ตอนที่ 17 - เกราะระดับ 3: เกราะดาราม่วง

มื้อเที่ยงหรูหรามาก จานหลักยังคงเป็นแฮมและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อย่างไรก็ตาม วันนี้เป็นวันที่พื้นที่ทำประมงเริ่มดำเนินการและจับปลาหางเขียวได้มากกว่าหนึ่งร้อยตัว

พวกเขาสิบคนทานซุปปลาสดๆ ด้วยกันหนึ่งชาม

บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้กินปลามานาน คนงานพื้นถิ่นและช่างตีเหล็กจึงกินอย่างตะกละตะกลาม ไม่เหลือแม้แต่ก้างปลา พวกเขาย่างมันด้วยไฟ จิ้มกับซอสที่เชฟหูแมวทำ และกลืนลงไปหลังจากกัดได้สองสามคำ

ภาพฉากที่เกินจะบรรยายนี้ทำให้หลินเย่ตกตะลึง

เยี่ยมจริงๆ พวกเขาไม่กลัวก้างปลาทิ่ม?

ราวกับว่าเชฟนิโคลอ่านความคิดของเขาได้และอธิบายด้วยท่าทีเห็นอกเห็นใจ “ต่างจากมนุษย์ ระบบย่อยอาหารของพวกเขาได้รับพรจากเหล่าทวยเทพ และสามารถเพิกเฉยต่ออาการบาดเจ็บที่เกิดจากก้างปลาได้”

“เอาเถอะ พวกเขาล้วนไม่ใช่มนุษย์โลก” หลินเย่พึมพำ

เขาอิจฉาร่างกายของคนจากอีกโลกหนึ่งอย่างแท้จริง

ก่อนที่เขาจะเริ่มภารกิจ เขาจับภาพหน้าจอด้วยบันทึกอารยธรรมแล้วส่งไปยังช่องครอบครัว เขารายงานกับแม่ว่าเขาปลอดภัย แล้วจึงออกไปทานข้าวเหมือนคนอื่นๆ

ท้ายที่สุดหลังจากดื่มซุปปลาหมด เขาก็จบมื้อเที่ยงที่ครึกครื้นอย่างยอดเยี่ยม

หลินเย่ลุกขึ้นปรบมือเพื่อดึงความสนใจของทุกคน

เขาเดินไปที่แท่นและพูดด้วยเสียงที่ชัดเจน “ทุกคน พักหนึ่งชั่วโมง อเดเลีย ข้าจะทิ้งเรนเจอร์ 100 คนไว้กับเจ้า ทรู เจ้าจะสั่งการทหารโล่เกราะเบา 150 คน หนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้ ให้ไปรวมตัวกัน 700 เมตรทางทิศตะวันออก ทหารที่ยังไม่ได้รับการฝึกอีก 150 คนในค่ายจะได้รับการฝึกต่อไป”

ทรูเป็นทหารที่ยังไม่ได้รับการฝึกคนแรก

หลังจากได้รับการฝึกจากค่ายทหาร เขาก็ได้เติบโตกลายเป็นทหารโล่เกราะเบาคลาส 1 เขาเป็นนักรบโดยกำเนิดและมีพรสวรรค์ในการต่อสู้อย่างมาก

เขาเก่งทั้งการป้องกันและตอบโต้การโจมตี และเป็นเรื่องที่อเดเลียยืนยันแล้วด้วย แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะพ่ายแพ้ใครสักคนเว้นแต่ว่าคลาสของพวกเขาจะเหนือกว่าทรูมากๆ

“ได้เลย ท่านลอร์ด!”

