ตอนที่ 55 ชื่อของคุณ

หลังจากออกจากโรงเรียนแล้ว เซจิก็เดินตรงไปยังสถานที่ก่อสร้างเมื่อวานและขึ้นรถของกลุ่มจูมอนจิ

เมื่อมาถึงที่อยู่อาศัยของพวกเขา เขาได้บอกมิจิโร่  จูมอนจิอีกครั้งและเริ่มเล่าเรื่องราวที่เขาเตรียมไว้ให้กับมิจิโร่เพื่อให้กลุ่ม จูมอนจิสามารถเข้าใจถึงสถานการณ์ปัจจุบันได้ โดยที่เซจิไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดมากนัก

ขณะที่มิจิโร่ จูมอนจิแสดงความขอบคุณ เซจิก็ใช้โอกาสนี้ขอความช่วยเหลือจากเขา และไม่ต้องคิดอะไรมากมายมิจิโร่ก็ตอบเห็นด้วยกับเขา

นี้เป็นผลลัพธ์ที่ดีมาก

ในความเป็นจริงการพูดคุยครั้งนี้ถือว่าราบรื่นมาก สิ่งนี้ทำให้เซจิรู้สึกแปลกๆเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมด

มิจิโร่  จูมอนจิเป็นหัวหน้ามาเฟียและแม้ว่าเขาจะปฏิบัติกับเซจิอย่างสุภาพ แต่ก็ควรจะรู้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างที่แอบแฝงอยู่เบื้องหลังคำขอนี้ เซจิไม่ได้คาดหวังว่ามิจิโร่จะยอมรับได้อย่างง่ายดาย

แม้ว่าเซจิคิดว่ามันแปลก แต่เขาไม่ได้แสดงอะไรที่ไม่ดีบนใบหน้าของเขา เมื่อใดก็ตามที่มิจิโร่เห็นด้วย เซจิก็ถือว่าภารกิจของเขาประสบความสำเร็จ

หลังจากนั้นมิจิโร่เชิญให้เซจิไปทานอาหารเย็นด้วยแต่เซจิปฏิเสธและบอกว่าเขายุ่ง

และความแปลกใจก็เกิดขึ้นอีกครั้ง มิจิโร่ไม่ได้ยืนกราน ทั้งหมดที่เขาทำก็คือการพูดประโยคนั้นที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งขณะที่พวกเขากำลังจะจากกัน

"ในอนาคต ผมหวังว่า... ท่านฮารุตะจะดูแลลูกสาวและลูกชายของผม และให้คำแนะนำแก่พวกเขาด้วยนะครับ"

เซจิไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังประโยคนี้

อืม... ช่างมันเถอะ ยังไงมันก็เรียบร้อยตราบใดที่มิจิโร่ตกลงที่จะให้ความช่วยเหลือ

"หัวหน้ากลุ่มจูมอนจิได้ตกลงที่จะช่วยเราแล้ว"

เซจิโทรไปรายงานในขณะที่เดินไปที่ร้านขายขนมหวาน

"ไม่มีปัญหาอะไรเลย ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี... ถึงแม้ว่าเจ้าพ่อของมาเฟียคนนั้นจะมีท่าทางแปลกๆอยู่บ้าง เล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นห่วง ผมแค่ยอมรับคำขอคุณจากเขาเท่านั้น ผมไม่ได้ทำทุกอย่างได้สมบูรณ์แบบหรอกนะครับ เพียงแค่ผมใช้คำขอบคุณนั้นตอบแทนความต้องการของคุณก็เท่านั้นเอง "

'แค่นี้ก็โอเคแล้วสินะ' เซจิวางสายโทรศัพท์อย่างสบายใจ

ในอีกด้านหนึ่ง นัทสึยะที่ซึ่งยังคงอยู่ในห้องประชุมของสภานักเรียน ไม่ได้ดูสบายใจด้วยเลย

ปัญหาที่เธอเผชิญหน้าในตอนนี้มันยุ่งยากมาก และความหวังว่าจะได้รับการแก้ไขเพราะผู้ชายคนที่เพิ่งโทรหาเธอ ตราบใดที่เธอสามารถผลิตยันต์ตรวจจับออกมาได้มากเท่าไร  เธอจะสามารถตรวจจับผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารของศัตรูได้อย่างเร็วเท่านั้น!

