ตอนที่ 92 ฮีโร่กับแม่มด อีกครั้ง

สมาชิกในทีมคาราเต้ทุกคนยังคงเงียบ แต่ตาของพวกเขาประกายไปด้วยแสงที่ไม่อาจอธิบายได้

"พวกคุณจะทำอะไรหลังจากได้รับอิสรภาพ? ผมเชื่อว่าทุกคนที่นี้เป็นนักเรียนที่ดี ดังนั้นพวกคุณคงจะไม่รังแกฝาแฝดเพื่อแก้แค้นหรอก แต่คงจะไม่มีใครที่จะฟังคำสั่งของพวกเธออีกต่อไป และพวกคุณคงจะอยากอยู่ห่างพวกเธอด้วย นอกจากนี้ทุกคนคงรู้แล้วว่าแม่มดไม่มีข้อมูลที่จะแบล็กเมล์แล้ว ทุกคนรู้แล้วว่าชื่อเสียงของคู่แม่มดได้จบสิ้นลงแล้ว!"

"มีนักเรียนกี่คนที่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเธอหรือถูกข่มขู่โดยพวกเธอ? ผมไม่รู้หรอก แต่ผมแน่ใจว่าบางคนในหมู่พวกคุณคงจะเกลียดชังและจะหาทางแก้แค้นแน่!" เซจิหัวเราะเยาะ "แบบเดียวกับที่พ่อและแม่ของพวกเธอจะ "สอน" พวกเธอด้วย นอกจากนี้ยังมีคนที่ต้องการจะแก้แค้นกับพวกเธอที่โรงเรียนอีกด้วยเหมือนกัน!"

"ก่อนหน้านี้ พวกเธอเคยเป็นราชินี และพวกเธอคงจะชอบความรู้สึกในการควบคุมคนอื่นๆ ด้วยรูปร่างและความสามารถที่ดีของพวกเธอได้ แต่พวกเธอเคยคิดถึงผลกระทบของมันไหม ถ้าพวกเธอเสียมันไป! สมองพวกเธอมันคงแหลกเหลวมากจนทำให้คิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้สินะ และพวกเธอเองก็คงไม่กล้าที่จะคิดถึงผลที่ตามมาแน่!! "

"แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง ชะตากรรมของผู้เผด็จการที่สูญเสียอำนาจของพวกเขามักเป็นที่รู้จักกันดี! ไม่ว่าจะเป็น หนังสือพิมพ์ นิตยสาร โทรทัศน์ อินเทอร์เน็ต หรือแม้กระทั่งหนังสือประวัติศาสตร์ มันมีตัวอย่างอยู่ทุกที่!"

"พวกเธอต้องเคยเห็นตัวอย่างแล้วเหมือนกัน! พวกเธอคงจำได้ ใช่มั้ยล่ะ? ลองนึกภาพตัวเองในสถานการณ์แบบนั้นดูซิ! ตั้งแต่ที่พวกเธอได้เริ่มทำมันขึ้นมาด้วยตัวเองนะ!! หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า-"

ท่าทางและการหัวเราะที่เย็นชาของเขาได้ก้องอยู่ไปทั่วทุกที่

นี้คือเสียงหัวเราะของปีศาจ

ปัจจุบันริออนและโคโตมิไม่สามารถทำอะไรนอกจากการจมดิ่งอยู่ในความสิ้นหวัง

พวกเธอไม่มีแรงที่จะร้องไห้อีกต่อไป มันราวกับว่าพวกเธอเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ

เสียงหัวเราะของเซจิก็ได้หยุดลง

"ชีวิตในโรงเรียนของพวกเธอจบลงแล้ว พวกเธอยังมีอะไรอีกบ้าง... โอ้ ใช่แล้ว ฉันเกือบจะลืมไปเลย แม้ว่าฉันจะมีวัตถุสีดำอยู่ในห้องของพวกเธอที่ได้ถูกทำลายไปแล้วก็ตาม พวกเธอยังมีนี้อยู่นี้น่า"

เซจิก้มตัวลงไปและหยิบโทรศัพท์มือถือของฝาแฝดขึ้นมา ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเธอเคยปาลงบนพื้นด้วยสิ้นหวัง

