บทที่ 21 การทำข้อตกลงกับกองทัพ

บทที่ 21 การทำข้อตกลงกับกองทัพ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อคืนที่ผ่านมาอสูรทะเลจำนวนมากบุกโจมตีกองทัพ ทีละระลอก รวมแล้วมากกว่าสามสิบตัว

ภายใต้การสู้รบแบบผลัดกันขึ้นมาไม่หยุด พวกเขาสูญเสียกำลังพลไปเกือบห้าสิบคน กว่าจะจัดการได้ก็เกือบหกโมงเช้า

ถ้าพูดถึงทรัพยากรอย่างอื่น พวกเขาอาจจะไม่ได้มีมากนัก

แต่แก่นผลึกอสูรทะเล ยาฟื้นฟู และอุปกรณ์ที่กระจัดกระจาย พวกเขากลับมีอยู่ไม่น้อย

แถมยังดรอปพิมพ์เขียวอุปกรณ์ “เกราะอกปลาคาร์พหน้าคน” ออกมาด้วยหนึ่งแผ่น

แน่นอนว่า พิมพ์เขียวอุปกรณ์ชิ้นนี้ พวกเขาไม่คิดจะเอาออกมาแลกเปลี่ยน เพราะมันถือเป็นรากฐานในการตั้งตัวของกองกำลังประจำการเมืองไห่จิง

แต่ถึงจะให้มา เจียงเทียนก็ไม่เอาอยู่ดี เพราะเขามีพิมพ์เขียวเกราะอกจิ้งจกหนามเวทที่ดีกว่า

บางทีอาจจะสามารถทำเกราะอกจิ้งจกหนามเวทออกมา แล้วเอาไปขายคืนให้พวกเขาด้วยซ้ำ

ดังนั้น ข้อเสนอจากอีกฝ่ายคือ

“แก่นผลึกอสูรทะเล 10 ชิ้น ยาฟื้นฟู 5 ขวด และอุปกรณ์คุณภาพสีน้ำเงินแบบไร้ตำหนิ (ไม่ลดค่าสามมิติ) 1 ชิ้น”

ถือว่าให้มาด้วยความจริงใจมากแล้ว

ถ้าคิดตามราคาตลาด แค่อุปกรณ์อย่างเดียวก็แลกผลไม้ได้สองลูก ยาฟื้นฟูขวดละหนึ่งลูก

ส่วนแก่นผลึกอสูรทะเล ถึงตอนนี้ราคายังไม่ขึ้น แต่คุณค่ามันก็อยู่ตรงนั้น

แก่นผลึกอสูรทะเลสิบชิ้น ยังแลกผลไม้ไม่ได้สามลูกอีกเหรอ

จริง ๆ ก็แลกไม่ได้

อสูรทะเลกว่าสามสิบตัว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการ์ดบททดสอบชีวิตขั้นที่สองตกออกมาเลย

เจียงเทียนมองแก่นผลึกอสูรทะเลที่พวกเขาวางโชว์อยู่ แล้วคิดจะลองหยั่งเชิงดู

เขาจึงส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย

“พวกคุณสู้กับอสูรทะเลมาตั้งเยอะ ต้องดรอปของชิ้นนั้นแน่ ๆ”

พอประโยคนี้ถูกส่งออกไป อีกฝ่ายก็เงียบไปอยู่นาน

เจียงเทียนยิ้มบาง ๆ

จากนิสัยแล้ว อีกฝ่ายควรจะเป็นฝ่ายที่ค่อนข้างคล่องตัว ถ้าไม่ตอบกลับทันที แสดงว่าต้องมีของดีอยู่แน่

ยิ่งลังเลมากเท่าไร ก็ยิ่งน่าสงสัยมากเท่านั้น

เจียงเทียนมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า อีกฝ่ายมีสมบัติบางอย่างอยู่ เพียงแต่จะใช่การ์ดบททดสอบชีวิตขั้นที่สองหรือไม่ ก็ยังไม่แน่

ไม่นาน อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นอย่างกะทันหัน

“ของชิ้นนี้ ผมจะไม่เอามาแลกกับคุณ นี่คือความเห็นของกองทัพไห่จิง”

“ห๊ะ?”

เจียงเทียนตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง

ดูเหมือนว่าจะหลอกเอาของอะไรที่ไม่ธรรมดาออกมาได้แล้ว

พลังส่วนบุคคลสำคัญก็จริง แต่ของที่ช่วยยกระดับทีมได้ สำคัญยิ่งกว่า

สำหรับกองทัพ ยิ่งเป็นแบบนั้น

ดังนั้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายแข็งกร้าวขนาดนี้ เจียงเทียนจึงมั่นใจเต็มร้อยว่า ของที่อีกฝ่ายมีอยู่ ไม่ใช่การ์ดบททดสอบชีวิตขั้นที่สอง

แต่เป็นของที่โหดกว่านั้นอีก

เขาเองก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จึงพูดตรง ๆ ไปเลย

“ผมว่าคุณอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป”

“ในมือพวกคุณ มีการ์ดบททดสอบชีวิตขั้นที่สองไหม”

อีกฝ่ายเงียบไปเล็กน้อย

จากนั้นก็พิมพ์ออกมาไม่กี่คำ

“ผมขอไปรายงานก่อน”

เจียงเทียนยิ้มอย่างรู้ทัน

ดูเหมือนว่าของดีของกองทัพจะไม่น้อยจริง ๆ

เขาวางมือถือ รออีกฝ่ายรายงานให้เสร็จ

เงยหน้าขึ้น มองท้องฟ้าสีฟ้าใส

ในที่สุด

ในที่สุดเขาก็จะได้เข้าสู่ขั้นชีวิตที่สองแล้ว

ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีอสูรหรือสัตว์อสูรตัวไหนโผล่มาฆ่าเขาได้ง่าย ๆ อีก

อ้อ จริงสิ

จู่ ๆ เจียงเทียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้

เขายังไม่ได้เก็บซากอสูรเวทเลย

ยืนอยู่หน้าซากศพที่สูงราวกับเนินเขา เจียงเทียนก็เริ่มลำบากใจ

ไม่มีมีด ไม่มีเครื่องมืออะไร แล้วจะแยกวัสดุ เก็บซากยังไงดี

แต่ต้องมีวิธีแน่นอน เพราะต้าหลงได้แก่นผลึกอสูรทะเลมาตั้งแต่วันแรก นั่นแปลว่านี่ต้องเป็นฟังก์ชันพื้นฐานของระบบ

เจียงเทียนวางฝ่ามือลงบนร่างอสูรเวท ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา

【ท่านต้องการเก็บวัสดุจากจิ้งจกหนามเวทหรือไม่】

แน่นอนว่าต้องการ

เจียงเทียนตอบยืนยันในใจ

【เกล็ดจิ้งจกหนามเวท ×104】

【เลือดจิ้งจกหนามเวท ×8 ขวด】

【เส้นเอ็นอสูรขั้นที่สอง ×2】

【แก่นอสูรเวท】

【เนื้อจิ้งจกหนามเวท ×54】

นี่แค่วัสดุจากจิ้งจกตัวเดียว กำไรบานเลย

สิ่งแรกที่เจียงเทียนทำหลังจากเก็บวัสดุ ก็คือดูว่าเนื้อจิ้งจกนี่เป็นยังไง

【เนื้อจิ้งจกหนามเวท】：เนื้อของจิ้งจกชนิดนี้ มีองค์ประกอบใกล้เคียงกับปลา! สามารถรับประทานได้!

ให้ตายเถอะ แม่งเอ๊ย

เจียงเทียนโยนเนื้อจิ้งจกหนามเวทชิ้นนั้นออกไปตรง ๆ

พอดีตกอยู่ข้าง ๆ เย่สวิน

ดวงตาของเย่สวินสว่างวาบขึ้นทันที ก่อนจะก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย คำแล้วคำเล่า

เสียงของเย่สวินดังขึ้นในหัวของเขา

“ขอบพระคุณ นายท่าน”

เจียงเทียนถอนหายใจยาวแรง ๆ

พูดออกไปก็อายชะมัด

พระเอกนิยายเรื่องอื่น วันแรกก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องอยู่แล้ว บางคนถึงขั้นกินสเต๊กจิบไวน์แดง บางคนยิ่งเว่อร์ ถึงขั้นจ้างเชฟมาทำอาหารให้ตัวเอง

แล้วดูเขาสิ

ยังต้องนั่งแทะบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่เลย!

แพ้อาหารทะเลนี่มันช่างซวยจริง ๆ

อืมมม…

มือถือสั่น อีกฝ่ายน่าจะรายงานเสร็จแล้ว

เจียงเทียนหยิบมือถือขึ้นมา เห็นข้อความที่อีกฝ่ายส่งมา

“นี่คือการแลกเปลี่ยน ไม่ใช่การประมูล”

“ใช้การ์ดชีวิตขั้นที่สองเป็นราคาตั้งต้น คุณเพิ่มราคามาเอง”

ฉลาดใช้ได้ โยนลูกบอลกลับมาที่ฝั่งเขา

แม้ว่าสุดท้ายอำนาจตัดสินใจจะอยู่ที่อีกฝ่าย แต่เจียงเทียนก็ขี้เกียจยื้อแล้ว

เพราะเป้าหมายของ “การประมูล” ครั้งนี้ ก็คือการ์ดบททดสอบชีวิตขั้นที่สอง

ของหลักได้มาแล้ว ที่เหลือก็เป็นแค่ของแถม

“แก่นผลึกอสูรทะเล 5 ชิ้น ยาฟื้นฟู 2 ขวด และอุปกรณ์ท่อนล่าง 1 ชิ้น”

อีกฝ่ายตอบกลับมาแทบจะทันที

“งั้นอุปกรณ์จะต้องเปลี่ยนเป็นคุณภาพสีเขียวนะ แต่สบายใจได้ ยังเป็นแบบไร้ตำหนิ”

เจียงเทียนตอบกลับทันควัน

“ตกลง! ขอเป็นกางเกงที่เพิ่มพลังร่างกายด้วย”

“???”

