ตอนที่ 32 คู่แม่มด

ริออน อะมามิและ โคโตมิ อะมามิ นั้นต่างก็รักกันมากที่สุดในโลก

หรือก็คือพวกเธอแต่ละคนสามารถมองเห็นตัวเองที่สะท้อนอยู่ในอีกด้านได้

โดยปกติแล้วฝาแฝดนั้น แม้แต่การพูดก็จะไม่ค่อยเหมือนกัน และจะมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน เป็นเรื่องปกติที่พวกเธอจะมีความคิดที่แตกต่างกันในบางเรื่อง และสิ่งที่พวกเขาชอบและไม่ชอบก็จะแตกต่างกันตามธรรมชาติ

แต่คู่ฝาแฝดอะมามินั้นเป็นเหมือนกันนับตั้งแต่ที่พวกเธอเกิดมา... ความจริงที่ว่าพวกเธอนั้นเหมือนกันทั้งหมดไปจนถึงจุดที่ว่ามีคิดแบบเดียวกันในทุกอย่างโดยไม่มีความต่างกันเลย!

นี้เป็นเหตุการณ์ที่ไม่ค่อยจะพบได้มากนักและอาจจะเรียกได้ว่าผิดปกติเลยก็ว่าได้ แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เป็นความภาคภูมิใจของฝาแฝดเหล่านี้เพราะมันทำให้พวกเธอเชื่อว่าพวกเธอเป็นคนพิเศษและดีกว่าเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ

และพวกเธอนั้นก็เป็นที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

รูปร่างของพวกเธออยู่ในระดับท็อปคราส นอกเหนือจากนี้แล้วพวกเธอยังอยู่จุดสูงสุดของโรงเรียนของ ในด้านความรู้แบบเดียวกับการที่เล่นกีฬาได้อย่างยอดเยี่ยม

ในชมรม พวกเธอเป็นเอซของชมรมนักร้องประสานเสียงและคาราเต้คลับตามลำดับ พวกเธอยังได้รับรางวัลในทุกๆอย่างตั้งแต่พวกเธอสามารถเดินไปกับมันได้ และพวกเธอก็สนุกกับการแต่งเพลงของตัวเอง จนกลายเป็นที่นิยมในโลกออนไลน์  นอกจากนี้ยังมีการถ่ายทอดสดสตรีม และพวกเธอเองก็เป็นนางแบบในนิตยสารแฟชั่นในช่วงเวลาว่างอีกด้วย สรุปได้ว่าทุกอย่างที่พวกเธอทำนั้นดีเยี่ยม

ที่โรงเรียน พวกเธอทั้งคู่ได้รับฉายาว่าเป็น 'คู่แม่มด'

เมื่อพวกเธอเริ่มเข้าโรงเรียนครั้งแรกก็มีผู้ชายจำนวนมากที่ไล่ตามพวกเธออย่างกระตือรือร้น แต่พวกเธอก็ได้รู้ถึงแรงจูงใจที่แท้จริงของทุกคน ในขณะที่ได้ล้อเล่นและดื่มด่ำกับความรู้สึกของพวกเขาเหล่านั้น นี้ส่งผลให้พวกเธอได้ถูกมอบให้ชื่อเล่นดังกล่าวที่เป็นที่ฉาวโฉ่นี้ให้

ไม่คุ้นเคยกับนักเรียนคนอื่นๆ ฝาแฝดทั้งคู่ต่างดูถูกคนอื่นๆเสมอ ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับพ่อแม่น้องชายของพวกเธอ

พวกเธอนั้นรักกันมาก

"โคโตมิ โคโตมิ เราจะลงโทษน้องชายของเรายังไงดี"

"ริออน ริออน ให้เขาสวมชุดสาวกระต่ายและคุกเข่าและทำท่าเหมือนแมวดีไหม!"

"ตกลง โอ้! มันฟังดูน่ากลัวและสุดยอดมากสุดๆ"

"ให้ทำแบบนั้นกันเถอะ ให้ทำแบบนั้นกันเถอะ"

วิธีที่พวกเธอพูดคุยกันฟังก็ดูเหมือนซ้ำๆกันนั้นไม่ไม่ความหมายอะไรเป็นพิเศษสำหรับสาวสองนี้ เป็นเพราะแทนที่จะพูดคุยแบบทั่วๆไป พวกเธอจะสนุกกับพูดแบบนี้มากกว่า

มันไม่สำคัญว่าพวกเธอจะพูดกันยังไงจริงไหม

พวกเธอยังคงกอดกันอย่างใกล้ชิด กับผิวที่นุ่มลื่นน่าสัมผัส และกำลังพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อนี้ จนให้เวลาผ่านไปโดยไม่มีความหมาย...

...

โฮชิ อะมามิได้กลับมาบ้านแล้ว

เมื่อปฏิบัติการการเปลี่ยนแปลงของตัวเขาได้จบลง และเขาได้อยู่ร่วมกับรุ่นพี่ฮาราโนะ ซึ่งทำให้เขารู้สึกลังเลใจที่จะจากไป

ไม่เพียงแต่เป็นเพราะรุ่นพี่ฮาราโนะนั้นฟังความผิดหวังของเขา และให้การตอบกลับมาอย่างจริงใจ และเขาเองก็ได้เผยความในใจที่เจ็บปวดออกมาว่ารุ่นพี่ฮาราโนะก็เป็นโอตาคุเหมือนกัน!

