ตอนที่ 38 รับรู้

เซจิมองไปที่ใบหน้าที่งดงามของฝาแฝด และเห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าพวกนั้น

สิ่งที่เขาเห็นมันทำให้เขารู้สึกอึดอัด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คำพูดที่เขาพูดไปเป็นเรื่องที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้

ท่าทางของฝาแฝดก็ดูแข็งทื่อ

มิกะ ชิอากิและโฮชิเองก็ตัวแข็งทื่อ

ฝาแฝดนั้นตกใจอย่างมาก เพราะพวกเธอไม่เคยถูกดูถูกมาก่อนเลยในชีวิต

พวกเพื่อนของเซจิเองก็หยุดชะงักไป เพราะพวกเขาไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำพูดที่รุนแรงแบบนั้นออกมาจากปากของเขา

นี้ไม่ใช่ความรู้สึกแบบ "ฮีโร่" ที่พวกเขาเพิ่งได้รับเลย!

แต่นั่นเป็นความเข้าใจผิดของพวกเขาเอง

เซจิ ฮารุตะไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่และก็ไม่ได้อยากเป็นด้วย หลักการของชีวิตของเขาไม่ได้เกี่ยวกับคำว่า "ฮีโร่" เลย

บางทีในสายตาของคนคนทั่วไป การกระทำของเขาอาจถือได้ว่าเป็น "ฮีโร่"  แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจ มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่การกระทำของเขาไปสอดคล้องกับสิ่งที่คนอื่นถือว่าเป็น "ฮีโร่" ก็เท่านั้น

ตั้งแต่ต้นจนจบในชีวิตของเขา หลักการของเขานั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง ทั้งหมดที่เขาต้องการคือการทำในสิ่งที่เขาชอบและไม่ได้มีอะไรอย่างอื่นนอกจากนั้นเลย!

"พวกเธอทั้งคู่นี้มัน... น่าขยะแขยงสุดๆ... พวกเธอไม่ได้มีอะไรนอกจากรูปร่างของพวกเธอเลยงั้นเหรอ? คำพูดเหลวไหล ท่าทางอวดรู้ และดวงตาที่ดูชั่วช้านั้น แม้แต่ขยะสกปรกในห้องน้ำก็ยังดูดีกว่าพวกเธอเลย! แม้ว่าพวกเธอจะยังไม่ได้รู้อะไรก็ตาม แต่พวกเธอก็ทำเหมือนพวกเธอรู้ไปซะทุกอย่างแล้ว พวกเธอเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบมากของพวกคนที่โตมากับความโง่ พวกเธอเข้าใจผิดเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมของพวกเธอเอง แต่ก็ไม่เคยแก้ไขมัน พวกเธอไม่ได้มีอะไรเลย นี้คือผลจากความผิดพลาดของการเลี้ยงดูสินะ สุดท้าย พวกเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าขยะที่เหม็นเน่าในท่อระบายน้ำบางที่ ไม่มีใครแคร์ในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่พวกเธอยังมุ่งมั่นที่จะไปทำร้ายคนอื่น แม้แต่พี่น้องของพวกเธอก็ยังไม่เว้นที่จะได้รับความบ้าของพวกเธอ! พวกเธออ้างว่าได้ดูแลน้องชายคนเล็กของพวกเธอมาตลอดสิบปีงั้นเหรอ? แล้วนี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน! พวกเธอเคยบอกกับตัวเองไหม-กับหัวใจของพวกเธอ-ว่าพวกเธอได้ดูแลเขาจริงๆนะ?"

ดวงตาของเซจิเต็มไปด้วยความโกรธและใบหน้าของเขาก็แสดงออกมาคล้ายกับคนที่เพิ่งได้กลิ่นเน่าเหม็นจากกองขยะ

เขามั่นใจว่าพี่สาวฝาแฝดตรงหน้าเขานี้ ขาดคุณสมบัติบางอย่างที่มนุษย์ธรรมดาควรจะมี

พี่สาวฝาแฝดพวกนี้เป็นคนที่มีความเห็นแก่ตัวมากเป็นพิเศษและสนใจแค่ตัวของพวกเธอเองเท่านั้น!

ในชีวิตก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยมีประสบการณ์กับพวกขยะมามาก ที่คล้ายคลึงกับพวกเธอมาก่อน

แต่นี้มันมากเกินไป

เขาได้เห็นพวกเธอทำมันมากเกินไปอย่างชัดเจน

นั่นคือเหตุผล... ที่เขารู้สึกรังเกียจอย่างรุนแรง

"ผมรู้แล้ว! ท่าทางของพวกเธอ ในสายตาของมันบอกว่าน้องชายของพวกเธอมองเขาเป็นเหมือนกับสุนัข... ไม่สิ มันเลวร้ายยิ่งนั้น พวกเธอเห็นเขาเป็นเพียงของเล่น! ถ้าพวกเธอรู้สึกแบบนั้น พวกเธอสามารถหยอกล้อเขาหรือเล่นกับเขาได้ และในเมื่อพวกเธอเบื่อหรือคิดว่าเขาไร้ค่า พวกเธอก็จะเตะเขาทิ้งไป หรือพวกเธอกล้าที่จะบอกว่าไม่ใช่แบบนี้ล่ะ!? "

ท่าทางที่สง่างามของเซจินั้น... ไม่สิ มันเกินกว่าท่าทางสง่างามแล้ว มันเป็นเหมือนร่างกายถูกแช่อยู่ในก้อนน้ำแข็ง

เหมือนกับสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธเกรี้ยว ที่กำลังเผยออกมาอย่างช้าๆ ในขณะที่ดวงตาของพวกเธอเห็นมันได้อย่างเห็นได้ชัด

"ผมอยากจะอ้วกจริงๆ เมื่อเห็นหน้าคนอย่างพวกเธอเนี่ย!!!"