ในฝูงชน ทรูเชิดหน้าขึ้นราวกับว่าเขารู้สึกถึงการได้รับเกียรติจากการถูกกล่าวถึงและรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

สำหรับอเดเลีย เธอหยิ่งทะนงและเยาะเย้ยเขาอย่างไม่ตั้งใจ

เห็นได้ชัดว่าความภักดีของเธอที่มีต่อเขานั้นมีจำกัด เมื่อมีอันตรายเกิดขึ้น เธออาจจะหลบหนีกลับไปยังโลกใต้พิภพอย่างที่บันทึกอารยธรรมกล่าวไว้

ถึงกระนั้น หลินเย่ก็ยังคงตั้งตารอที่จะได้เห็นเธอลงมือ

ถ้าเขาทำลายบ้านผีสิงหลังแรกลงได้ เขาก็คงไม่ขัดข้องที่จะผูกมัดกับหญิงสาวร้อนแรงคนนี้ในฐานะคู่หูคนแรกของเขา

ไม่นาน เวลาหนึ่งชั่วโมงก็ผ่านไป

ด้วยความช่วยเหลือของคลังอาวุธใหม่ 50 แห่ง ในที่สุด ธนูและลูกธนูของเรนเจอร์ รวมถึงชุดเกราะและหอกของทหารโล่เกราะเบาก็พร้อม

ทางทิศตะวันออกเจ็ดร้อยเมตร

หลินเย่ยกแขนขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจของพวกเขา

"รวมพล!"

อเดเลียตะโกนและวิ่งออกไปพร้อมกับเรนเจอร์สาวที่งดงามกลุ่มหนึ่ง

ทหารโล่เกราะเบาที่นำโดยทรูก็ไม่น้อยหน้า

แม้จะไม่ได้เร็วเท่าเรนเจอร์ แต่ฝีเท้าของพวกเขาก็สม่ำเสมอและเป็นระเบียบเมื่ออยู่กันเป็นทีม

เมื่อมองจากระยะไกล ก็ดูเหมือนกำแพงโล่มนุษย์ ให้ภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ

“ทหารโล่นำทาง เรนเจอร์ใช้ข้าเป็นจุดศูนย์กลาง ระวังการโจมตี”

หลินเย่ออกคำสั่งทีละอย่างแล้วมองไปที่อเดเลีย “เจ้าคุ้นเคยกับความสามารถของเรนเจอร์ ส่งเรนเจอร์สองคนที่มีความสามารถในการสอดแนมไปสำรวจข้างหน้า”

“ข้าจะไปเอง ข้าเป็นเรนเจอร์คลาส 3 เพียงคนเดียวในตอนนี้ ไม่มีใครเร็วเท่าข้า” อเดเลียอาสา

“อย่าเลย อยู่ข้างๆ ข้าและปกป้องข้า” หลินเย่รีบหยุดเธออย่างรวดเร็ว

เขาจำได้ชัดเจน

จากการวิเคราะห์ของระบบ พลังโจมตีของเธอแข็งแกร่งและสามารถฆ่าซอมบี้ที่มีเลเวลสูงกว่าเธอได้ ความเร็วของเธอก็รวดเร็วเช่นกัน แต่จุดอ่อนของเธอก็ชัดเจนเหมือนกัน

เปราะบาง! เธอนั้นเปราะบางอย่างยิ่ง!

เหมือนกับนักฆ่าในเกม หากเธอไม่ระวัง แม้แต่การกัดของซอมบี้เลเวล 1 ก็สามารถฆ่าเธอได้

“ตกลง”

อเดเลียขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจและชี้ไปที่เรนเจอร์ร่างสูงสองคนให้ไปลาดตระเวนข้างหน้า

ทหารโล่ประสบความสำเร็จอย่างมาก

แม้จะเป็นเวลาเพียงคืนเดียว ซอมบี้ที่เตร็ดเตร่ไปมาหลายสิบตัวได้หลั่งไหลเข้ามาในพื้นที่อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับการปราบปรามของทหารโล่จำนวนมหาศาล ก็เห็นได้ชัดว่าซอมบี้เหล่านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา พวกมันถูกสกัดกั้นและฆ่าตายอย่างง่ายดาย

หลังจากเดินไปได้ประมาณ 200 เมตร พวกเขาก็พบกับซอมบี้อีกสามระลอก โชคดีที่พวกมันไม่อันตรายมากนัก ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นเพียงซอมบี้ปราดเปรียวเลเวล 2

ภายใต้การโจมตีของอเดเลียเรนเจอร์ธาตุลมคลาส 3 ซอมบี้ตัวนั้นถูกฆ่าตายอย่างรวดเร็ว

“หีบสมบัติดรอปอีกใบ!”