"ชั้นติดหนี้ไว้เขามาก... "

หญิงสาวผมสีดำเงายาว นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่สงวนไว้สำหรับประธานสภานักเรียน ตอนนี้เธอมีสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป

แม้ว่าเซจิ ฮารุตะจะทำตัวเหมือนว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่  และบางทีมันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา นัทสึยะได้ให้ความสำคัญกับความช่วยเหลือของเขาในเรื่องนี้เป็นอย่างมากสำหรับเธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของเซจิและสถานการณ์ปัจจุบันของนัทสึยะยังคงถูกบังคับให้ใช้แผนสุดท้ายของเธอ นอกจากนั้นเธอยังไม่มีวิธีการอื่นๆอีก แม้ว่าเธอจะใช้ไพ่ตายสุดท้ายของเธอ แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะล้มเหลว

ถ้าสถานการณ์ในปัจจุบันถือว่าดีขึ้นมากโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ผลสุดท้ายอาจมีผลร้ายแรงต่อนัทสึยะและจิตวิญญาณบริวารทั้งสอง ฮิตากิและรานา... ในตอนสุกท้ายมันน่ากลัวมากจนนัทสึยะไม่กล้าที่จะคิดถึงเรื่องนี้

ดังนั้นไม่ว่าเซจิ ฮารุตะจะมองเรื่องนี้เป็นแค่ไหน ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นในสายตาของ นัทสึยะ โยรุฮานะ

การให้เงินเขาเป็นวิธีที่ตรงที่สุด แต่หญิงสาวผมสีดำเงายาวนี้รู้สึกว่ามันจะดูถูกเขาเกินไป

ถ้าเซจิ ฮารุตะต้องการเงิน เขาอาจจะขอร้องไปตรงๆจากบุคลิกของเขาแล้ว ถึงอย่างนั้นเขาไม่ได้ขอเงินหรือขออะไรอื่น ซึ่งหมายความว่าเขาได้ช่วยเธอจากมิตรภาพจริงๆ

นัทสึยะต้องการคืนความจริงใจนี้ให้เขาด้วย

นั่นเป็นเหตุให้เธอต้องเผชิญกับปัญหาที่ยากลำบาก

นับตั้งแต่เกิด นัทสึยะ โยรุฮานะเป็นผู้หญิงที่งดงาม สูงส่งสดใสและเป็นประธานสภานักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายเซนต์ฮานะ ผู้ไม่เคยแม้แต่จะเคยมีประสบการณ์ในการแสดงตัวตนที่แท้จริงของเธอกับผู้ชายคนไหมมาก่อน!

เธอควรจะแสดงความชื่นชมของเธอต่อผู้ชายคนไหนที่ได้ให้ความช่วยเหลือเป็นอย่างมากแก่เธอยังไงดี? เธอต้องการให้ของขวัญที่ไม่ใช่ของที่ดูธรรมดาเกินไป อีกอย่างหนึ่งที่จะทำให้เขาดีใจด้วย นอกเหนือจากการแสดงความขอบคุณจากความจริงใจของเธอ... การมอบของขวัญจากความจริงใจเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยแม้แต่จะต้องนึกถึงมาก่อน!