พลาดแล้ว น่าจะต่อราคาให้หนักกว่านี้อีกหน่อย

ของทั้งหมดถูกส่งมา

【ผลวิญญาณแดง -10】

【แก่นผลึกอสูรทะเล +5】

【ยาฟื้นฟู +2】

【กางเกงโซ่กระดูกเหล็ก (เขียว)】 พลังร่างกาย +6 ไม่มีสกิล

และที่สำคัญที่สุด…

【การ์ดบททดสอบชีวิตขั้นที่สอง】：ไอเทมหายากอย่างยิ่ง เป็นตั๋วผ่านสู่ระดับชีวิตที่สูงขึ้น หลังใช้งาน จะเปิดการทดสอบจากชีวิตขั้นที่หนึ่งสู่ชีวิตขั้นที่สอง

วู้ฮู!

ในที่สุดก็ได้มาแล้ว!

อุ้มอู่กู่ขึ้นมากอดแล้วจูบแรง ๆ หนึ่งที

เก็บของทั้งหมดเข้าคลัง จากนั้นสวมกางเกง พลังร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นมาอีก 6 แต้ม

แค่น่าเสียดายที่ไม่มีสกิลอะไรเลย

แต่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวได้อุปกรณ์ที่ดีกว่านี้ก็ค่อยเปลี่ยน

เจียงเทียนนึกขึ้นได้ว่ายังมีพวกที่ถูกเขาปล่อยให้รอประมูลอยู่อีก

ส่วนหลี่อี้หาว เขาจำเป็นต้องไปพบให้ได้ก่อน

นี่มันคนทรยศชาติชัด ๆ

พูดตามตรง หลี่อี้หาวมีชื่อเสียงมาก เคยเป็นแขกรับเชิญประจำในข่าว บริษัทกิจการสมบัติรุ่งเรืองภายใต้ชื่อของเขา ถ้าจะเรียกว่ากลุ่มประมูลก็ไม่ค่อยใช่ จะเรียกว่าแก๊งมาเฟียที่ฟอกขาวแล้วมากกว่า

และข่าวที่ทำให้เขาดังระเบิดที่สุด ก็คือการยอมรับพวก “คนญี่ปุ่น” เป็นพ่อบุญธรรม

นี่แหละคือเหตุผลที่เจียงเทียนเชื่อคำพูดของกองทัพทันที

ตอนนั้นข่าวดังสะเทือนไปทั่ว

แต่ไม่นานกระแสก็ถูกกดลง

แทนที่ด้วยข่าวดาราระดับสามนอกใจ

จากการติดต่อกับหลี่อี้หาวช่วงสั้น ๆ เจียงเทียนก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นคนใจแคบมาก

แถมยังหยิ่ง ทะนง และรักหน้าตา

รับมือกับคนแบบนี้ ต้องทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าคนอื่น

มุมปากของเจียงเทียนยกขึ้นเล็กน้อย แผนง่าย ๆ ที่เล็งเป้าใส่หลี่อี้หาวก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัว

เขาส่งข้อความส่วนตัวไปหาหลี่อี้หาว

“ขอโทษนะ พอดีมีธุระนิดหน่อย”

หลี่อี้หาวยังไม่ตอบ

รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจปล่อยให้เขารอ เจียงเทียนก็ไม่ใส่ใจ เพราะคนที่จะหัวร้อนในอีกไม่นาน ไม่ใช่เขา

ผ่านไปนาน หลี่อี้หาวถึงตอบกลับมา

“ขอโทษนะ ฝั่งผมก็ยุ่งเหมือนกัน”

มุมปากของเจียงเทียนยกขึ้นอีกครั้ง

“ยุ่งเหรอ งั้นก็ไปยุ่งต่อเถอะ ผมทำการค้ากับคนอื่นเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

“เชื่อฟังนะ เด็กดี ไปทำในสิ่งที่ควรทำเถอะ”

เจียงเทียนดับหน้าจอมือถือ มุมปากเผยรอยยิ้มร้ายบาง ๆ

ต่อไปนี้ ก็ขึ้นอยู่กับการแสดงของหลี่อี้หาวแล้ว…

อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