การกระทำของเขาทำให้ริออนและโคโตมิได้สติของพวกเธอ ขณะที่แววตาของพวกเธอมีประกายในใบหน้าที่ซีดขาว

"โทรศัพท์... เป็นของที่มีประโยชน์มาก มันอาจมีเนื้อหาสำคัญที่ซ่อนอยู่ในโทรศัพท์พวกนี้ด้วยใช่มั้ย? ที่จริงแล้วเป้าหมายที่แท้จริงของฉัน ในการเล่นกับพวกนี้ตั้งนาน เพียงแค่ต้องการดูพวกเธอและป้องกันไม่ให้พวกเธอได้ใช้โทรศัพท์ของพวกเธอต่างหาก"

"ที่ฉันตกลงเห็นด้วยกับการต่อสู้ของพวกเธอภายใต้เงื่อนไขของพวกเธอสองคนเพื่อที่จะจัดการกับโทรศัพท์ของพวกเธอ แต่พวกเธอสองคนกลับให้พวกมันมา แม้ว่าฉันจะไม่ได้คาดหวังว่าจะสำเร็จแบบนั้น! มันก็ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจหลังจากเปลี่ยนรหัสผ่านของพวกเธอ เพราะไม่ว่าโทรศัพท์ของพวกเธอจะมีความสามารถอะไร พวกเธอก็ไม่สามารถใช้งานได้ในตอนนี้ และนั่นก็พอสำหรับฉัน"

เซจิยังหัวเราะเยาะพวกเธอ ขณะที่เขาหยิบโทรศัพท์ไว้ในมือ

"ตอนนี้ ฉันจะลบข้อมูลทั้งหมดที่เก็บไว้ในโทรศัพท์มือถือของพวกเธอเพื่อที่... "

* หวูบ! * (เสียงลม)

แม้ว่าพวกฝาแฝดจะยังคงเงียบอยู่ แต่พวกเธอก็โจมตีเขาอย่างกะทันหัน ขณะที่เซจิพูด!

ฝาแฝดได้รวบรวมพลังที่เหลืออยู่ของพวกเธอ และใส่พลังลงไปในกำปั้นของพวกเธอ ขณะที่พวกเธอชกไปที่เอวของฝ่ายตรงข้าม!

พวกเธอรอช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด

เซนโจที่สมควรจะจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ของพวกเธอด้วยมือทั้งสองข้างของเขา

ตราบเท่าที่พวกเธอจัดการเขาได้ และได้โทรศัพท์ของพวกเธอคืนมา พวกเขาก็สามารถใช้ประโยชน์จากพวกมันได้!

ถึงอย่างนั้นเซจิก็คาดการณ์เรื่องนี้ไว้ตั้งแต่เริ่มแล้ว

ในเวลาเดียวกันที่ฝาแฝดเริ่มทำการโจมตี เท้าของเขาก็ถูกยกขึ้นเหนือจากพื้น

*ฟิ้ว! ตุบ!*

ด้วยการกวาดขาเพียงครั้งเดียวของเขา ก็เตะไปที่ใบหน้าของพวกเธอ !!

ริออนและโคโตมิทรุดตัวลงไปข้างหลัง ขณะที่ใบหน้าของพวกเธอได้คว่ำลงไปที่พื้น และหมัดที่เต็มแรงของพวกเธอก็ไม่ไปถึงเป้าหมาย

"ฉันบอกแล้ว ว่าฉันไม่ใช่คนที่ลดการป้องกันลงให้กับคนอย่างพวกเธอ"

เซจิทำหน้าเยาะเย้ยไปที่พวกเธอ "ถึงแม้ฉันจะบอกพวกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปแล้ว แต่พวกเธอก็คงลืมมัน โง่สุดๆ!"

ทุกคนที่เฝ้าดูอยู่ในความเงียบ ทำได้เพียงตกใจเท่านั้น

สาวฝาแฝดที่ได้พยายามซุ่มโจมตีเขา แต่พวกเธอก็กลับแพ้ในทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

เมื่อถึงเวลาที่ทุกคนได้กะพริบขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็พบว่าทั้งสองคนนั้นได้นอนลงไปกองที่เสื่อพร้อมกับใบหน้าของทั้งสองข้างของพวกเธอที่เริ่มบวมขึ้น ใบหน้าที่งดงามของพวกเธอได้ถูกทำลายลงแล้ว!

