ตอนที่ 19 - ลิขิตฟ้าของราชายุโรป, น่ากลัวจริงๆ!

ฟิ้ว!

ทันทีที่ใบไม้แห้งลอยขึ้นไปในอากาศ เงาที่รวดเร็วอย่างมากก็ได้กระแทกใส่เรนเจอร์ทั้งสาม เงานั้นอ้าปากที่โชกเลือดและกระโจนใส่หลินเย่

“ซอมบี้เลเวล 3?!”

ในฐานะเรนเจอร์ธาตุ การมองเห็นการเคลื่อนไหวของอเดเลียนั้นดีกว่าเรนเจอร์ทั่วไปมาก สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

สัญชาตญาณการต่อสู้ของเธอทำให้เธอหยิบธนูริ้วมัจฉาขึ้นมาทันที

เล็งธนู! ยิงลูกธนูออกไป!

พร้อมกับเสียงหวือ พลังธาตุลมโคจรรอบลูกธนูของเธอและพุ่งออกไป เกิดรูขนาดใหญ่ทะลุผ่านไหล่ของซอมบี้เลเวล 3 ที่สวมชุดชูท

“ให้ตายสิ ไกลเกินไป!”

อเดเลียก่นด่าอย่างแรง

พวกเขาทั้งคู่เป็นคลาสสาม ลูกธนูถูกยิงออกไปอย่างเร่งรีบ ถือว่าโชคดีแล้วที่เธอโจมตีโดนเป้าหมายได้

ซอมบี้เลเวล 3 ต้องการแก้แค้นเพราะความคับข้องใจเพียงน้อยนิด คนของหลินเย่ฆ่าลูกน้องของมันไปสามคน มันถึงกับแค้นฝังเลือด

ยิ่งกว่านั้น ซอมบี้ยังไม่มีตัวรับรู้ความเจ็บปวด ดังนั้นมันจึงไม่สนใจบาดแผลลูกธนูบนไหล่แม้แต่น้อย หลังจากบ้าคลั่ง มันก็พุ่งใส่หลินเย่ คว้าคอของเขาและกัดอย่างบ้าระห่ำ

“ฉันถึงคราดแล้ว! แม้แต่ผู้ช่วยเหลือก็ตาย”

เมื่อเห็นฉากนี้ หัวใจของจางเหลียงก็เริ่มหนาวเหน็บ

เขาได้สัมผัสถึงความโหดเหี้ยมของซอมบี้เลเวล 3 ด้วยตัวเอง

คนงานพื้นถิ่นแปดคนที่เขาส่งออกไปนั้น มากกว่าครึ่งได้ถูกซอมบี้ตัวนี้กัดจนตาย

“ท่านลอร์ด!!!”

อีกด้านหนึ่ง ทรู ผู้นำของทหารโล่เกราะเบาตาแดงก่ำ ขาของเขาอ่อนยวบยาบ และเขาเกือบจะเป็นลมจากความโกรธ

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเจอลอร์ดที่ใจดีเช่นนี้

เนื่องจากความประมาท พวกเขาจึงถูกซอมบี้ในหลุมซุ่มโจมตี

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นี่เป็นซอมบี้เลเวล 3 และพิษศพของมันก็รุนแรงมาก เมื่อไม่มีทหารแพทย์อยู่ในอาณาเขต ความตายจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เมื่อถูกกัด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของทรูก็อาบไปด้วยน้ำตา เขาตะโกนจนเสียงแหบแห้งและเตรียมลุกขึ้นสู้กับซอมบี้เลเวล 3 จนตัวตาย

“พวกเจ้าจะโวยวายอะไรกัน? รอให้ข้าตายก่อนไม่ได้เหรอ?”

ขณะมองไปยังใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัวของทุกคน สีหน้าของหลินเย่ก็ดูสงบ เขาดูมั่นคงราวกับทหารผ่านศึก ทว่าเมื่อครู่นี้เขากลัวจริงๆ

โชคดีที่ตอนที่ซอมบี้ตัวนั้นกำลังจะกัดเขา เกราะดาราม่วงก็ได้แสดงเอฟเฟกต์ของมัน ชั้นของแสงสีน้ำเงินอ่อนได้หยุดฟันของซอมบี้ไว้และปกป้องเขาจากการโจมตีถึงตาย

“???”

ซอมบี้เลเวล 3 มีสติปัญญาต่ำพอๆ กับเด็กสามขวบ

มันไม่เข้าใจถึงสถานการณ์เลย

ทำไมผิวหนังของมนุษย์ถึงแข็งมาก? มันกัดสองสามครั้งแล้ว แต่ก็กัดไม่เข้าเลย

จะอะไรก็ช่าง แค่กัดต่อไปเรื่อยๆ!

ด้วยความคิดที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยนี้ ซอมบี้เลเวล 3 วางแผนที่จะต่อสู้จนตัวตายและฆ่ามนุษย์ที่ฆ่าลูกน้องของมัน

“มันยังคงพยายามต่อ!”

หลินเย่เลิกคิ้วขึ้น ความทนทานของเกราะดาราม่วงลดลง

เขาเสียโอกาสในการรักษาชีวิตไปสองในสามครั้งแล้ว

เขาไม่กล้าปล่อยให้ซอมบี้กัดต่อ เขาหยิบปืนพกเหยี่ยวทะเลทรายขึ้นมา จับหัวซอมบี้เลเวล 3 ไว้และยิงปืนใส่ในระยะเผาขน

ปัง!

เสียงปืนที่ดังแสบแก้วหูทำให้นกกระจอกที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรตกใจ

ยิงโดนหัว -100HP!

