บทที่ 32 การโจมตียามค่ำคืน แค่นี้เองเหรอ

บทที่ 32 การโจมตียามค่ำคืน แค่นี้เองเหรอ

จากมุมมองของหลี่ฉาฝั่งตรงข้าม

เจียงเทียนเป็นแบบนี้

ซุปปลาเหรอ ผมไม่กล้าดื่ม กลัวพวกคุณวางยาพิษ

การโจมตีเหรอ ผมไม่กล้านอน กลัวพวกคุณลอบทำร้าย

หลี่ฉาส่ายหัว รู้สึกว่าเจียงเทียนระแวงเกินไปหน่อย

แต่ก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน

เจียงเทียนตกลงมาจากฟ้า ไม่ได้สนิทกับพวกเขา การมีความระแวงแบบนี้ก็ถือว่าสมเหตุสมผล

อีกอย่าง ในใจหลี่ฉายังแอบดีใจอยู่เล็กน้อย

ไอ้เจ้านายหน้าเลือดตายไปแล้ว กลับได้บิ๊กช็อตที่แข็งแกร่งสุด ๆ มาแทน

บิ๊กช็อตคนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้ เรื่องความปลอดภัยก็น่าจะถือว่าแก้ปัญหาได้แล้วสินะ

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมาที่แพไม้ของพวกเขา แต่หลี่ฉาก็ไม่กล้าถาม

กลัวถามแล้วจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

ดังนั้น หลี่ฉาจึงเดินออกจากแพไม้ที่เจียงเทียนอยู่

เจียงเทียนกินข้าวเสร็จ ก็เริ่มไถมือถือ

เขาเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า ค่าการรับรู้สูงเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี

มีสาววัยรุ่นหลายคนแอบมองเขา ถึงจะคุยกันเบา ๆ แต่เจียงเทียนได้ยินชัดทุกคำ

“เขาหล่อจังเลย”

“หล่อแบบเปียกน้ำด้วยนะ”

“แถมยังเก่งขนาดนี้ ต้องเอาชีวิตรอดได้ดีแน่ ๆ”

“ฮิฮิ อยู่ ๆ ก็มีหนุ่มหล่อหล่นจากฟ้า”

ลองใช้พรสวรรค์ตรวจดูแล้ว พบว่าพวกเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เขาก็เลยปล่อยให้คุยกันต่อไป

ใครจะไปห้ามได้ล่ะ ในเมื่อเขาเป็นคนที่ชอบความจริงใจ

เวลาค่อย ๆ ล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืน

คนเฝ้ายามมีทั้งหมด 7 คน ที่เหลือพักผ่อนสะสมแรง

ผู้ชาย 6 คน ผู้หญิง 1 คน

นอกจากชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ถือมีดสั้นซึ่งเป็นอุปกรณ์แล้ว ที่เหลือล้วนถือหอกไม้

สีหน้าทุกคนตึงเครียด

เจียงเทียนนอนอยู่บนหลังคากระท่อมไม้หลังหนึ่ง ภายในกระท่อมยังมีอีกสามคนกำลังพักผ่อน

ซ่า……

เจียงเทียนได้ยินเสียงน้ำที่ผิดปกติอย่างเฉียบคม

เขาลุกนั่งขึ้น สายตามองไปยังแพไม้รอบนอก

มนุษย์ปลาตัวหนึ่งปีนขึ้นมาจากผิวน้ำ

แต่ถัดจากนั้น ก็มีตามขึ้นมาอีกตัว แล้วอีกตัว

คนเฝ้ายามหน้าซีดทันที

เกิดอะไรขึ้น?

ตามปกติแล้วจะมีแค่หนึ่งหรือสองตัวเท่านั้นไม่ใช่เหรอ

ทำไมรอบนี้ถึงเยอะขนาดนี้

แค่คลื่นแรกที่ขึ้นแพมาก็มีมากกว่ายี่สิบตัวแล้ว แบบนี้จะสู้ยังไง

ชายวัยกลางคนที่ถือมีดสั้นหันกลับมาตะโกนเสียงดัง

“เร็ว ๆ ไปปลุกทุกคนขึ้นมา!”

คนด้านหลังก็ลงมือทันที ตะโกนสุดเสียง

“ออกมา! ออกมาให้หมด!”