นี้มัน... เป็นเรื่องที่ชั่วร้ายมาก...

เขาใช้ตัวเองเป็นเหยื่อเพื่อให้พวกเธอโจมตีเขา...

อีกด้านหนึ่งทุกคนรู้สึกเหน็บหนาวเมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้

"ให้โทรศัพท์กลับไปที่การตั้งค่าโรงงาน ยืนยันว่า ใช่หรือไม่ แน่นอนว่า ใช่... โอเค เสร็จแล้ว" เซจิแสดงหน้าจอโทรศัพท์มือถือของทั้งสองให้ฝาแฝดดูหลังจากที่เขารีเซ็ทโทรศัพท์เรียบร้อยแล้ว "ตอนนี้โทรศัพท์พวกนี้ ไม่มีอะไรอีกต่อไปแล้ว! "

"โอ๊ะ ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้ทำแบบนั้นสินะ... แต่มันก็คงไม่สำคัญ ฉันเชื่อว่าพ่อของพวกเธอ คุณอะมามิจะไม่คิดว่าฉันเป็นคนไม่ดี หลังจากนี้สินะ บางทีเขาอาจจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำ เพราะฉันได้กำจัดปัญหาสุดท้ายไปแล้ว! "

"พวกเธอจะรายงานสิ่งที่ฉันทำไปก็ได้นะ แต่พวกเธอจะรายงานฉันว่ายังไงดีล่ะ? กับคณะกรรมการด้านศีลธรรมงั้นเหรอ? ฉันคิดว่าพวกเธอคงถูกขึ้นบัญชีดำแน่ และพวกเธออาจจะถูกบัญชีดำโดยครูด้วยก็ได้... มันคงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเธอจะไปฟ้องพ่อแม่ของพวกเธอแน่ พวกเธอจะไปหาตำรวจหรือเปล่า? "

"ไม่ต้องนึกเลยว่าตำรวจจะสนใจเกี่ยวกับอะไรที่ไม่สำคัญแบบการลบข้อมูลโทรศัพท์มือถือของพวกเธอ พวกเธอจะบอกว่าอะไร ถ้าพวกเขาสนใจหรือไม่พวกเธอจะบอกว่าพวกเธอมีไฟล์แบล็กเมล์หลายพันไฟล์ของนักเรียนคนอื่นๆงั้นเหรอ แต่พวกมันถูกลบโดยฉัน ฉันเลยทำผิดกฎหมายงั้นเหรอ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เซจิเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอีกรอบ ขณะที่เขาตั้งใจโยนโทรศัพท์มือถือไปที่ตรงหน้าทั้งคู่ "สุดยอด! การต่อสู้กับความชั่วร้ายมันทำให้รู้สึกสุดยอดสุดๆ ไม่มีใครจะช่วยพวกเธอได้! ไม่มีใครจะปกป้องพวกเธอ! ทุกๆคนนั้นเกลียดพวกเธอ!"

"ฉันเป็นฮีโร่แห่งความยุติธรรม!!" เซจิหัวเราะและชื่นชมตนเอง

ทุกคนเงียบไม่พูดอะไร

แววตาของพวกเขานั้นดูเลื่อนลอย

เขาเป็น... ใช่มั้ย?

มันฟังเหมือนจะใช่... แต่บางอย่างก็ไม่ถูกต้อง...

ก่อนที่ใครจะได้คิด เซจิก็ขยับตัวอีกครั้ง ในขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ฝาแฝดและเริ่มตะโกนใส่พวกเธอ

"นี้ ทำไมถึงมีปฏิกิริยาแค่นั้นเองละ นี้ควรจะเป็นการแสดงของฮีโร่แห่งความยุติธรรมที่เผชิญหน้ากับแม่มดที่ชั่วร้ายนี้สิ! มันคงไม่ดีแน่ถ้าแม่มดดูน่าสงสาร!"

