ตอนที่ 61 พี่สาว

ทั้งมิกะและชิอากิรู้ว่าความคิดที่แล่นเข้ามาในใจของพวกเธอนั้นเป็นความจริงที่สุด

มีเพียงแค่มิกะเท่านั้นที่สามารถเชื่อมโยงจุดต่างๆในการพบกันครั้งแรกระหว่างเซจิและนัทสึยะ โยรุฮานะได้ โดยเฉพาะคำพูดของนัทสึยะที่ได้พูดกับเขา เธออาจจะสามารถเข้าใจความจริงนั้นได้หลังจากคิดถึงมัน

แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้น

เป็นไปได้ไหมที่เธอจะซื่อเกินไปหรือมีอะไรบางอย่างที่ช่วยป้องกันไม่ให้เธอคิดเรื่องนั้น?

ในขณะที่ชิอากิได้รู้การพบเจอกันของพวกเธอ แต่เธอรู้ว่า เซจิได้ช่วยมิกะไว้ ซึ่งจะนำไปสู่ความรู้สึกขอบคุณของประธานและเชิญให้ย้ายเข้ามาเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ แต่เธอไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก

นั่นเป็นเพราะว่าเซจิทำตัวเหมือนคนธรรมดามาก! เขาทำงานเลี้ยงตัวเองแบบปกติ และซื้อเสื้อผ้าและของธรรมดาๆ และมีงานอดิเรกเป็นโอตาคุ... การกระทำเหล่านี้ มันดูไม่มีเหตุผลพอที่เขาจะเป็นชายหนุ่มผู้ร่ำรวยเลย!

นี้เป็นเหตุผลที่ผู้หญิงสองคนนี้เชื่อว่าเป็นความคิดที่แล่นเข้ามานั้นเป็นเรื่องตลกและไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงจริงๆจังๆ

แต่พวกเธอก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเขาเลย และถ้าเรื่อง'ตลก'ของพวกเธอค่อนข้างใกล้เคียงกับความจริงขึ้นมาล่ะ

ความทรมานของเซจิยังคงดำเนินต่อไป ขณะที่ทั้งคู่นำเสื้อผ้าออกมาให้เขาสวมใส่มากยิ่งขึ้น

เซจิรู้สึกหมดหนทาง เมื่อต้องถูกบังคับและใช้ข้ออ้างในการไปที่ห้องน้ำเพื่อให้ตัวเองได้พักสักหน่อย

เพลงเปียโนก็ยังคงก้องอยู่ตลอดทั่วทั้งร้าน การฟังเพลงที่ไพเราะ ในขณะที่อยู่ในร้านที่หรูหราคือหนึ่งในการสร้างความเพลิดเพลินให้กับตัวเอง

เขาเอาหลังพิงผนังไว้ขณะที่ เซจิมองลงมาที่ชั้นแรก เขาสังเกตเห็นนักดนตรีหญิงคนหนึ่งที่เล่นด้วยความไพเราะ เมื่อมีฝูงชนกลุ่มเล็กๆที่คอยฟังเธอเงียบๆ ในบริเวณที่อยู่ใกล้ๆนั้น

นักดนตรีหญิงคนนั้นเธอสวมชุดสีแดงเข้มและเป็นทางการ ผมของเธอถูกมวยไว้ เผยให้เห็นถึงคอสีขาวที่ละเอียดอ่อน

เซจิไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเธอได้จากมุมที่เขาอยู่ แต่เขาคิดว่าเธอคนนั้นน่าจะสวยมาก

เขารู้สึกผ่อนคลายได้ไม่กี่วินาทีกับความเพลิดเพลินทางสายตา

ในขณะนั้นสาวสวยสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเซจิ

"นายหญิงค่ะ ถึงเวลาแล้ว"

"ชั้นรู้แล้ว ไปซื้อของซักหน่อยละกัน"

งดงาม เสียงที่น่าหลงใหลเบาๆที่ได้ยินอย่างชัดเจนนั้นได้ดังเข้ามาในหูของเซจิ

เซจิรู้สึกราวกับว่าเขาโดนฟ้าผ่า

ความทรงจำของเซจิคนก่อนเริ่มผุดขึ้นมา

ร่างกายของเซจิสั่นสะท้านและเขาเกือบกลับหันกลับไปมองเพื่อดูเจ้าของเสียงคนนั้น เขาแทบจะเกือบหยุดตัวเองไม่ได้แล้วในวินาทีสุดท้าย กลับกัน เขาทรุดตัวลงช้าๆและหันหน้าไปอย่างช้าๆและแอบมองพวกเธอด้วยหางตา

เขาเห็นสาวสวยสองคนเดินผ่านเขาไปที่จนสุดสายตาแล้ว

ไม่มีผิดแน่

มันเป็นเธอ

แม้ว่าเขาจะเห็นเธอออกไปจากสายตาของเขา แต่รูปลักษณ์ที่สวยงามของเธอนั้นตรงกับคนในความทรงจำของเขา!