จำนวนมอนสเตอร์ขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนเฝ้ายามไม่กี่คนจะรับมือได้เลย

ในตอนนั้น มนุษย์ปลาทั้งหมดก็ปีนขึ้นมาบนแพรอบนอกเรียบร้อยแล้ว พร้อมรอยยิ้มดุร้าย ค่อย ๆ บีบเข้าหาตรงกลาง

พวกมันถือกระบองไม้ ร่างกายส่งกลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง

เจียงเทียนแค่มอง ก็รู้สึกเหมือนจะเกิดอาการแพ้

และตรงหน้ากระท่อมไม้ใต้เท้าเขา คือฝูงผู้คนที่สั่นงันงก มีเพียงไม่กี่คนที่กำอาวุธ เตรียมสู้ตาย

ดูท่าจะหวังพึ่งพาพวกเขาไม่ได้แล้ว

งั้นก็ต้องลงมือเอง

เจียงเทียนเริ่ม “เรียกชื่อ”

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ลูกพลังงานขนาดเท่านิ้วโป้งพุ่งออกไปทีละลูก ระเบิดหัวมนุษย์ปลาทีละตัว ร่างของพวกมันล้มคาอยู่บนแพไม้ ไม่ถูกกระแสน้ำพัดหายไปเลย

มนุษย์ปลาบนท้องทะเลพุ่งเข้ามาเป็นระลอก ไม่กลัวตาย แห่กันขึ้นแพไม้ แล้วก็ถูกเจียงเทียนระเบิดหัวทีละตัว

ผู้คนที่ถูกปลุกขึ้นมา พอออกมาดูภาพอันยิ่งใหญ่นี้ ตาก็แทบถลนออกจากเบ้า

พวกเขาหันกลับไป เห็นเจียงเทียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนหลังคากระท่อม สีหน้าเรียบเฉย ยิงแสงเลเซอร์ออกมาอย่างต่อเนื่อง

ด้วยค่าการรับรู้แค่ 10 พวกเขาแทบมองไม่เห็นลูกพลังงานของเจียงเทียน

รู้สึกได้แค่ว่าปลายนิ้วของเขาสว่างวาบขึ้นมา จากนั้นลำแสงก็เจาะทะลุหัวมนุษย์ปลา

ทีละตัว

อีกตัว

ไม่หยุดยั้ง

เจียงเทียนสามารถอัดลูกพลังงานให้เล็กลงได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะลดเวลาในการร่ายได้ไม่จำกัด

มองดูมนุษย์ปลาที่กรูกันขึ้นมาส่งตัวตายไม่ขาดสาย เจียงเทียนขมวดคิ้ว

ความเร็วในการปล่อยเวทของเขา เริ่มตามไม่ทันความเร็วที่พวกมันพุ่งมาหาตาย

ช่างมันเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่ของของตัวเอง

ระเบิดทิ้งก็แล้วกัน

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน ฝ่ามือของเจียงเทียนเปล่งแสงสีขาว

ลูกพลังงานขนาดเท่าหัวคนถูกควบแน่นขึ้นมา

พวกเฝ้ายามที่แทบไม่ได้ทำอะไร กับฝูงชนที่ถูกปลุกขึ้นมาดูเหมือนดูดอกไม้ไฟ ต่างพูดกันเซ็งแซ่

“โห บอสอสูรมายาจะปล่อยท่าแล้ว”

“สว่างมากเลย”

“นั่นมันอะไร?”

“น่าจะเป็นสกิลนะ ตอนนี้สกิลแต่ละอันราคาฟ้าลิขิต ไม่คิดว่าบอสจะมีของหายากแบบนี้”

“ก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ บอสอสูรมายาโคตรเทพ ถ้าไม่มีสกิลสิถึงจะแปลก”

ได้ยินเสียงคุยของฝูงชน มุมปากของเจียงเทียนยกขึ้นเล็กน้อย

“สกิลเหรอ? ไม่ใช่นะ”

“ฉันเป็นจอมเวท”

ทุกคนชะงัก ไม่เข้าใจว่าเจียงเทียนกำลังพูดอะไร

ลูกพลังงานในมือถูกยิงออกไป

ตกลงสู่ผิวน้ำทะเลไม่ไกลนัก ตรงกลางกลุ่มมนุษย์ปลาที่กำลังบุกเข้ามา

“นี่คือการโจมตีปกติของฉัน”

ทุกคน “???”

นายพูดอะไรของนายวะ

ตูม!!!

แม้เจียงเทียนจะตั้งใจขว้างออกไปให้ไกล แต่แรงระเบิดสุดท้ายก็ยังพัดกระทบถึงแพไม้

แรงระเบิดรุนแรงทำให้แพไม้ใกล้ ๆ หลายลำแตกเป็นชิ้น ๆ

แต่สิ่งที่ถูกกวาดล้างไปพร้อมกัน ก็คือกองทัพมนุษย์ปลาทั้งหมด

ชั่วขณะหนึ่ง บนผิวน้ำทะเลเกิดเป็นเขตสุญญากาศ ก่อนที่น้ำทะเลจะไหลย้อนกลับมา กระแสน้ำปะทะกันจนเกิดเป็นวังวนขนาดเล็ก

และตรงกลางวังวน คือเศษซากแขนขานับไม่ถ้วน

พวกที่แทบไม่ได้ทำอะไร ยืนมองกล่องสมบัติที่ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำไกลออกไป

