ตอนที่ 8 - รางวัลเพียบ, ที่หลบภัยเลเวลอัพ

เมื่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ท้องฟ้าที่มืดมิดอยู่แล้วก็มืดลงเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป

ไกลออกไปสามารถได้ยินเสียงคำรามของซอมบี้เลเวลสูง เสียงนั้นดังบาดหูจนทำให้นกต้องบินหนีไป

ยามค่ำคืนเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดของซอมบี้

หากพวกเขายังคงมุ่งลึกเข้าไปในป่า คงเป็นปัญหาหากพวกเขาพบกับซอมบี้ปราดเปรียวสองสามตัวพร้อมกัน

หลินเย่ครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และเลิกตามหาจางเหลียงชั่วคราว

เขามองย้อนกลับไปที่คนงานพื้นถิ่นที่กำลังมองดูบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและแฮมด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาพูดขึ้น “เริ่มดึกแล้ว นำเสบียงยังชีพและซากซอมบี้กลับไปที่สุสาน วันนี้ทุกคนทำงานหนัก ลอร์ดคนนี้จะเลี้ยงอาหารค่ำมื้อใหญ่ทุกคนเป็นแฮมและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!”

“ท่านลอร์ดจงเจริญ!” แม้คนงานหมายเลขหนึ่งและคนอื่นๆ จะไม่เข้าใจว่าแฮมและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคืออะไร แต่การที่ท่านลอร์ดของพวกเขาแนะนำ มันจะต้องเป็นอาหารอันโอชะแน่ๆ พวกเขามีความสุขมากจนไม่อาจปกปิดรอยยิ้มไว้ได้

จากนั้นกลุ่มคนงานก็ยกกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างตื่นเต้นและรีบกลับไปที่สุสาน

เนื่องจากมีเสบียงมากเกินไป คนงาน 60 คนจึงต้องเดินทางอย่างน้อย 10 เที่ยวเพื่อนำเสบียงทั้งหมดกลับมา

โชคดีที่คนงานที่ตั้งเต๊นท์เพิ่งทำงานเสร็จ พวกเขาจึงเข้าร่วมทีมที่กำลังเคลื่อนย้ายเสบียงทันที ทำให้กำลังคนเพิ่มขึ้นอย่างมาก

หลินเย่ไม่ได้ตามพวกเขาไปและมอบอำนาจให้คนงานหมายเลขหนึ่งอย่างเต็มที่

เขาจัดเตรียมคนงานอีกสิบคนสำหรับขุดหลุมศพซอมบี้ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากสุสานประมาณ 300 เมตร

เขาเพิ่งฆ่าซอมบี้ไปอีก 49 ตัว จึงมีซากศพจำนวนมาก จากนี้ไป สถานที่แห่งนี้จะถูกนำมาใช้แปลงสภาพศพซอมบี้

หลังจากแปลงสภาพแล้ว เขาจะได้รับวิญญาณซอมบี้อีก 4,900 ดวง เยี่ยมไปเลย!

[เตือนด้วยความหวังดีว่าเงื่อนไขในการอัปเกรดที่หลบภัยนั้นสมบูรณ์แล้ว คุณต้องการอัปเกรดตอนนี้เลยหรือไม่?]

ในขณะนี้ เขาก็ได้ยินการแจ้งเตือนของระบบ

ตอนนั้นเองที่หลินเย่จำได้ว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นตอนที่เขายึดครองสุสานที่ไม่มีเจ้าของของเจิ้งจิ่งเจ๋อเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เขาพยักหน้ายืนยันการอัปเกรด

หวือ—

ในสายตาของทุกคน ที่หลบภัยซึ่งแต่เดิมดูหยาบๆ และเรียบง่ายนั้นส่งแสงฟลูออเรสเซนต์อ่อนๆ ออกมา แล้วรูปลักษณ์ที่หยาบๆ ของมันก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

แถบความคืบหน้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้าสายตาของหลินเย่ [กำลังอัปเกรด: 1%… 3%…]

ด้วยอัตรานี้ คงเสร็จโดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

“พวกเจ้าจงไปที่แม่น้ำและเรียกคนงานอื่นๆ ที่กำลังสร้างพื้นที่ทำประมงและค่ายทหารกลับมา เราจะมีงานเลี้ยงในไม่ช้า”

หลินเย่ปล่อยให้คนงานพื้นถิ่นสิบคนที่อยู่ข้างหลังเขาไป ส่วนเขานั้นกลับไปที่สุสานเองและเริ่มจัดการรางวัลของวันนี้