มีรูปรากฏขึ้นที่หัวของซอมบี้เลเวล 3 มันล้มลงใส่ร่างของหลินเย่และชักกระตุกอย่างต่อเนื่อง

พลังชีวิตของมันสูงมาก แม้จะถูกยิงที่หัว มันก็ไม่ตาย

“…”

ฉากตรงหน้านี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา สมองของทุกคนตามไม่ทัน และทุกคนก็ตกตะลึง

ลอร์ดของพวกเขายังไม่ตาย?

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน!!!

อเดเลียเป็นคนแรกที่รับรู้

เกราะดาราม่วง!

ใช่ มันต้องเป็นเอฟเฟกต์ป้องกันของเกราะที่เขาเพิ่งได้รับจากการดรอปก่อนที่เขาจะมาที่นี่

“บ้าจริง!”

โชคของลอร์ดคนนี้ช่างไร้เหตุผลจริงๆ

อุปกรณ์ที่เพิ่งดรอปช่วยชีวิตเขาในช่วงเวลาวิกฤตินี้

ในเวลานี้ ร่องรอยสุดท้ายของความสงสัยในใจเธอก็หายไป

ลิขิตฟ้าของราชายุโรปช่างน่ากลัวจริงๆ!

“เฮ้ เฮ้ พวกเจ้าตายกันหมดแล้วเหรอ? รีบมาลากซอมบี้บัดซบนี่ออกไปจากข้า!” หลินเย่ตะโกนอย่างไม่พอใจ

“ท่านลอร์ด ข้าจัดการเอง!” ทรูดูรู้สึกผิด

ในฐานะทหารโล่ เขาไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสมบูรณ์ เขาทำให้คนในเผ่าต้องอับอาย

เขาทิ้งหอกและโล่ทันที แล้ววิ่งไป

มือใหญ่คู่หนึ่งที่แข็งแกร่งและทรงพลังจับคอของซอมบี้เลเวล 3 ไว้ แล้วยกขึ้นโดยตรง

"หึหึ—"

ซอมบี้ตัวนี้ยังมีชีวิตอยู่ แม้สมองจะได้รับความเสียหายและร่างกายจะควบคุมไม่ได้แล้ว แต่มันก็ยังอยากจะอ้าปากกัดทรู

“ไอ้สารเลว เสร็จหรือยัง?”

ความโกรธเกรี้ยวเดือดดาลในดวงตาของทรู

เขารู้สึกคับข้องใจเนื่องจากการโจมตีท่านลอร์ดของซอมบี้ตัวนี้

เขาโจมตีซอมบี้เลเวล 3 ตัวนี้ทันทีโดยการตบด้วยหลังมือ ทำให้มันเดินโซเซและล้มลงไปกองกับพื้น

“พี่น้องทั้งหลาย ซอมบี้สารเลวตัวนี้เกือบจะทำให้ท่านลอร์ดของเราบาดเจ็บ ทุบตีมันจนตายซะ!”

เขาหันหน้ามาและคำรามใส่ทหารโล่เกราะเบาหลายร้อยคน

“ไปฆ่ามันกัน!”

“กล้าดียังไงถึงมาซุ่มโจมตีท่านลอร์ดของเรา แม้จะเป็นซอมบี้ แต่ข้าจะอัดให้เละไปเลย!”

ทันทีที่เขาพูดจบ เหล่านักรบซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดก็รุมล้อมและระเบิดความโกรธทั้งหมดใส่ซอมบี้เลเวล 3 ที่บาดเจ็บหนัก

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ—-

หลังจากการทุบตีหนึ่งรอบ เลือดของซอมบี้เลเวล 3 ก็สาดกระเซ็นไปทั่ว หลอดพลังชีวิตของมันหมดลงทันที

"ถุย ขยะจริงๆ ไม่มีหีบสมบัติเงินด้วยซ้ำ” ทรูเตะศพซอมบี้ตัวนั้นอย่างขุ่นเคือง

“ข้าคิดว่าหีบสมบัติถูกใครบางคนขโมยไป สำหรับซอมบี้ที่มีเลเวลสูงกว่า 2 แม้พวกมันจะไม่ดรอปหีบสมบัติเอง แต่พวกมันจะเอาหีบสมบัติติดตัวไปด้วย” อเดเลียเอื้อมมือออกไปดึงหลินเย่ที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นและเช็ดเกราะของเขาให้สะอาด ดวงตาบางเฉียบของเธอหันไปหาจางเหลียงที่อยู่ในสุสานขณะที่เธอพูดอย่างมีความหมาย

"โอ้? เขาเอาหีบสมบัติไปหรือเปล่า?”

หลินเย่เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเรื่องนี้

หีบสมบัติเงิน

นี่อาจจะเป็นหีบสมบัติระดับสูงสุดที่ปรากฏในโลกนี้ ณ ปัจจุบัน

ฉันไม่ได้มันด้วยซ้ำ จางเหลียงที่โชคร้ายมากๆ โชคดีกว่าฉันจริงๆ?

ไม่มีทาง!

หลินเย่รู้สึกไม่สบายใจ ไม่ใช่ว่าเขาทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นได้ดี

แต่เรื่องนี้แปลกเกินไป

ด้วยความคิดนั้นในใจ เขามองไปที่จางเหลียงอย่างสงสัย

มีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ

“ตาขาวของเขากลายเป็นสีดำ หืม? มันกลับมาเป็นสีดำ… เขาก็ได้ปลุกความสามารถขึ้นมาเช่นกัน เป็นความสามารถในการควบคุมงั้นเหรอ? มันมีเอฟเฟกต์อะไร?”

—จบตอน—