ในหัวของพวกเขายังสะท้อนคำพูดของเจียงเทียนเมื่อครู่

【นี่ไม่ใช่สกิล นี่คือการโจมตีปกติของฉัน】

แล้วก็อดนึกถึงตอนที่เจียงเทียนปรากฏตัว ชกหมัดเดียวซัดอสูรทะเลตายไม่ได้

【ฉันเป็นจอมเวท】

สมองของทุกคนเริ่มรวน

หรือว่าพวกเขายังตื่นไม่เต็มที่กันแน่

มีจอมเวทวิปริตขนาดนี้ด้วยเหรอ

เจียงเทียนยันพื้นลุกขึ้นยืน สายตามองลงไปข้างล่าง

“ตัวใหญ่กำลังมาแล้ว”

ทุกคนชะงัก

จากนั้นก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง

ทะเลปั่นป่วนอย่างรุนแรง คลื่นซัดกระหน่ำราวกับพายุฝน

แพไม้ลำหนึ่งที่ผูกไม่แน่น หลุดออกจากกลุ่มใหญ่ ถูกซัดลอยออกไปไกล

หลายคนทรงตัวไม่อยู่ ล้มก้นจ้ำเบ้าไปด้านหลัง

ถ้าไม่ใช่เพราะแพไม้หลักที่พวกเขาใช้งานกัน มีแผงกั้นติดตั้งไว้เอง ป่านนี้ก็คงตกลงไปเลี้ยงปลาในทะเลแล้ว

และในตอนนั้นเอง สัตว์ประหลาดใต้เท้าก็ใกล้ผิวน้ำเข้ามาแล้ว

ทุกการเคลื่อนไหวของมัน ดันน้ำทะเลให้ยกตัวขึ้น เกิดเป็นคลื่นยักษ์ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ

ผู้คนบนแพไม้ หลายคนถูกแรงสั่นสะเทือนจนล้มระเนระนาดไปหมด

เมื่อเห็นคลื่นสูงเกือบสิบเมตรซัดเข้ามา ความสิ้นหวังก็ถาโถมใส่ทุกคน

แค่น้ำกระเซ็นจากการขยับตัวของสัตว์ประหลาด ก็แทบจะกวาดล้างพวกเขาทั้งกลุ่มได้แล้ว

แบบนี้จะสู้ยังไง?

เจียงเทียนยกมือขึ้น ยิงลูกพลังงานออกไปหนึ่งลูก

แรงระเบิดสลายม่านน้ำ คลื่นถูกหักล้าง และช่องว่างที่ระเบิดเปิดออก ก็ทำให้ทุกคนเห็นร่างแท้จริงของสัตว์ประหลาดชัดเจน

มันคือปูยักษ์ตัวมหึมา แต่ท่อนล่างกลับเป็นหนวดปลาหมึก

มันโบกก้ามไปมา พร้อมกับฟาดหนวดปลาหมึกอย่างบ้าคลั่ง ดูคลุ้มคลั่งสุดขีด

ไม่มีใครสงสัยในความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้เลย

ทันใดนั้น มันก็อ้าปากขนาดมหึมา เผยให้เห็นหลอดอาหารลึกมืดและฟันแหลมแน่นขนัด

“อ๊ากกกกก!”

เสียงคำรามแหลมบาดหูพุ่งเข้าหูทุกคน จนเจ็บแสบไปทั้งศีรษะ

บางคนที่ร่างกายอ่อนแอ เลือดไหลออกจากหู แล้วหมดสติไปเพราะเสียงคำรามนั้นทันที

เจียงเทียนยิ้มออกมา

“จัดการตัวนี้เสร็จแล้ว อย่าเพิ่งนอน ช่วยผมเก็บกู้ทรัพยากรด้วย”

คนที่กำแพไม้แน่นแทบตาย ต่างชะงักไปพร้อมกัน

เจียงเทียนยื่นมือออกไป เล็งไปที่สัตว์ประหลาดขนาดมหึมาตรงหน้า

“ร่ายเวทฉับพลัน”

ทันทีที่เสียงของเจียงเทียนดังขึ้น ลูกพลังงานจำนวนมากก็ปะทุออกมาในพริบตา

ลากเส้นแสงเป็นหางไฟ พุ่งเข้าใส่สัตว์ประหลาดตรงหน้า

ลูกตาของทุกคนแทบถลนออกมา

“นี่คือสกิลของบิ๊กช็อตเหรอ?”

“เชี่ย โคตรเทพเลย เท่ชิบหาย”

ในแววตาของพวกเขา เปล่งประกายความคลั่งไคล้อย่างรุนแรง

เจียงเทียนถึงกับรู้สึกได้ว่า มีใครบางคนมีค่าความชอบพอพุ่งถึงเกณฑ์แล้ว…

ตูม ตูม ตูม ตูม

ลูกพลังงานถล่มใส่ตัวปูยักษ์อย่างต่อเนื่อง การโจมตียาวนานถึงห้าวินาทีเต็ม

เปลี่ยนสัตว์ประหลาดตัวนั้น ให้กลายเป็นเศษเนื้อปูและหนวดปลาหมึกกระจัดกระจาย

“หึ แค่นี้เอง”

*************************

บิ๊กช็อต = ผู้ยิ่งใหญ่

*************************