เขาเปิดบันทึกอารยธรรมและตรงไปที่หน้าทรัพยากร

ในหน้าส่วนตัวของเขาตอนนี้มีตัวเลขมากมาย

ผู้เล่น: หลินเย่

วิญญาณ: x1,900

ไม้: x89,200 [สามารถแลกเปลี่ยนได้โดยใช้วิญญาณในอัตราส่วน 1:100]

หิน: x89,200 [สามารถแลกเปลี่ยนได้โดยใช้วิญญาณในอัตราส่วน 1:100]

น้ำมัน: ไม่มี [สามารถแลกเปลี่ยนได้โดยใช้วิญญาณในอัตราส่วน 1:1]

คำสั่งจ้างเชฟระดับเริ่มต้น x100 [เงื่อนไข: ที่หลบภัยเลเวล 2]

คลังอาวุธ [80/100 เวลาที่เหลือ: 1 ชั่วโมง]

เต็นท์เลเวล 1 [80/80 เสร็จสมบูรณ์]

ค่ายทหารเลเวล 1 [8/10 เวลาที่เหลือ: 1 ชั่วโมง]

พื้นที่ทำประมงเลเวล 1 [30/40 เวลาที่เหลือ: 1 ชั่วโมง]

อาวุธ: ปืนพกเหยี่ยวทะเลทราย (กระสุน 36/100), ปืนกล MP9 (150/150), ระเบิดธรรมดา (1/1)

พิมพ์เขียวอาวุธ: หน้าไม้สีน้ำเงิน (พร้อมลูกศร), ดาบยาวเหล็กทมิฬสีน้ำเงิน

พิมพ์เขียวทหาร: ทหารม้าคลาส 3 x1 (เงื่อนไข: ค่ายทหารเลเวล 3, คลังอาวุธเลเวล 3, ทหารที่ยังไม่ได้รับการฝึกเลเวล 3, วิญญาณซอมบี้ x100 , เวลาฝึก: 5 ชั่วโมง)

ทหารโล่เกราะเบาคลาส 1 x100 (เงื่อนไข: ค่ายทหารเลเวล 1, คลังอาวุธเลเวล 1, ทหารที่ยังไม่ได้รับการฝึกเลเวล 1, เวลาฝึก: 1 ชั่วโมง)

อุปกรณ์ดำรงชีพ: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป (100 กล่อง), แฮมข้าวโพด (100 กล่อง), ขนมปัง (100 กล่อง), เนื้อวัว (5 กิโลกรัม), เนื้อหมู (15 กิโลกรัม), น้ำ (100 ถัง)

“ไม่รู้ตัวเลยว่าฉันรวบรวมได้มากขนาดนี้แล้ว” หลินเย่ยิ้ม หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความยินดี

แน่นอนว่าแม้เขาจะมีความสุข แต่ก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงดีใจไป

เขาหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาแล้ววาดวงกลมลงบนพื้นสองวง

วงหนึ่งใหญ่ อีกวงหนึ่งเล็ก

วงที่เล็กกว่าแทนสุสาน ในขณะที่วงที่ใหญ่กว่านั้นแทนอาณาเขตของเขา

ปัจจุบันอาณาเขตของเขามีรัศมี 1 กิโลเมตร โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่สุสานแห่งนี้

ในตอนกลางวัน ทางด้านทิศใต้ที่อยู่ใกล้กับแม่น้ำนั้น ซอมบี้ไม่ได้ดรอปอะไรเลย ส่วนทางด้านทิศตะวันตกนั้นเป็นที่รกร้างว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา ในตอนนี้เขายังไม่ได้คิดถึงมัน

พื้นที่ 70% ภายในระยะ 1 กิโลเมตรไปทางทิศตะวันออกได้รับการเก็บกวาดเรียบร้อย

จางเหลียงน่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในพื้นที่ส่วนที่เหลืออีก 30% หลินเย่คาดคะเนตำแหน่งคร่าวๆ ของเขาไว้แล้ว

สำหรับทิศเหนือนั้น หลินเย่ถึงกับต้องขมวดคิ้ว

เสียงคำรามของซอมบี้เลเวลสูงที่ได้ยินจากทิศทางของป่าเมื่อครู่นี้ส่วนใหญ่มาจากทางทิศเหนือ

ตามที่คาดไว้ ซอมบี้ทางทิศเหนือนั้นแข็งแกร่งกว่าและมีจำนวนมากกว่าอีกสามทิศทางอย่างมาก