หลังจากพบว่าพวกเขามีความสนใจคล้ายกัน พวกเขาก็มีเวลาที่สนุกในการพูดเกี่ยวกับเรื่องหัวข้อต่างๆของโอตาคุ

ถึงแม้นี้จะเป็นการพบกันครั้งแรกของรุ่นพี่ฮาราโนะ แต่โฮชินั้นเสียใจที่ไม่ได้พบกับเขาก่อนหน้านี้ และเขาก็ถือว่ารุ่นพี่เป็นหนึ่งในเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา

แม้ว่ารุ่นพี่ฮาราโนะจะเคยเป็นโอตาคุที่อ้วนมาก่อนและใช้ความพยายามอย่างหนักของเขาเองเพื่อที่เขาจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนที่ดูดีที่สุด การพบเจอกับปาฏิหาริย์ครั้งนี้ ทำให้โฮชิได้เอาฮาราโนะขึ้นเป็นเป้าหมายในอุดมคติของเขา และกลายเป็นแสงสว่างที่ส่องลงมาในชีวิตที่มืดมิดของเขา!

ระหว่างทางกลับบ้านเขาได้เปลี่ยนภาพพื้นหลังโทรศัพท์มือถือของเขาไปเป็นภาพของรุ่นพี่ฮาราโนะ แน่นอนมันต้องแอบๆทำอยู่แล้ว

ถ้ารุ่นพี่รู้เรื่องนี้เข้าล่ะก็ เขาอาจจะสาปส่งเขาเลยก็ได้!

เขาต้องการให้รุ่นพี่ฮาราโนะเป็นภาพพื้นหลังมือถือของเขาจริงๆ แม้ว่าเขาจะต้องขอโทษก็ตาม

ขณะที่เขากำลังจะกลับมาถึงบ้าน เขารู้สึกว่าต้องมองไปที่ภาพรุ่นพี่อีกครั้งเพื่อให้เขามีมั่นใจว่า เขาจะต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับพี่สาวสุดเซ็กซี่ของเขา

'มะ... ไม่ดีแน่! ผมต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับพวกเธอโดยตรง รุ่นพี่บอกผมว่า ผมจะต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดเท่านั้น! '

โฮชิได้รับความกล้าหาญมานับไม่ถ้วน นับตั้งแต่ที่ได้รับความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ฮาราโนะ

"ผมกลับมาแล้วครับ!" เขาใส่จิตวิญญาณลงในเสียงของเขา ขณะที่เขาเข้ามาในบ้านและถอดรองเท้าออก

พี่สาวของเขาไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่นและตอนนี้เขาก็รู้สึกหิวน้ำ ดังนั้นเขาจึงเดินไปที่ห้องครัว คว้ากระป๋องน้ำจากตู้เย็นและดื่มมันขณะที่เดินไปที่ห้องของเขา

ร่างที่คุ้นเคยของทั้งสองปรากฏขึ้น

โฮชิเผลอถอยออกมาตามนิสัยเมื่อได้เห็นร่างกายที่งดงามของทั้งสองที่คุ้นเคย แต่เขาก็ต้องยืนหยัดต่อสู้เท่านั้น และรักษาความสงบนิ่งในจิตใจของเขาเอาไว้

"ริออน โคโตมิ ผมกลับมาแล้ว"

เขาทักทายพวกเธออย่างสงบขณะที่เขากล้ามองไปตรงๆที่พวกเธอ

ริออนและโคโตมิเอียงศีรษะไปพร้อมกันและเหลือบมองกัน ก่อนที่พวกเธอจะมองย้อนกลับไปมองที่โฮชิ

"น้องเล็ก นายทำงานได้ดีหรือเปล่า?"

"มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน เขาอาจจะก่อปัญหากับคนอื่นๆก็ได้"

"อืม อืม น้องเล็กของเรานั้นเงอะงะอยู่เสมอ และทำอะไรไม่เป็นด้วย"

"อืม อืม ถ้าไม่มีพวกพี่สาว เขาก็เป็นแค่เด็กผู้ชายที่น่าตาหน้ารักที่ไม่มีอะไรดีก็เท่านั้น"

การโจมตีของพวกเธอเริ่มต้นขึ้น

โฮชิแอบกัดฟันไว้

พี่สาวของเขาชอบเป็นแบบนี้เสมอ พวกเธอเห็นทุกคนและพูดคุยกับคนอื่นๆ แบบเปิดเผยทุกอย่าง

ถ้านี้เป็นเขาในอดีต เขาอาจจะเริ่มถอยออกไปแล้วเพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่อาจเถียงได้ว่าพี่สาวของเขากำลังพูดอย่างตรงเป้า

