บทที่ 167 ของเอามาให้หมด! คนก็ให้ด้วย! (ฟรี)

บทที่ 167 ของเอามาให้หมด! คนก็ให้ด้วย!

เจียงเทียนรู้อยู่แล้วว่าพวกประเทศไม้กระบองกินกิมจิแทบทุกมื้อ แต่ไม่คิดว่าจะเวอร์ขนาดนี้

ทั้งโต๊ะเลยนะ เต็มโต๊ะ

เพื่อกลบเกลื่อนสีหน้ารังเกียจของตัวเอง เขาเลยเปิดใช้การอำพรางจากอัญมณีแปลงโฉมทันที

“ได้ยินว่าพวกคุณอยากพบผมงั้นเหรอ”

เจียงเทียนนั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้น รอบคอมีหมอกดำหนาทึบพวยพุ่งออกมา

พวกประเทศไม้กระบองกลืนน้ำลายดังเอื๊อก มองหน้ากันไปมา

สุดท้ายสายตาทุกคู่ก็ไปหยุดที่หัวหน้าของพวกเขา

หัวหน้าด่าในใจ ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะพูดคนละประโยคเหรอ ไอ้พวกกระดูกอ่อน ดันเข็นฉันออกมาคนเดียวหมายความว่ายังไง

“คืออย่างนี้นะครับ คุณอสูรมายา”

“ผมคิดว่าระหว่างเราน่าจะมีความเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง”

เจียงเทียนไม่พูดอะไร หมอกดำบนร่างยังคงลอยวนไม่หยุด

คนนั้นมองเจียงเทียนที่อยู่ ๆ ก็ไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป ท่าทางก็ยิ่งสำรวมขึ้น

“พวกเราอยากรู้ว่า ไอ้ผู่โย่วเกินโง่ ๆ นั่น ตอนอยู่ในภัตตาคารมันไปทำเรื่องอะไร ถึงทำให้ท่านไม่พอใจ”

“ช่วยเล่าให้พวกเราฟังได้ไหม พวกเราอาจจะช่วยคลี่คลายความเข้าใจผิดนี้ได้”

ตอนนี้คำเรียกของเขาจาก ‘คุณ’ กลายเป็น ‘ท่าน’ ไปแล้ว ท่าทีถ่อมตัวสุด ๆ

“ไม่มีอะไรมาก แค่เบียร์พวกนั้นมีโควตาจำกัด ช่วงนั้นผมยังไม่ได้คิดถึงพวกคุณ แต่ผู่โย่วเกินดันไม่พอใจมาก”

“เพราะงั้น…”

เจียงเทียนไม่พูดต่อ เรื่องที่เกิดหลังจากนั้น พวกเขาก็รู้ดีอยู่แล้ว

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงชั่วครู่

ฝั่งประเทศไม้กระบองสักกำลังคิดหาจุดเปิดประเด็นใหม่

ทันใดนั้นสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นโม่หลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ท่านอสูรมายา บุรุษที่อยู่ข้างกายท่านผู้นี้ ดูไม่คุ้นหน้าเลย”

“ท่านนี้คือ…”

เจียงเทียนโบกมือ “สัตว์เลี้ยงของผม”

ทุกคนอึ้งไปพร้อมกัน

จากนั้นก็สบตากัน

ในแววตาฉายแววความเข้าใจอะไรบางอย่างที่พูดไม่ออก

อ๋อ~ ที่แท้อสูรมายาก็ชอบแนวนี้สินะ

คนเรามีรสนิยมที่ชอบ แบบนี้ก็จัดการง่ายแล้ว

เจียงเทียนลืมไปเรื่องหนึ่ง

เพราะปกติโม่หลินจะปรากฏตัวด้วยร่างจริง หรือไม่ก็ซ่อนตัวอยู่ในเงาไปเลย

พูดให้ชัดก็คือ บนเกาะนี้ นอกจากจางเจี้ยนกั๋วแล้ว แทบไม่มีใครรู้ว่าเจียงเทียนมีสัตว์เลี้ยงที่สามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้

คนส่วนใหญ่จะคิดว่าเป็นพวกอมนุษย์ต่างเผ่า

การค้นพบนี้ทำให้พวกประเทศไม้กระบองตื่นเต้นสุด ๆ

ภายใต้สังกัดซิงเล่อ พวกเขามีศิลปินอยู่กลุ่มหนึ่ง ในโลกนี้ทำอะไรก็ไม่ค่อยได้เรื่อง แต่เรื่องกินนี่ที่หนึ่ง

