ตอนที่ 21 หอยทากและนกกระจอก

เซจิตกใจกับคำขอสิ่งที่ไม่คาดไม่ถึง

"ให้... ไปเดตกับอาจารย์พีชงั้นเหรอครับ?"

"แม้ว่าฉันจะเรียกมันว่าเป็นเดต แต่มันก็เหมือนกับการพาเธอไปดูรอบๆโรงเรียนของนาย แล้วไปหาอะไรกินเล็กน้อย หรือไม่ก็ไปดูการแสดงของนักเรียนอะไรพวกนั้น" ริกะกอดอกไว้ก่อนที่จะพูดต่อ "ตอนนี้ เธอไม่สามารถจัดการกับพวกวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่ที่เป็นผู้ชายได้ได้ในขณะที่พวกเด็กตัวเล็กๆหรือเด็กประถมนั้นก็ไม่มีปัญหา มันก็ไม่ได้ช่วยรักษาโรคกลัวผู้ชายของเธอซะทีเดียวเลย ตอนนี้ต้องให้เธอจำเป็นที่จะต้องคุ้นเคยกับโรงเรียนม.ต้นและโรงเรียนม.ปลายของพวกผู้ชายนะ แล้วนายเองก็ทำงานที่นี่มานานพอสมควรแล้ว และฉันรู้สึกว่านายน่าเชื่อถือและคนที่น่าเชื่อถือนี้เหมาะสำหรับรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ได้มากที่สุด และตอนนี้เองก็เป็นช่วงงานโรงเรียนของนายด้วยพอดี ดังนั้นฉันจึงขอความช่วยเหลือจากนายเพื่อช่วยทำให้เธอทำคุ้นเคยกับพวกผู้ชายที่อายุประมาณนายเนี่ยละ นอกจากนี้ยังช่วยให้เธอได้ออกไปพูดคุยกับคนจริงๆได้มากขึ้น เหมือนกับการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยจริงไหม"

เซจิถูคางขณะใช้ความคิด

"แค่พาไปชมงานโรงเรียนเหรอ... แล้วมันจะช่วยให้เธอรักษาโรคกลัวของเธอได้จริงเหรอครับ?"

"ฉันเองก็ไม่รู้ แค่ฉันอยากจะลองดูนะ" ริกะกางแขนออกมา "นายเต็มใจที่จะทำไหม? ในฐานะนายก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งนายยินดีที่จะไปเดตกับคนแปลกหน้าในเพิ่งเจอกันครั้งแรกในงานโรงเรียนหรือเปล่า?"

"...จะทำยังไงถ้าผมปฏิเสธ?"

"งั้นเราก็ต้องต้องพิจารณาเรื่องปัญหาลิขสิทธิ์และการให้ความช่วยเหลือจากร้านของเราใหม่"

เซจิเกาไปที่ใบหน้าของเขา ขณะที่เขาคิดเกี่ยวกับมัน

"ยังไงก็ตาม... อาจารย์เองคิดยังไงกับเรื่องนี้ล่ะครับ?" เขาหันไปหาอาจารย์พีช "อาจารย์เองก็เป็นคนที่ผมไม่ได้ไม่รู้จักซะทีเดียวและแน่นอนอาจารย์เองก็ไม่รู้จักผมด้วยเช่นกัน เพราะงั้นคนแปลกหน้าทั้งสองควรจะไปเดตกันที่งานโรงเรียนด้วยกันจริงๆเหรอครับ?"

ริกะหันไปมองลูกพี่ลูกน้องของเธอ

พีช ยังคงเงียบอยู่เป็นเวลานานก่อนที่เธอจะพูดขึ้น

"จริงๆ... ฉันเองก็กลัว... แต่ฉัน... ไว้ใจริกะ... และผู้ชายที่เธอเชื่อ ฉันในตอนนี้... แม้ว่าฉันจะไม่ได้แต่งงาน ฉันก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง แต่ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป... ฉันก็ไม่คงสามารถวาดตัวละครชายได้... ฉันไม่ต้องการให้ตัวเองถูกจำกัดให้วาดแต่ตัวละครหญิงตลอดไป!"

เธอเงยศีรษะขึ้นอย่างช้าๆขณะพูดจบ

มีผมบางส่วนปกคลุมครึ่งหน้าผากของเธอ แต่เขาก็ยังสามารถบอกได้ว่าเธอมีใบหน้าที่มีเสน่ห์คล้ายคลึงกับริกะ ในความเป็นจริงลักษณะใบหน้าของอาจจะเธอดูสวยกว่าของริกะก็ได้ แม้ผิวของเธอดูไม่ค่อยสดใส

อย่างไรก็ตามความตั้งใจที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของเธอคือสิ่งที่ทำให้เซจิชอบมันมากที่สุด

นี้แหล่ะคือความมุ่งมั่นของคนแต่งมังงะ!