"ฮิตากิบอกชั้นหน่อย ชั้นควรจะตอบแทนด้วยของที่เขาจะชอบยังไงดี?" หลังจากที่ต้องผิดหวังกับปัญหานี้สักพักเธอก็ขอคำแนะนำจากสาวผมแดงที่อยู่ข้างเธอ

ฮิตากิ โชโฮะได้มองไปที่นัทสึยะด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

'บ้าจริง! เธอเพื่อนและผู้ใช้ตราแห่งจิตวิญญาณบริวารมีประสบการณ์น้อยกว่าชั้นในเรื่องนี้อีก! ชั้นนี้มันโง่จริงๆที่พยายามถามเธอ ' นัทซึยะคิดแบบนั้นภายในใจ

แต่จริงๆแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี... เธอควรส่งกองสินค้าที่พวกโอตาคุอย่างเขาชื่นชอบให้เป็นของขวัญดีไหม?

สุดท้ายนี้เป็นความคิดที่ดีที่สุดที่เธอจะคิดได้

'เฮอ ช่างมันเถอะ ค่อยคิดดูใหม่ละกัน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสร้างยันต์ให้มากที่สุด!'

สุดท้ายนัทสึยะก็เลือกที่จะหลีกหนีปัญหาของเธอ

...

หลังจากจบจากการทำงานแล้ว เซจิก็ได้กลับบ้าน

เขาไม่ได้เห็นโฮชิ อะมามิในที่ทำงานในวันนี้ แต่เซจิไม่ได้คิดอะไรมากเลยเพราะเขาคิดว่าพวกเขาจะได้เจอกันในเร็วๆนี้อย่างแน่นอน

ในอพาร์ทเม้นของเขาหลังจากฟาม [เขียนไดอารี่] และ [วาด] เหมือนปกติแล้ว เซจิก็ใส่หน้ากากของเขาและเปิดสตรีมสดของเขาขึ้น

"แมวที่รักปลาบิน" เข้าร่วมสตรีมของเขาในทันที

ทันทีที่เธอทักทายเขา เธอก็พิมพ์ด้วยสายอักขระยาวๆ และอีโมติคอนรูปโกรธและดูถูกให้

เซจิหัวเราะออกมาเบาๆ

"นายหายไปไหนเมื่อคืนนี้! ไอ้สตรีมเมอร์โง่! ไอ้สตรีมเมอร์โง่! " ความคิดเห็นที่ยาวนาน แวบวับไปด้วยสีสดใส ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเซจิ

"เรื่องมันยาวเกินไปแล้วที่จะอธิบายในวันนี้ ผมมีเรื่องสำคัญมากเมื่อวานนี้ และมีสถานการณ์ต่างๆเกิดขึ้นที่โรงเรียนก่อนที่ผมจะถูกเชิญไปที่บ้านของเจ้าพ่อมาเฟียเพื่อพูดคุยและในที่สุดผมก็ติดอยู่ในการสู้รบที่รุนแรงบางอย่าง ดังนั้นผมจึงไม่มีเวลาว่างจริงๆ! "

'ฮืม ฉันไม่ได้โกหกนะ! การต่อสู้ที่รุนแรงหมายถึงเกมทั้งหมดที่ฉันเล่นกับฮิซาชิ จูมอนจิ ฉันดป็นคนซื่อสัตย์จริงๆนะ' เซจิพูดในใจตัวเอง

"นายกำลังสร้างเรื่องงขึ้นมา!!!"

อีกครั้งที่เขาโดนรุมไปเครื่องหมายอัศเจรีย์เป็นสายยาว และอิโมติคอนรูปโกรธและดูถูก

'เฮอ ทำไมทุกวันนี้ไม่มีใครเชื่อความจริงในอินเทอร์เน็ตเลยนะ?'

เซจิแกล้งทำเป็นเจ็บปวด

"ผมไม่ได้โกหกเลยนะ- ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผมล่ะ?"

"ใครจะไปเชื่อกัน!? ฮืมม นายอาจจะลืมเวลา ในตอนที่เล่นเกมกับใครบางคนและบังเอิญเล่นจนดึกก็ได้!"

คำพูดที่ดูสว่างไสวบนหน้าจอของเขาได้เจอความจริงเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

"ผมขอโทษ แต่คุณอย่างผิดหวังไปเลย ปลาบินที่งดงาม... " เซจิส่ายนิ้วของเขาที่เว็บแคมของเขาและทำตัวเย็นชาและหยิ่ง

"ผมไม่ลืมเวลา มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญมันเป็น... ผมรู้จักกับเพื่อนโอตาคุที่รวยมากและตั้งใจที่จะเอาชนะเขาในค่ำคืนนั้น!"