ข้อดีเดียวคือ หน้าตาขาวสะอาดดูดี

อสูรมายาต้องชอบแน่นอน

บิ๊กช็อตมีรสนิยมแปลก ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติ

พวกเขาเห็นมาเยอะแล้วในโลกจริง

จู่ ๆ คนพวกนี้ก็ท่าทางกระตือรือร้นขึ้นมา เจียงเทียนกลับรู้สึกแปลก ๆ

เขาเคาะโต๊ะ ถามทุกคน

“พวกคุณฝากคนไปตามหาผม คงไม่ได้แค่มาถามสาเหตุอย่างเดียวหรอกใช่ไหม”

คนของซิงเล่อส่ายหัวกันรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง

จากนั้นก็หยิบของชิ้นหนึ่งออกมา

“นี่เป็นค่าชดเชยเล็ก ๆ น้อย ๆ คิดว่าท่านอสูรมายาน่าจะชอบ”

เจียงเทียนมองดู

เชี่ย เป็นต้นชากล้า

ตอนนี้เขาเอือมกับราคาชาบนกระดานซื้อขายมาก ทุกครั้งที่ดื่มที ใจแทบขาด

นี่มันชาเหรอ ไม่ใช่แล้ว นี่มันเงิน!

เจียงเทียนรับของมา

ยังดีที่เปิดการอำพรางจากอัญมณีแปลงโฉมไว้ก่อน ไม่งั้นพวกมันคงเห็นแล้วว่า มุมปากของเจียงเทียนแทบจะฉีกไปถึงหู

“พูดมาเถอะ ตกลงมีเรื่องอะไร”

พวกนั้นเปิดปาก

“ในมือพวกเรามีเกล็ดเกราะปลาคาร์พหน้าคนอยู่เยอะมาก เรื่องนี้ท่านอสูรมายาน่าจะรู้อยู่แล้ว”

“พวกเราสามารถร่วมมือกับฝั่งท่านได้ แต่เรามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”

เจียงเทียนรอฟังเงื่อนไขนั้นอย่างเงียบ ๆ

มาแล้ว มาแล้วจริง ๆ

ถึงจะไม่ก่อเรื่อง แต่เงื่อนไขนี้ยังไงก็ต้องลำบากแน่

“พวกเราต้องการเบียร์สักหน่อย”

เจียงเทียนเคาะโต๊ะเบา ๆ สายตากวาดมองพวกมัน

“คำว่าสักหน่อยของพวกคุณ นี่มันเท่าไหร่”

“แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่ง ดูเหมือนพวกคุณจะเข้าใจอะไรผิดไป”

“คนที่ร่วมมือกับพวกคุณคือท่านผู้บัญชาการจาง ไม่ใช่ผม”

“พวกเขาดูแลเกาะแดง ส่วนพวกผมก็หาเงินบนเกาะของเขา ถึงจะมีร่วมมือกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่เขาทำของเขา ผมทำของผม ต่างฝ่ายต่างเคลื่อนไหวภายใต้กฎที่อีกฝ่ายตั้งไว้”

“จริง ๆ แล้วพวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันโดยตรง”

“ถ้าพวกคุณคิดจะเอาเรื่องนี้มาข่มขู่ผม งั้นไม่ใช่แค่ตอนนี้ที่คุณจะไม่ได้เบียร์ ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้ดื่มอีกเลย”

“คุณ…เข้าใจความหมายของผมใช่ไหม”

พูดจบ เจียงเทียนก็ปลดปล่อยแรงกดดันของสิ่งมีชีวิตขั้นสามออกมาเล็กน้อย

ฝั่งตรงข้าม สีหน้าทุกคนซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลไม่หยุด

“มะ…เข้าใจผิดแล้ว”

“ท่านอสูรมายาเข้าใจผิดแล้วจริง ๆ”

“พวกเราไม่ได้ต้องการเยอะ แค่อยากให้ขายเบียร์ให้พวกเราบ้าง อย่าตัดพวกเราออกไป”

“ช่วยลบชื่อพวกเราออกจากบัญชีดำก็พอ”

หัวหน้ากลุ่มยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้า

ทุกคนชะงักไปพร้อมกัน นี่มันไม่เหมือนที่คุยกันไว้เลยนี่นา

ไม่ใช่ว่าจะมาแย่งสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายเบียร์ ให้ อสูรมายาจัดส่งของ แล้วพวกเขาเป็นคนขายเหรอ

นี่…นี่…

แค่เรื่องแค่นี้เอง ถึงกับยกต้นกล้าชามาให้หนึ่งต้น?