หลังจากที่ฟังความความตั้งใจของเธอแล้ว เซจิก็ยิ้มให้

"เอาล่ะถ้าอาจารย์แบบอย่างนั้นแล้ว ในฐานะแฟนตัวยงของคุณ แน่นอนผมควรสนับสนุนคุณด้วย"

เขาหันไปหาผู้จัดการร้านริกะ อะมามิ

"ผมยอมรับเงื่อนไขของคุณครับ!"

ริกะยิ้มเมื่อได้ยินเรื่องนี้

"ขอบคุณนะ ฮาราโนะคุง"

"คุณไม่จำเป็นต้องเรียกผมว่าฮาราโนะตอนนี้ก็ได้ครับ" เซจิหันไปหาพีชอีกครั้ง "เนื่องจากอาจารย์กล้าที่จะเผชิญหน้ากับความหวาดกลัว ผมรู้สึกว่ามันจะไม่สุภาพที่จะใช้ชื่อปลอมของผมต่อหน้าคุณ ชื่อจริงของผมคือเซจิ ฮารุตะและด้วยอะไรหลายๆอย่างตอนนี้ผู้จัดการเองก็รู้เรื่องนี้แล้วด้วย "

พีชเบิกตากว้าง ขณะที่เธอมองไปยังลูกพี่ลูกน้องของเธอ หลังจากนั้นก็ยิ้มและพยักหน้ายืนยัน

"ผมต้องการที่จะจริงใจกับอาจารย์ และผมรู้สึกเหมือนการบอกชื่อจริงให้คุณสามารถใช้สร้างความไว้วางใจระหว่างเราได้ โอ้... แต่ผมยังคงต้องการใช้มันอยู่ ถ้ายังไงคุณช่วยใช้ชื่อปลอมของผมตอนที่พูดกับคนอื่นๆด้วยนะครับ "

พีชพยักหน้าเบา ๆ

"ชื่อจริงของฉันคือ... มายาซูมิ อะมามิ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเบาขณะที่เธอก้มศีรษะลงอีกครั้ง "โปรดดูแลฉันต่อจากนี้ด้วยนะ... ฮารุตะคุง"

"ผมควรจะเป็นคนหนึ่งพูดว่า –มันเป็นเกียรติอย่างมากเลยครับสำหรับผมที่จะพูดคุยกับอาจารย์ เพราะงั้นขอลายเซ็นด้วยได้ไหมครับตอนนี้?"

ริกะ อามามิหัวเราะ

"ทำไมเธอถึงไม่ให้ลายเซ็นกับเขาหน่อยละ มายาซูมิ? ผู้ชายคนนี้เป็นโอตาคุจริงๆนะ"

และดังนั้นมายาซูมิ อะมามิจึงมอบลายเซ็นให้แก่เขา

หลังจากนั้นทั้งสามคนก็ได้พูดถึงรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับงานโรงเรียน และได้ข้อสรุปสำหรับรายละเอียดอย่างรวดเร็ว

เซจิลาและออกไปหลังจากสรุปรายละเอียดแล้ว

"เธอคิดว่าไงมายาซูมิ เด็กคนนั้นค่อนใช้ได้ใช่ไหม?"

"อืม ... รู้สึกเหมือน ... เขาดูเปล่งประกาย"

"ความรู้สึกแบบนั้นมันอะไรเหรอ? ช่างเถอะ ฉันพอจะเดาออกแล้วว่าเธอหมายถึงอะไร" ริกะพูดขณะอมยิ้ม

"เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่แย่มากๆ ก่อนที่จะมาทำงานกับฉัน แต่ฉันไม่เคยเห็นคำพูดแย่ๆออกมาก่อนเลย และถ้าเขาเปลี่ยนตัวเองไปแล้วจริงๆ ฉันคิดว่าเขาอาจจะเป็นประโยชน์กับเธอบ้างก็ได้หากเธอต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองแบบเขา "

มายาซูมิพยักหน้าขณะที่แก้มของเธอร้อนวูบและมีสีแดงเล็กน้อย

"ฉันจะรอวันที่... ได้ไปเดตกับเขา"

ระหว่างทางกลับบ้าน

เซจิตรวจสอบระบบของเขาและพบว่าตัวเลือก [ทำงาน] เพิ่มค่าการกระทำของเขาขึ้นเป็น 4 แต้ม