ในแถวหน้าสุด ทรูแทงซอมบี้ด้วยหอก

ขณะที่มองไปยังซอมบี้ปราดเปรียวที่ถูกลูกธนูธาตุเสียบ หีบสมบัติที่เปล่งแสงจางๆ ก็กลิ้งออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของมัน ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที

เขาคว้าผู้คุ้มกันส่วนตัวที่อยู่ข้างๆ มาและหัวเราะ “ไปมอบหีบสมบัติให้ท่านลอร์ด ถ้าได้ของดี คืนนี้เราจะได้กินเนื้อ นอกจากนี้ อย่าทำลายศพซอมบี้ มันคือกองเงินกองทอง หลังจากส่งหีบสมบัติให้ท่านลอร์ดแล้ว ไปแจ้งให้คนงานหมายเลขหนึ่งมาเคลื่อนย้ายซากศพกลับไปเปลี่ยนสภาพ”

ไม่กี่นาทีต่อมา หลินเย่ก็จ้องมองหีบสมบัติไม้จันทน์อย่างหมดคำพูด

ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่เป็นใบที่สิบสามแล้ว

ในวันที่สอง โอกาสที่หีบสมบัติจะปรากฏสูงขึ้น เขาฆ่าซอมบี้ไปเพียงร้อยตัว แต่อัตราการดรอปได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าของวันแรก

ทว่าน่าเสียดายที่พวกมันทั้งหมดไร้ค่าเนื่องจากส่วนใหญ่เป็นเสบียงยังชีพ

อเดเลียชินชากับเรื่องนี้ไปแล้ว

เธอเห็นอะไรกัน!!

มีหีบสมบัติมากกว่าสิบใบ และทุกใบล้วนเต็มไปด้วยทรัพยากร

กระดาษชำระ ไฟแช็ค ไข่ ครีม เกลือ และแตงกวาดองหลายร้อยกล่องโผล่ขึ้นมากลางอากาศ

ฉากอันน่าทึ่งนี้ได้พลิกโลกทัศน์ของเธอไปอย่างสิ้นเชิง

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อจำกัดของระบบ เธอคงลักพาตัวหลินเย่และพาเขากลับไปที่โลกใต้ดินเพื่อใช้เป็นเครื่องมือ

ให้เขาเปิดหีบสมบัติทุกวัน และทรัพยากรที่ดรอปออกมาก็คงเพียงพอที่จะทำให้เผ่าขนาดใหญ่ที่มีประชากรหลายสิบล้านคนใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข

ในที่สุดคราวนี้ก็มีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมปรากฏขึ้น

มันคือชุดเกราะ เกราะอ่อนสีขาว

อเดเลียรู้สึกโล่งใจ

ต้องแบบนี้สิ หีบสมบัติไม้จันทน์ควรมีขยะอยู่ข้างใน อย่าทำให้ผู้คนหวาดกลัวตลอดเวลา เข้าใจไหม?

ทว่าในเวลาต่อมา สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

เกราะอ่อนสีขาวเรืองแสงชั่วขณะหนึ่งจริงๆ และเปลี่ยนจากเกราะสีขาวเป็นเกราะสีม่วง

แสงสีม่วงแวววาวจนเกือบจะทำให้ตาเธอบอด

เกราะ: เกราะดาราม่วง

ระดับ: อุปกรณ์สีม่วง

เอฟเฟกต์พิเศษ: สามารถสกัดกั้นการโจมตีถึงตายได้สามครั้งจากซอมบี้ที่มีเลเวลต่ำกว่า 3 (3/3)

“บ้าไปแล้ว!”

—จบตอน—