เขาเปิดเผยความลับของเขา

"บ้านแกดิ-!"

ความคิดเห็นที่เต็มไปด้วยความโกรธและอีโมติคอนนับไม่ถ้วนได้เต็มไปทั่วทั้งหน้าจอของเขา

เซจิหัวเราะออกมาดังๆ

นับตั้งแต่ที่เขาเริ่มเล่นสตรีมมิงแบบออนไลน์ มันก็เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เขาได้พบกับผู้ชมที่น่ารักคนนี้

เขาได้เป็นเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตกับเธอแล้ว

นอกเหนือจากสตรีมมิงแบบออนไลน์ แล้ว พวกเขายังได้พูดคุยกันเป็นครั้งคราวในช่องแชท แม้ว่าพวกเขาจะไม่ค่อยคุยกันบ่อย แต่เซจิก็รู้สึกได้ว่าพวกเขาค่อนข้างจะเข้ากันได้ดี

เขาไม่แน่ใจว่าเธอรู้สึกแบบนั้นไหม แต่การตัดสินด้วยคำพูดของเธอดูเหมือนจะเป็นไปได้สูง

ถ้าเป็นในชีวิตจริงพวกเขาอาจกลายเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วก็ได้ แต่นี่เป็นแค่อินเทอร์เน็ต

เธอดูเหมือนจะไม่ตั้งใจที่จะเข้าใกล้เขามากกว่านี้ และเซจิก็ทำตามแบบเดียวกับที่เธอทำ ดังนั้นพวกเขาจึงพูดคุยเกี่ยวกับงานอดิเรกและสิ่งที่น่าหลงใหลในจินตนาการของพวกเขากันเท่านั้น

ไม่ว่าเธอจะเป็นเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตที่ดีแค่ไหม แต่สุดท้ายเธอก็เป็นเพียงเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

อืม... แค่นั้นเหรอ... ?

ซื่อสัตย์หน่อยสิ เซจิได้คิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งแล้ว

บางที... ผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ข้างหลังหน้าจอ อาจจะเป็น... คนที่เซจิคนเดิมเซจิรู้จักก็ได้!

เพราะพวกเขาเข้ากันได้อย่างน่าทึ่งกับในทุกๆด้าน!

นับตั้งแต่เพลง "หอยทากและนกกระจอก" เพลงเก่าๆ หนัง การ์ตูน อนิเมะ เกม และทุกๆอย่างตั้งแต่สมัยเด็ก สิ่งที่พวกเขาชอบและเกลียด เหตุผลในการชอบและเกลียด... ทุกๆรายละเอียดดูเหมือนจะเหมือนกันไปหมด

ราวกับว่าพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องกันในวัยเด็กที่แยกตัวออกจากกัน และบังเอิญเจอกันอีกครั้งบนอินเทอร์เน็ตหลังจากโตขึ้นแล้ว

ในทะเลที่เต็มไปด้วยผู้คน ที่นั่นได้พบเจอกับคนที่มีความสนใจเหมือนกันกับที่คุณมันไม่ได้เป็นไปไม่ได้

แต่ก็ไม่ได้เป็นไปได้ว่าทั้งสองคนจะรู้จักกันและกันเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน และเล่นด้วยกัน? พวกเขาเห็นและชอบสิ่งเดียวกันและเกลียดสิ่งเดียวกันด้วยกัน... ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปได้งั้นเหรอ?

ความเป็นไปได้ของข้อสองเป็นไปได้มากที่สุดใช่ไหม?

'สวัสดี แมวที่รักปลาบินพวกเรารู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า? ผมขอถามชื่อคุณในชีวิตจริงได้หรือเปล่า? 'เซจิคิดกับตัวเอง