'ตัวเลือก [ทำงาน] ทำให้ฉันมีคะแนนมากมายเลย น่าเสียดายที่ฉันสามารถใช้งานได้เพียงวันละครั้งเท่านั้น ไม่อย่างงั้นฉันจะไปหางานทำเพิ่มแล้ว '

เมื่อเขามาถึงอพาร์ตเมนต์ของเขา เขาใช้ตัวเลือก [เขียนไดอารี่] ทันที

ตอนนี้เขาได้ใช้เวลาไป 20 นาที และเขาได้รับค่าการกระทำ 1 แต้ม

'ตามที่คาด... ฉันจะได้คะแนนที่ต่างกันขึ้นอยู่กับคุณภาพของงานที่ทำ'

นั้นคือถ้าเขาต้องการแต้มที่มากขึ้นก็หมายความว่าเขาจะต้องพัฒนาตัวเองให้มันสมดุลและฟามจากตัวเลือกการทำงานทั้งหมดของเขาพร้อมกัน หรืออีกทางเลือกหนึ่งคือเขาสามารถเลือกที่จะมุ่งเน้นที่จะทำบางอย่างที่เฉพาะเจาะจงและแก้ไขให้มันดีขึ้นต่องานที่ทำ

'ฉันควรจะเป็นพวกทหารหรือผู้เชี่ยวชาญดี... ทางเลือกพวกนี้ยากจริง' เซจิถูคางของเขาและกำลังไตร่ตรองอยู่

อืม เขาไม่จำเป็นต้องตัดสินใจในทันที ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะทำตามปกติในช่วงเวลานี้

เขาตัดสินใจที่จะเลือก [วาดภาพ] เพื่อรับค่าการกระทำอื่นๆ ในที่สุดก็มี [ร้องเพลง] และ [เต้น] ที่ยังมีให้เลือก ... ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่จะต้องเริ่มสตรีม

****

ขณะนั้นเอง

แมวที่รักปลาบินเองก็กำลังทำการรีเฟรชเว็บไซต์สตรีมมิ่งอีกครั้ง

"วันนี้เขาจะไม่มาเหรอ?" แมวที่รักปลาบินรู้สึกผิดหวัง

'ฮืม ปล่อยให้ผู้ติดตามของนายคนเดียวต้องรอเนี่ย นายเป็นสตรีมเมอร์แบบไหนเนี่ย!?'

ขณะที่เธอคิดแบบนี่ สตรีมที่ชื่อว่า "ผมต้องการคนดูแค่หนึ่งคน" โผล่มา

เธอรีบคลิกและได้รับการต้อนรับทางสายตาของผู้ชายที่ใส่หน้ากากสีเงินอีกครั้ง

"เฮ้ สาวสวยที่ชื่อปลาบิน คุณกำลังรอผมอยู่งั้นเหรอ?" เขายิ้มขณะถามเธอ

"ใครรอนายอยู่กัน! ฮืมม!" ปลาบิน ได้ส่งอีโมจิรูปโกรธไปให้เขาเพื่อแสดงความไม่พอใจของเธอ

"ขอโทษนะ ที่ผมมาสายเพราะติดงานนะ เพื่อแสดงคำขอโทษอย่างจริงใจของผม คุณสามารถขอเพลงที่คุณต้องการให้ผมร้องเพลงได้ แต่ผมไม่รับประกันนะว่าผมจะรู้จักเนื้อร้องเพลงนั้นหรือเปล่า"

"แล้วจะบอกมาเพื่อ... นายนี้มันโง่หรือเปล่า!" แม้ว่าปลาบินกำลังบ่นอยู่ในความคิดของเธอ แต่ปากของเธอก็โค้งขึ้นในชีวิตจริง

"มันเป็นการทดสอบความเข้ากันได้ดีของเราไง บางทีเพลงที่คุณต้องการให้ร้อง ผมอาจจะรู้เนื้อร้องเพลงนั้นก็ได้?"

"ใครอยากจะทดสอบความเข้ากันได้กับนายกัน ไอ้โง่!?"

"อย่าพูดนั้นน่า อย่างน้อยผมเองก็เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในห้องของผมเลยนะ!" ผู้ชายคนนั้นบอกในสิ่งที่เขาเป็นด้วยท่าทีที่สบายๆ

ปลาบิน ได้ส่งอีโมติคอนที่บอกว่าเธอกำลังดูถูกเขา แต่ที่จริงเธอกำลังหัวเราะที่หน้าจออยู่

"คุณมีคำขอพิเศษอะไรหรือเปล่า โอ้ คุณสาวสวย? ถ้าคุณไม่มี งั้นผมก็จะเริ่มร้องเพลงแล้วนะ! นี่เป็นบริการพิเศษสำหรับคุณจริงๆ เพราะงั้นคุณต้องการจะเสียมันฟรีๆแน่เหรอ?"