เวลาในตอนนี้มันดูเหมือนกับว่ามันได้หยุดลง

ทุกอย่างนั้นกลายเป็นเงียบสงบ

ริออน อะมามิและโคโตมิ อะมามิ นั้นตัวแข็งไปอย่างสมบูรณ์

การจ้องมองที่ดูราวกับมองทะลุได้ทุกอย่าง พวกเธอรู้สึกเหมือนกำลังเปลือยเปล่าอยู่เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ความโกรธที่ไม่ได้ถูกซ่อนเอาไว้และมันการดูถูกที่เหมือนกับว่าภูเขาทั้งลูกได้พังทลายลงมา!

นับตั้งแต่เกิดมาพวกเธอไม่เคยมีประสบการณ์อะไรแบบนี้มาก่อน

แน่นอน ว่าพวกเธอต้องเคยเผชิญหน้ากับคนที่โกรธอย่างรุนแรงและความผิดหวังของคนอื่นๆมาก่อน แต่... คราวนี้มันต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาของเซนโจ ฮาราโนะนั้นไม่ได้แสดงให้เห็นว่าเขาสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของตนเองเลย ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถควบคุมตัวเองได้สมบูรณ์ ในขณะที่เขาพูดทำร้ายและเกิดอารมณ์ได้อย่างมีเหตุผล

นี้มันเป็นเรื่องธรรมดางั้นเหรอ ถึงอย่างนั้นความผิดปกติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือความโกรธจำนวนมากในตัวเขาที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด

มากจนที่ว่าสามารถก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างได้เลย!

เป็นเรื่องยากมากที่พวกเธอจะต่อต้านมันได้

มันน่ากลัวมาก

นี้เป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างแท้จริง

ริออน อะมามิและโคโตมิ อะมามิ ตระหนักได้ว่าพวกเธอกำลังเผชิญหน้าอยู่กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจเข้าใจได้!

พวกเธอไม่สามารถมองเขาออกได้เลย

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังสามารถมองพวกเธอออกได้อย่างง่ายดาย

เขาไม่แม้แต่จะได้รับผลกระทบจากความสวยของพวกเธอ และถึงเขาจะได้เห็นพวกเธอแบบตรง เขาก็คงจะถ่มน้ำลายรดใส่

จะไปมี... ผู้ชายแบบนั้นได้ยังไง!?

'ในที่สุดฉันก็พูดออกไปดังๆจนได้' เซจิคิดอย่างเบื่อหน่าย

ช่วงเวลาที่เขาพบว่าคนแบบพวกเธอเป็นคนที่เขาเกลียดชังมากที่สุด ความทรงจำที่ไม่มีที่สิ้นสุดจากชีวิตในอดีตของเขา ก็มาอยู่ตรงหน้าของเขา มันทำให้ความมืดในหัวใจของเขาพองตัวขึ้น สิ่งนี้ได้ไปกระตุ้นทำให้เขาพูดออกไปด้วยเสียง คำพูด ที่รุนแรงและเกลียดชัง

เหตุการณ์นี้อาจทำให้ทุกคนตกใจ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้เสียใจเลย

เนื่องจากทุกอย่างที่เขาบอกไป นั้นคือสิ่งที่เขาต้องการพูด

แม้ว่าพวกเธออาจจะไม่เข้าใจก็ตาม

มิกะ, ชิอากิ, โฮชิ ... พวกเขาทั้งหมดต่างก็อ้าปากค้างและยังไม่ได้สติ

มิกะและคนอื่นๆ ไม่เคยคิดว่า... เซจิจะโหดร้ายได้มากขนาดนี้

ทั้งในด้านคำพูดและท่าทาง

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่กับพวกเธอ แต่เพียงแค่ยืนอยู่ก็เพียงพอที่จะรู้สึกถึงคลื่นของความน่ากลัวและความโกรธที่เย็นชาแล้ว

มิกะและคนอื่นๆ รู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว

ถึงอย่างนั้นแม้ว่าจะเป็นแบบนั้นก็ตาม เมื่อพวกเธอเห็นว่าเซจิเงียบไป และหันกลับไปทานอาหารกลางวันต่อ มิกะและชิอากิก็ได้สติกลับคืนมา

แม้แต่โฮชิ อะมามิก็มองไปที่พี่ของเขาและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะปล่อยให้พวกเธอยืนอยู่ที่นั่นและตัดสินใจที่จะไล่ตามรุ่นพี่ของเขาไป

...