เซจิปิดปากด้วยมือของเขา และพยายามที่จะปกปิดตัวตนของเขาขณะที่เขาเดินตามสาวสองคนนี้และด้วยดวงตาของเขาก็เบิกกว้างอีกครั้ง

สาวสองคนนี้เดินเข้าไปในร้านที่มิกะและชิอากิกำลังช็อปปิ้งอยู่!

ทุกอย่างมันจบแล้ว

ใบหน้าของเซจิดูกระเซอะกระเซิงทันที

ตอนนี้เขาอยากจะตะโกนขึ้นไปให้ทะลุเพดานจริงๆ

ทำไมเธอต้องมาที่นี่ในเวลานี้ด้วย?

ทำไมเธอเดินเข้าไปในร้านเดียวกัน

'ทำไม... ทำไมถึงต้องบังเอิญขนาดนี้!?'

ในขณะเดียวกันภายในร้าน

ขณะที่พวกเธอกำลังหยิบเสื้อผ้าออกมาชิอากิและมิกะสังเกตเห็นบรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ตามสายตาของพนักงานพวกเธอมองไปที่สาวสวยที่ไม่อาจจินตนาการได้

แม้จะมีความงามสูงมากกว่าค่าเฉลี่ยของพวกเธอสองคน ผู้หญิงคนนี้ก็สวยไปจนถึงจุดที่ว่าพวกเธอถูกมึนงงชั่วไปขณะหนึ่ง

เธอสวมชุดยกทรงแบบคลาสสิกภายใต้แจ็คเก็ตสีอ่อน หน้าอกของเธอมีขนาดที่กว้างเกินพอ(ใหญ่มาก) ผมสีดำเงางามนั้นยาวลงไปถึงไหล่ ขณะที่ทรงผม คิ้วและสีตาของเธอเป็นสีม่วงอ่อนที่ดูน่าลึกลับ ใบหน้าของเธอดูประณีตงดงามและมีดวงตาที่เป็นประกายเช่นเดียวกับที่ได้ครอบครองความงดงามนั้น นอกจากนี้เธอยังมีบุคลิกที่ดูเก่งอีกด้วย

แม้ว่าผู้คนอาจเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนที่อ่อนโยน แต่ถ้ามองดูลงไปลึกๆแล้วอาจเห็นว่าเธอมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งและไม่ยอมแพ้ในตัวเธอ เธอเป็นเหมือนดาบที่ยอดเยี่ยมที่สุด ถ้าถูกดึงออกมาจากฝัก

กลิ่นอายของเธอดูเหมือนจะขัดแย้งกันเอง แต่ก็ดูเหมาะกับเธอเป็นอย่างยิ่ง มันจึงสร้างความประทับใจที่เป็นเอกลักษณ์และน่าจดจำ

ด้านข้างเธอเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่มีผมสีเขียวหยิกและมีความเย้ายวนใจในตาที่ตกลงมาเล็กน้อยของเธอ

มุมปากของเธอยกขึ้นเรื่อยๆเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเล็กน้อย และเธอสวมชุดวันพีชเดรสที่รัดแน่นกับถุงน่องตาข่ายสีดำ เอวที่โค้งงอของเธอนั้นทำให้เธอดูสวยงามอย่างชั่วร้าย

ถ้าผู้หญิงผมสีเขียวคนนี้เดินมาคนเดียว แน่ใจได้ว่าเลยเธอจะดึงดูดความสนใจได้อย่างมากมาย แต่ผู้หญิงผมสีดำคนข้างๆของเธอก็ได้สยบความสวยเธอเอาไว้!

ผู้หญิงที่งดงามทั้งคู่นี้ ได้ดึงดูดความสนใจของลูกค้าและพนักงานเกือบทั้งหมด

"สวยจัง... " มิกะอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง

ผู้หญิงผมดำคนนี้ทำให้มิกะนึกถึง นัทสึยะ โยรุฮานะ ประธานผู้มีผมสีดำผมและหน้าอกขนาดใหญ่เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เคยทำให้มิกะได้ประทับใจกับความงดงามที่สุดยอด

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ยังมีสาวน้อยอีกคนที่โรงเรียนม.ต้นที่เธอเห็นในชมรมการละคร เธอดูเหมือนเป็นหิมะที่งดงามและไม่อาจแตะต้องได้

บางทีผู้หญิงสองคนนี้คงกลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจแล้ว พวกเธอไม่สนใจการจ้องมองจากรอบข้างและเริ่มหยิบเสื้อผ้าออกและเดินจากร้านไป

พนักงานรีบไปขอบคุณพวกเธอและได้รับทำความเคารพอย่างสูงตามความมารยาทของพวกเธอ

"ทั้งสองสาวนี้สวยมากเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนผมดำผมนั้นเธอเป็นไอดอลหรือเปล่า?"