ปลาบิน ส่งอีโมติคอน "ฉันไม่เชื่อนาย" อีกครั้ง แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่

เธอก็ได้ได้รับแรงกระตุ้นทันทีจากความทรงจำของเพลงในวัยเด็กของเธอ

นี้เป็นหนึ่งในเพลงที่เธอชอบตอนเด็กๆ แต่ก็ไม่ได้เป็นที่นิยม

ชื่อของมันคือ "หอยทากและนกกระจอก"

แน่นอนเขาน่าจะไม่รู้จักเพลงนี้

ลึกเข้าไปภายในเธอมีเจตนาเล็กน้อยที่จะให้เพลงที่เขาอาจจะไม่รู้จัก เธอพิมพ์ชื่อเพลงด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

อีกด้านหนึ่งของจอ เมื่อเซจิเห็นคำขอเพลงของผู้ติดตามเพียงคนเดียวของเขา ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่เพลงในตอนเด็กๆที่ได้รับความนิยมมาก แต่เป็นเพลงที่เขาคุ้นเคยอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันเป็นเรื่องที่เซจิคุ้นเคย

เขาไม่คิดว่าเขาจะหาใครบางคนที่มีความสนใจเหมือนกับเขาตอนที่อายุตอนนี้... เขาไม่ได้คิดลึกซึ้งมากนักถึงแม้ว่า "หอยทากและนกกระจอก" จะไม่ใช่เพลงที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะพบผู้ใช้อินเทอร์เน็ตที่คุ้นเคยกับมัน

"ผมรู้จักนี่เป็น... เพลงในตอนเด็กเมื่อนานมาแล้วใช่ไหม? ผมค่อนข้างจะคุ้นเคยกับมัน"

เมื่อได้ฟังผู้ชายในสตรีมพูดแบบนี้ ทำให้ปลาบินตกใจ

เขารู้จักเพลงนี้จริงเหรอ!?

"ดูเหมือนว่าเราจะเข้ากันได้ดีเลยนะ สาวสวยที่รู้จักกันในชื่อปลาบิน!" ชายหนุ่มหัวเราะก่อนที่เขาจะล้างคอและเริ่มร้องเพลง

การร้องเพลงของเขายังคงไม่มีอะไรพิเศษ

ถึงอย่างงั้นปลาบินรู้สึกสัมผัสอะไรซักอย่างได้ที่ไหนสักแห่งในใจของเธอและฟังเขาอย่างตั้งใจ

เมื่อกี้เธอรู้สึกราวกับว่าเธอกลับไปผ่อนคลายในวัยเด็กที่ไม่ต้องกังวล

ในช่วงวัยเด็กของเธอ "เขา" ได้อยู่ที่นั่นด้วย แม้ว่าคนๆนี้จะไม่มีตรงไหนใกล้เคียงกับไอ้สารเลวคนนั้นมากที่สุดก็ตาม

แล้วทำไมคนๆนั้นถึงกลายเป็นอย่างงั้นได้? ปลาบินไม่อยากคิดเรื่องนี้อีกต่อไป เธอได้ฟังเงียบๆ และเตือนความทรงจำเกี่ยวกับอดีต

ตอนนี้เพลงจบลงแล้ว

"เอาล่ะ สาวสวยชื่อปลาบิน คุณจำความทรงจำในวัยเด็กได้หรือไม่?"

ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเธอผ่านทางหน้าจอของเธอ "ฉันจำได้ถึงตอนเด็กๆ... ที่คิดถึง... "

แม้ว่าจะไม่ใช่ความทรงจำของตัวเอง แต่ก็ยังคงสัมผัสได้ค่อนข้างมากและมันยังกระตุ้นให้ความทรงจำในวัยเด็กของร่างเดิมในโลกนี้อีกด้วย

ตอนนี้ทั้งสองคนยังคงเงียบอยู่ครู่หนึ่ง

"เอาล่ะ แล้วก็ถึงเวลาที่จะต้องเต้นแล้ว ต่อไปก็เหมือนเดิมกับเมื่อวานนี้ คุณก็สามารถหัวเราะได้ ถ้าคุณชอบ!"

อีกครั้งหนึ่งท่าเต้นที่น่าตลกของเขาก่อให้เกิดเสียงดังลั่นทันที ปลาบินออกจากความทรงจำวัยเด็กของเธอ และเริ่มหัวเราะอีกครั้ง

"เอาล่ะจบการเต้นลงแล้ว งั้นก็เจอกับพรุ่งนี้นะครับ!"