"ขอโทษนะ ที่ทำให้พวกเธอเห็นผมในลักษณะแบบนั้นนะ"

อีกส่วนของลาน เซจิได้ถอนหายใจขณะที่เขากำลังขอโทษ

มิกะ ชิอากิ และ โฮชิต่างก็มองหน้ากันอย่างงงๆ

"เซนโจ ทะ... ทำไมนายถึงได้โกรธแบบนั้นล่ะ มันรู้สึก... ค่อนข้างจะน่ากลัวเลยนะ" มิกะพูดอย่างอ่อนแรง

"ฉันยอมรับ ว่าฉันเห็นด้วยกับเธอ... ถึงแม้ว่าฉันจะสามารถเดาเหตุผลนั้นได้ก็ตามที" ชิอากิพูดขณะที่เธออยู่ใกล้ๆกับเด็กผู้ชายที่หน้าสวยข้างเธอ

โฮชิ อะมามิมีใบหน้าที่ซับซ้อน

"รุ่นพี่... คือที่คุณพูดทุกอย่างในตอนนั้น... มันเรื่องจริงงั้นเหรอครับ?"

ถึงแม้ว่ารุ่นพี่ฮาราโนะจะยอมรับว่าตัวเองนั้นได้ดูถูกไปอย่างโหดร้ายก็ตาม มันทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคย แต่สิ่งที่เขากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มากที่สุดก็คือสิ่งที่รุ่นพี่พูด

"พี่ริออนและพี่โคโตมิ พวกเธอ... "

เซจิยังคงนิ่งเงียบอยู่

หลังจากผ่านไปได้ไม่นานเขาก็มองไปที่ดวงตาของโฮชิโดยตรง

"นายต้องการให้ฉันพูดออกมาตรงๆเลยใช่ไหม? มันอาจจะฟังดูไม่สวยหรูและมันก็เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของฉันเท่านั้น"

โฮชิ อะมามิรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่หลังจากลังเลบางอย่างเขากัดฟันและพยักหน้า

"ฉันไม่แน่ใจ 100% แต่ฉันมั่นใจว่าเกี่ยวกับพี่สาวของนายมากกว่า 90%... ว่าพวกเธอนั้นน่ารังเกียจ "

เซจิพูดอย่ขวานผ่าซาก

"อย่างน้อย... ก็จิตใจ"

"หือ…"

เห็นได้ชัดว่าโฮชิได้รับผลกระทบอย่างมากจากเรื่องนี้ มันทำให้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

มิกะเองก็ดูเหมือนจะสับสนเช่นกัน ในขณะที่ชิอากิมีท่าทางคิดอย่างรอบคอบ

"พวกเธออาจจะดูสวยสุดๆ พวกเธอนั้นยอดเยี่ยมมากในทุกเรื่อง รวมถึงการกระทำ ดังนั้นมันอาจฟังดูน่าหัวเราะ แต่ฉันสามารถบอกได้ จริงๆแล้วฉันเกือบจะบอกได้อย่างแน่นอน นั้นเพราะ... " เซจิเว้นว่างไว้ชั่วคราว

เพราะเขาไม่สามารถบอกได้ ว่าเขาเคยเห็นแบบนี้มาก่อนจากอดีตในชีวิตของเขา

"นั้นเพราะ... พวกเธอคล้ายกับตัวผมที่ในอดีต"

เซจิคนเดิมนั้นเป็นเป้าหมายที่ยอดเยี่ยมในการดูถูก

"อดีตที่ผ่านมาผมมีร่างกายที่และหัวใจเน่าเฟะ... แต่พวกเธอก็มีแค่หัวใจและจิตใจเท่านั้น...... หรือบางทีผมอาจจะพูดผิด  ก่อนที่ผมจะได้เจอกับพวกเธอ ตัดสินจากคำอธิบายของเขา ผมคิดว่าบางทีพวกเธอนั้นอาจจะซนเล็กน้อย ผมคิดว่าแม้ว่าพวกเธออาจมีข้อบกพร่องเล็กน้อย แต่บุคลิกภาพพวกเธอก็ยังคงเป็นพี่สาวที่น่ารัก แต่หลังจากที่ได้เจอพวกเธอ ผมสามารถบอกได้จากสายตาของพวกเธอ และท่าทางของพวกเธอเลยว่า มันเป็นสิ่งที่รู้สึกคุ้นเคยเกินไปสำหรับผมนั้นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงสามารถบอกได้ถึงความเลวร้ายในหัวใจของพวกเธอ และสิ่งนั้นนั้นไกลเกินกว่าสิ่งที่คนอื่นๆรอบตัวพวกเธอจะจินตนาการได้ พวกเธอไม่เคยคิดถึงคนอื่นรวมถึงน้องชายของพวกเธอด้วย พวกเธอนั้นเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ  และบางทีในสายตาของพวกเธอ ทุกสิ่งทุกอย่างอาจเป็นแค่ของเล่นสำหรับพวกเธอ... พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อน ญาติ เพื่อนร่วมชั้น... ทุกคนๆก็คือสิ่งที่เหมือนกันหมด"