคุณจูมอนจิในอดีตหรือไม่? เธอมีความสัมพันธ์กันแบบไหนกันแน่?"

ดวงตาสีเหลืองอำพันของคุณเจ้าของบ้าน ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับมิกะ กระพริบซ้ำๆและมีประกายแสงแปลกๆออกมา