"เดี๋ยวก่อน นายจะออกอีกแล้วงั้นเหรอ? ทำไมนายถึงไม่สตรีมต่อล่ะ? ถ้าทำอย่างงี้นายจะไม่ได้ผู้ติดตามนะ!" บินปลารีบพิมพ์ให้เขา

ผู้ชายที่สวมหน้ากากสีเงินลูบคางของเขา

"ก็เหมือนกับชื่อของสตรีมของผม ผมต้องการแค่คนเดียวที่ดูเท่านั้น"

"ทำไม!?"

"อืม... มันยากนิดหน่อยที่จะอธิบาย ผมไม่รู้จริงๆว่าจะพูดยังไง... " เซจิคิดว่าจะหลอกเธอยังไงดี "ผมไม่อยากเป็นสตรีมเมอร์ ผมแค่... อยากจะให้คนๆหนึ่งมีความสุขเล็กๆน้อยๆในชีวิตของเขา เพราะ... ผมได้ทำร้ายคนหลายๆคนในอดีต แม้ว่าผมจะได้พยายามอย่างหนักแล้วก็ตาม เพื่อเปลี่ยนตัวเอง ผมไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับคนที่ผมทำให้พวกเขาเจ็บใจ จะยอมรับผม ผมไม่กล้าที่จะหวังว่าจะได้รับจากยอมรับจากพวกเขา และเอาจริงๆผมก็ไม่มีความกล้าพอที่จะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา... แต่ผมคิดว่าผมควรจะทำบางอย่างเพื่อชดเชยความเจ็บปวดที่ผมได้ทำแก่พวกเขาไว้มาก่อน ผมรู้ว่าผมกำลังทำแบบนี้เพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น แต่นี่คือทั้งหมดที่ผมสามารถทำได้ตอนนี้ ผมต้องการเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่ดู และผมจะออกทันทีหลังจากการแสดงของผมเสร็จ มันไม่สำคัญว่าถ้าผมจะถูกหัวเราะ หรือดูถูกใส่ หรือแม้ว่าคนอื่นๆเห็นว่าผมเป็นตัวตลก ผมแค่อยากทำแบบนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ เฮ้ สาวสวยในชื่อ "ปลาบิน" ผมทำให้คุณได้มีความสุขบ้างหรือเปล่า? ถ้าอย่างงั้นมันก็พอแล้วล่ะสำหรับผม "

ผู้ชายคนนี้กำลังยิ้มกับเธออย่างจริงจัง

"เจอกันพรุ่งนี้นะ - ถ้าคุณมีเวลาว่าง"

จากนั้นสตรีมก็ปิดตัวลง

แมวที่รักปลาบินกำลังแสดงอารมณ์ที่ว่างเปล่าออกบนใบหน้าของเธอ

"อะไรที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ทำมันเพื่อตัวเอง... "

อย่างไรก็ตามเธอก็สั่นไหวเล็กน้อย

คนที่เคยทำผิดพลาดในอดีต จะเริ่มต้นการแสดงที่น่าตลกเพียงเพื่อที่จะให้ความสุขกับคนอื่น ไม่ใช่เพื่อแสวงหาการชดเชยหรือความโด่งดัง

แม้ว่าจะเป็นเพียงเพื่อทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น และเพื่อความพึงพอใจของตนเอง

แต่ก็อาจกล่าวได้เช่นกันว่า นี่คือวิธีการของเขาในการแสวงหาการไถ่บาปตัวเอง

"... ฉันต้องการคนที่ได้เห็นผู้ชายคนนี้"

แม้ว่าคนๆนั้นจะได้เห็นเขา คนๆนั้นก็อาจจะไม่ได้ให้ความสนใจใดๆก็ได้

ถ้าคนๆนั้นเสียใจจริงๆกับการกระทำของเขาแม้เพียงเล็กน้อย พี่สาวของเธอไม่เคยบังคับให้เขาต้องออกจากบ้านไป

หรือไม่เธอก็คงจะอยู่ในขอบเขตที่จะไม่สามารถให้อภัยเขาได้

"เซจิ ฮารุตะ... " ปลาบินพึมพำที่ชื่อว่าเธอจะไม่มีวันลืมหรือให้อภัยได้

"นายสามารถไปเน่าเหม็นในมุมหนึ่งที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นนายได้ก็ได้หรอกนะ แต่คนที่ไม่เข้าใจความคิดเรื่องที่ควรเสียใจก็ไม่สมควรที่จะได้รับการอภัยให้หรอกนะ"