"พวกเธอดูเหมือนจะไม่ใช่นะ... บางทีพวกเขาอาจเป็นคนของตระกูลใหญ่ๆก็ได้"

"ฉันเหมือนเคยเห็นพวกเธอมาก่อน ดูเหมือนพวกเธอจะเป็นลูกค้าประจำที่นี้ ฉันเคยเจอพวกเธอมาหลายครั้งแล้ว"

"แม้ว่าผู้หญิงผมสีเขียวจะดูเซ็กซี่ แต่ผู้หญิงผมดำก็เป็นคนที่เธอไม่สามารถละสายตาได้เลย"

"ถ้าฉันมีลูกสาวแบบนั้นคนหนึ่ง ฉันคงมีความสุขจนตายแน่!"

"ฮ่าฮ่า ฉันพนันได้ว่าเธอคงไม่ได้ลูกสาวสวยๆแน่... "

ลูกค้าที่พูดเกี่ยวกับผู้หญิงสวยๆสองคนนั้นด้วยเสียงที่เบา

'เป็นอย่างที่คาดไว้ของห้างสรรพสินค้าชั้นสูง—ฉันจะได้เจอกับสาวสวยแบบนั้นได้ที่นี้เท่านั้น... ' มิกะถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้นเธอก็พบว่าชิอากิกำลังจ้องมองทั้งสองสาวอย่างตั้งใจ

"ชิอากิ... " มิกะร้องขึ้นเบาๆไปที่เพื่อนของเธอ "ทั้งสองเป็นคนที่สวยจริงๆ แต่อย่ามั่วจ้องพวกเธอเลย"

ในที่สุดชิอากิก็ได้สติกลับคืนมาและมองไปที่เธอ

"พวกเธอสวยมาก แต่ที่ฉันจ้องพวกเธอ... เป็นเพราะเหตุผลอื่นนะ"

"เอ๊ะ?" มิกะกระพริบตาอย่างประหลาดใจ

ชิอากิเหลือบไปมองหาเพื่อนสนิทของเธอ

"เธอไม่ได้สังเกตเห็นว่าผู้หญิงผมดำคนนั้น... ดูคล้ายกับเซจินะ"

มิกะตื่นตระหนกทันทีเมื่อได้ยินเรื่องนี้

อันที่จริงชิอากิเอง ในด้านรูปลักษณ์เองก็ยอดเยี่ยมมาก ถ้าไม่นับประธานและเด็กหญิงคนนั้นที่มาเยี่ยมชมชมรมละครของเธอ และยังมีผู้ชายที่อยู่ข้างเธออีก...

เซจิ ฮารุตะ

ขณะนี้เซจินั่งอยู่ในห้องน้ำในห้างสรรพสินค้า ดูเหมือนเขากำลังจมอยู่กับในความคิดอยู่

ไม่ เขาไม่ได้ใช้ห้องน้ำจริงๆ

แม้ว่าเขาจะทำแบบนั้นเพื่อที่จะได้ถ่วงเวลาให้มากขึ้น แต่ร่างกายของเขาก็ไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องใช้มัน ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ก็คือนั่งตรงนั้นและถ่วงเวลา

ตามที่เขาคาดไว้โทรศัพท์มือถือของเขาเริ่มดังขึ้น

เซจิรับมัน

"ผมกำลังคิดถึงเรื่องคอขาดบาตตายอยู่ ดังนั้นช่วยกรุณาอย่าทำให้ผมรำคาญที ขอบคุณมาก"

"คำทักทายบ้าอะไรเนี่ย!" ชิอากิพูดกลับอย่ารุนงแรง

"แค่นายออกมาจากห้องน้ำนั้นมันจะถึงฆาตหรือไง! รีบออกมาและกลับมาที่นี้เดี๋ยวนี้! หรือ... มีเหตุผลที่นายไม่สามารถกลับมาได้? "

เมื่อได้ยินชิอากิถามคำถามนี้อย่างใจเย็น เซจิรู้ว่าชิอากิต้องรู้เหมือนกัน

"เธอควรจะรู้แล้วเหมือนกันว่าผมกำลังพูดถึงเรื่องคอขาดบาตตายนั้น... ผมไม่ล้อเล่น ผู้หญิงที่อยู่ในร้านเดียวกับที่เธอเป็นคนที่ทำให้ผมต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง"

หลังจากช่วงเวลาแห่งความเงียบผ่านไป

"เธอ... เธอเป็นคนในครอบครัวของนายจริงๆงั้นเหรอ? แล้วเป็นพี่สาวหรือน้องสาว?" ชิอากิถามอย่างระมัดระวัง

เซจิถอนหายใจลึก ๆ

"ถูกต้อง–เธอคือครอบครัวของผม เธอชื่อ ยูอิ ฮารุตะเธอเป็นพี่สาวของผม... และเป็นคนที่ไล่ผมออกจากครอบครัว"