ถึงจะเป็นแค่ต้นเดียว แต่มูลค่ามันก็พอ ๆ กับเบียร์เลยนะ

ทุกคนคิดว่าหัวหน้าบ้าไปแล้ว

แต่หัวหน้ามองสถานการณ์ออกอย่างชัดเจน เขารู้ดี

แค่เขาพูดผิดไปคำเดียว เขาไม่ต้องรอถึงพรุ่งนี้ แค่คืนนี้ก็อาจไม่ได้เห็นพระจันทร์แล้ว

เจียงเทียนเห็นว่าเงื่อนไขไม่ได้เกินไป ก็เลยเก็บแรงกดดันกลับ

ดูท่า จะเป็นเขาที่คิดมากไปเอง

พวกนี้ไม่ได้คิดก่อเรื่องจริง ๆ แค่มาเคลียร์ความขัดแย้งเฉย ๆ

พูดตามตรง คนพวกนี้ก็รู้จักกาลเทศะดีอยู่เหมือนกัน เบียร์หนึ่งถังประมาณยี่สิบลิตร ขนาดพอ ๆ กับถังน้ำดื่ม

ถึงจะไม่น้อย แต่ยังไงก็ไม่คุ้มกับต้นกล้าชา

ของสำเร็จรูปกับแหล่งผลิตระยะยาว มันคนละเรื่องกัน

เจียงเทียนมองพวกประเทศไม้กระบองฝั่งตรงข้าม ความโลภก็ผุดขึ้นมาในใจ

คนพวกนี้ต้องมีต้นชาอีกแน่ ๆ

ไม่งั้นคงไม่ใจกว้างยอมยกต้นกล้ามาแบบนี้

งั้นก็ต้องรีดเพิ่มหน่อย จับแกะได้ตัวหนึ่ง ก็ต้องรีดให้สุด

ยังไงก็เป็นพวกประเทศไม้กระบองอยู่แล้ว

เขาพูดกับพวกมัน

“พวกคุณมีต้นกล้าชากี่ต้น”

คนนั้นตัวสั่น ยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว

“แค่…ต้นเดียว”

เจียงเทียนตบโต๊ะดังปัง

“โกหก”

ไม่ต้องใช้ความสามารถตรวจจับคำโกหกแบบของเจียงเพ่ยเพ่ย

แค่เห็นอารมณ์ของพวกมันเปลี่ยนจากหงุดหงิด เป็นกลัว เขาก็รู้แล้วว่าพวกมันโกหกแน่นอน

เจียงเทียนเคาะโต๊ะเบา ๆ

“ผมก็ไม่ได้จะเอาของพวกคุณฟรี ๆ หรอก”

“ต้นกล้าชาหนึ่งต้น แลกกับโควตาเบียร์แบบถังได้หนึ่งถัง”

“เริ่มต้นที่ห้าต้น”

พวกประเทศไม้กระบองอึ้งตาค้าง

เขารู้ได้ยังไงว่าพวกเขามีต้นกล้าชาอยู่ห้าต้น?!

“ท่านอสูรมายา…แบบนี้มันจะ…มากไปหน่อยไหมครับ”

ตอนนี้เขาเสียใจสุด ๆ ที่เชิญเจียงเทียนมากินข้าว

เดิมทีคิดจะหลอกฟันกำไรจากเจียงเทียนสักก้อน สุดท้ายไม่ใช่แค่กำไรหาย กางเกงในยังแทบไม่เหลือ

สิ่งที่ทำให้พวกเขากลัวที่สุดคือ เจียงเทียนพูดจำนวนของที่พวกเขามีออกมาตรงเป๊ะ

คนคนนี้มีสกิลเยอะมาก แถมแต่ละอย่างก็ไม่ธรรมดา

ถ้าอีกฝ่ายมีสกิลอ่านใจล่ะ?

เขาลองด่าเจียงเทียนในใจแบบหยั่งเชิง

ไอ้คนใจดำเอ๊ย ขอให้ตายไม่ดีเถอะ

เจียงเทียนรับรู้ได้ทันทีว่า หัวหน้ากลุ่มคนนั้นปล่อยความคิดร้ายใส่เขา

โอ้โห?

เจียงเทียนยกเลิกการอำพรางจากอัญมณีแปลงโฉม แล้วมองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มร้าย ๆ

เขายังคงเคาะโต๊ะ ดวงตาจ้องเขม็งไปฝั่งตรงข้าม ชายคนนั้นโดนเจียงเทียนจ้องทีเดียว ร่างก็ผงะเอนหลังไปด้วยความตกใจ

“เมื่อกี้…แกคิดอะไรอยู่?”

เขาแทบจะบ้าไปแล้ว

อสูรมายามีสกิลอ่านใจจริง ๆ ด้วย!!

ให้!!

ให้หมดเลย!!

ห้าต้นก็ให้!!!

ไม่ใช่แค่ต้นกล้าชา…

ต่อให้เป็นไอดอลผู้ชายก็ให้หมดเลย!!!

####################################

棒子國 ประเทศไม้กระบอง = ใช้เรียก ประเทศเกาหลี (โดยเฉพาะเกาหลีใต้)

มีลักษณะ ดูถูก เสียดสี หรือเหยียดเชิงชาติพันธุ์

ไม่ใช่ชื่อทางการ

ใช้ในบทสนทนาไม่เป็นทางการ, อินเทอร์เน็ต, นิยาย, หรือบริบทเสียดสี

####################################