เขายังคงเตะไปที่ฝาแฝดซ้ำๆ

"เอาจริงๆ ฉันคิดว่าอย่างน้อยพวกเธอก็น่าจะได้เหรียญชนะเลิศอยู่บ้าง แต่พวกเธอกลับแพ้ง่ายๆแบบนี้มันน่าเบื่อสุดๆเลย ฉันไม่เห็นรู้สึกว่าสำเร็จเลยซักนิด นี้ ไม่ใช่ว่าพวกเธอเก่งงั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าพวกเธอหยิ่งกันหรือไง? ถ้าพวกเธอเป็นแม่มด ถึงทำตัวเหมือนแม่มดสำหรับฉัน!!"

"และยังมีบางอย่างที่ฉันยังไม่ได้บอกพวกเธอเหมือนกัน! คู่หูของฉันได้แอบก็อปภาพและวิดีโอส่วนตัวของพวกเธอ ไปปล่อยลงในอินเทอร์เน็ตด้วย! ด้วยวิธีนี้พวกเธอจะถูกทำลายในสังคมเหมือนกัน! พวกเธอจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์! สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือร่างกายของพวกเธอ!"

"ถ้าพวกเธอใช้ความสวยของพวกเธออย่างน้อยพวกเธอก็ยังคงพอทำให้ผู้ชายพอใจได้บ้างนะ! แล้วใช้มันเพื่อให้มีชีวิตรอด!! อาจจะไปที่ซ่องลับๆบางที่ และใช้ร่างกายกับความคิดโง่ๆของพวกเธอ บางทีพวกเธออาจจะกลายเป็นสาวยอดนิยม... "

"พอได้แล้ว!!!" เสียงตะโกนที่ดังสนั่นได้ขัดจังหวะคำพูดของเซจิกลางคัน

เซจิหยุดเตะฝาแฝด ขณะที่เขาค่อยๆหันศีรษะไป

เขาเห็นโฮชิ อะมามิยืนอยู่ที่นั่นจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"หยุดเตะพวกเธอได้แล้ว... ไม่ต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว... ทำไม... ทำไมถึงทำอย่างนั้นล่ะครับ... รุ่นพี่!?"

การแสดงออกอย่างที่เย้อหยิ่งของเซจิ ค่อยๆหายไปจากใบหน้าของเขา มันเป็นแค่การแสดงเท่านั้น

"ทำไมงั้นเหรอ? ยังไม่เห็นอีกเหรอ รุ่นน้อง? เพราะพวกเธอเป็นคนชั่วนะ!  พวกเธอเป็นขยะที่ไม่เข้าใจความหมายของคำว่าสำนึก นี้คือสิ่งที่พวกเธอสมควรได้รับ!"

"ไม่... มันไม่ใช่แบบนี้!!!" โฮชิตะโกนด้วยแรงทั้งหมดของเขา

ทุกคนมองมาที่เขา

แม้กระทั่งริออนและโคโตมิที่ดูเหมือนจะสูญเสียความตั้งใจไปแล้ว พวกเธอก็ค่อยๆหันมามองเขาอย่างช้าๆ

"พี่สาว... พี่สาวของผมเคยเป็นคนใจดีมาก่อน... พวกเธอก็เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ... พวกเธอไม่ใช่... ขยะ... " น้ำตาของ โฮชิไหลลงมาเหมือนสายน้ำ "พวกเธอเพิ่งเคยทำผิด... ถ้าพวกเธอเปลี่ยนตัวเองแล้ว พวกเธอจะกลายเป็นคนดี... เหมือนกับ... รุ่นพี่! รุ่นพี่... คุณไม่เคยพูดมาก่อนหรือไงครับ ว่าคุณ... ก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เหมือนกับพี่สาวของผม!?" โฮชิตะโกขณะที่ร้องไห้

ทุกคนได้ยินเขาอย่างชัดเจน

พวกเขาทั้งหมดได้จ้องมองเซนโจ ฮาราโนะอีกครั้ง

พวกเขาเห็นว่าท่าทางของเขานั้นดูสงบ

ราวกับว่าเขากำลังรอโฮชิพูดแบบนี้

"อ้า แน่นอน นายพูดถูกแล้วล่ะ รุ่นน้อง"