แต่ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปแล้ว

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ตัวเองมีความกล้าขึ้น

"ใช่แล้ว รุ่นพี่บอกไว้ว่าจิตใจนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด"

"อืม... ใช่แล้ว!  ผมทำมันได้ไม่ค่อยดีมากแล้วไง! แล้วมันจะทำไม!? ผมก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดา แน่นอนผมมักจะเป็นปัญหาให้กับคนที่แก่กว่าผมในวันรกที่ทำงานแล้วไงล่ะ! แต่คนที่อายุมากกว่าผมทั้งหมดของผมก็เป็นคนดี แทนที่จะโทษผม พวกเขาเชื่อว่าผมจะสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วและแก้ไขมันได้! ผมได้เรียนรู้มามากหลังจากที่จบวันทำงานวันแรกของผม ไม่มีอะไรที่ผมจะไม่สามารถเรียนรู้ได้ แล้วมีอะไรบ้างล่ะที่ผมสามารถเรียนรู้ได้ภายในบ้าน ภายใต้ข้อจำกัดของของพวกพี่ทั้งหมด! พี่สาวพวกพี่นั้นยอดเยี่ยม และผมเองก็เป็นคนที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลยเมื่อเทียบกับพวกพี่ทั้งสองคน แต่... ผมจะทำอย่างดีที่สุด และผมก็จะพยายามให้หนักที่สุดเพื่อที่จะ... พิสูจน์คุณค่าของตัวผมเอง! "

เมื่อโฮชิพูดเสร็จแล้ว อารมณ์ที่เขาระงับไว้นานมากก็ระเบิดขึ้นและเกือบจะทำให้เขาตะโกนออกไป กระป่องน้ำในมือถูกบีบจนเกือบเป็นเศษเหล็กที่ไม่มีใครรู้เลยว่ามันสภาพเดิมของมันเป็นยังไง

น้ำที่เหลือบางส่วนหกลงบนพื้น

โฮชิเหลือบมองการน้ำที่รั่วออกมาก่อนที่เขาจะหันหน้าของเขากลับมาและกินน้ำในกระป๋องทั้งหมดลงไปที่ท้องของเขาและโยนกระป๋องลงไปที่ถังขยะ

นี้นับเป็นการกระทำที่น่าหัวเราะสำหรับเขา

แน่นอน ว่าไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทำตามปกติ เขาพยายามที่จะจินตนาการว่ารุ่นพี่ฮาราโนะจะทำยังไงในสถานการณ์แบบนี้และได้พยายามเลียนแบบเขาอย่างมีสติ

"ความเข้มแข็งบางครั้งก็อาจจะเป็นอุดมการณ์ของนายเอง... นายไม่จำเป็นที่จะต้องคิดถึงเรื่องอื่น อย่าได้กลัว และอย่าได้ที่จะเก็บมันไว้ เพียงแค่ทำตามสิ่งที่นายต้องการ ตราบใดที่นายไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง " นี้เป็นคำพูดที่รุ่นพี่ฮาราโนะได้บอกกับเขาไว้

หลังจากที่โยนกระป๋องแล้ว โฮชิก็ได้นำผ้ามาเช็ดทำความสะอาดพื้นให้สะอาดก่อนนำผ้านั้นออกไปอีกครั้ง

นั่นคือตอนที่เขาสังเกตเห็นว่าพี่สาวของเขายังยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมและได้จ้องมองมาที่เขา

"พวกพี่มีเรื่องอื่นที่จะพูดอีกไหม ถ้าไม่ ผมจะไปที่ห้องของผมแล้ว" เขาพูดขึ้นเบาๆ ในขณะที่เขาเดินผ่านไปทั้งสองคนไปและเดินเข้าไปในห้องของเขา

ในขณะที่เขาปิดประตูในห้องของเขาแล้ว โฮชิก็ระเบิดอารมณ์ที่แท้จริงอออกมา ขณะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"นั้น... น่ากลัวสุดๆ... ผมคิดว่าพวกเธอจะข่มขู่ผมแล้วซะอีก แต่ผมทำสำเร็จ... ผมทำได้แล้ว!"

โฮชิ อะมามิรู้สึกมีความสุขที่ได้ปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต หลังจากถูกห้ามอย่างไม่เป็นธรรมในช่วงสิบปีที่ผ่านมาในชีวิตของเขา            [รันทดแท้ ชีวิต]

ภายในห้องนั่งเล่น

ริออนและโคโตมิลุกขึ้นและมองหน้ากันด้วยความสับสน

"โคโตมิ น้องเล็กของเราดูค่อนข้างจะแปลกนะ"

"ริออน น้องเล็กของเราดูเหมือนจะต่างไปจากเดิมนะ"

สุนัขเลี้ยงของพวกเธอ ที่พวกเธอได้เลี้ยงดูและฝึกฝนมาตลอดสิบปีนั้นได้หันเขี้ยวของมันใส่พวกเธอ

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงรูปแบบหนึ่งในการระบายตัวตนที่แท้จริงออกมา ถึงจะไม่มาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ได้หันเขี้ยวมาใส่พวกเธอเป็นครั้งแรก!