อันตรายและโอกาสอยู่ด้วยกัน

ตามการตั้งค่าของระบบ จะต้องมีหีบสุ่มสมบัติมากขึ้นในทิศเหนือ

“พรุ่งนี้เราจะเคลียร์อาณาเขตก่อน เมื่อทหารถูกสร้างออกมาแล้ว เราจะไปจัดการกับซอมบี้ทางทิศเหนือ” ดวงตาของหลินเย่เผยให้เห็นแสงของความกระตือรือร้น

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ได้ยินเสียงชุลมุนวุ่นวายจากข้างนอก เขาหยุดคิดแล้วเดินออกไป

คนงานหมายเลขหนึ่งและคนอื่นๆ กลับมาแล้ว เสบียงดำรงชีพจำนวนมากถูกนำมากองไว้ที่ด้านหนึ่งของสุสาน

คนงานพื้นถิ่นมองไปที่อาหารจากโลกราวกับเด็กน้อยที่เห็นอุลตร้าแมน - เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ท่านลอร์ด เราได้นำเสบียงทั้งหมดกลับมาแล้ว และโยนศพซอมบี้ทุกร่างลงไปในหลุมแล้ว”

คนงานหมายเลขหนึ่งยืดตัวตรงและรายงานอย่างตื่นเต้น

“ท่านลอร์ด เราจะทานอาหารกันเมื่อไหร่? พวกเราหิวแล้ว” มีใครบางคนท่ามกลางกลุ่มคนงานยกมือขึ้นขณะที่เขาหายใจหอบ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนงานพื้นถิ่นคนอื่นๆ ก็มองไปที่หลินเย่อย่างกระตือรือร้น

ก่อนจะกลับมา พวกเขาได้ยินมาว่าทีมที่ฆ่าซอมบี้กับท่านลอร์ดแต่ละคนนั้นได้รับรางวัลเป็นเนื้อวัวหนึ่งชิ้น

แม้จะเป็นปริมาณเล็กน้อย แต่ก็เป็นเนื้อวัวในตำนานนั่น!!!

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ คนงานพื้นถิ่นที่สร้างเต็นท์ พื้นที่ทำประมง และค่ายทหารต่างก็พากันน้ำลายสอ

ตอนนี้ท่านลอร์ดกำลังจะมีงานเลี้ยง กล่าวกันว่ามันเป็น 'อาหารมือใหญ่' ของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและแฮม แม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่พวกเขารู้สึกได้ว่ามันยอดเยี่ยม

“ใจเย็นลงหน่อย”

หลินเย่ยกมือขึ้น แล้วความโกลาหลก็สงบลง

เมื่อเห็นภาพนี้ เขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวต่อ “โชคชะตาได้นำพาเรามาเจอกันผ่านการระดมพล ข้าดีใจที่ได้ร่วมงานกับทุกคน ในอนาคต การสร้างอาณาเขตของเรายังคงต้องการความช่วยเหลือจากทุกคน เราไม่ได้อยู่ในความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับคนรับใช้ แต่เป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน ทุกคนทำงานให้ข้า ข้าก็จะปกป้องทุกคนจากลมฝน รวมทั้งจัดหาอาหารและที่พักให้ เนื่องจากเป็นการพบกันครั้งแรกของเรา ข้าจะไม่พูดพล่ามต่อแล้ว เริ่มกันเลย งานเลี้ยงวันนี้ถือว่าเป็นการเฉลิมฉลองการพบกันของเรา!”

ทันทีที่พูดจบ หลินเย่ก็เรียกคนงานพื้นถิ่นสองสามคนมาและเริ่มจุดไฟ

เทคโนโลยีที่นี่แตกต่างจากโลกอย่างสิ้นเชิง

หม้อในโลกนี้เป็นถังไม้ที่ทำจากวัสดุพิเศษ เปลวไฟธรรมดาไม่สามารถเผาไหม้มันได้

วิธีการจุดไฟของพวกเขาก็น่าสนใจเช่นกัน พวกเขาถือหินรูปขนมเปี๊ยะกลมๆ สีดำแล้วขว้างออกไปอย่างแรง กระแทกกับหินรูปขนมเปี๊ยะอีกก้อนบนพื้น จนทำให้มันหมุนอย่างรวดเร็ว

โดยการใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้น พวกเขาจะวางหญ้าแห้งไว้บนหินรูปขนมเปี๊ยะที่หมุนได้ แรงเสียดทานจะสร้างความร้อน และหญ้าแห้งจะติดไฟ

แน่นอนว่ามันสามารถจุดไฟได้ แต่ประสิทธิภาพนั้น…

เรื่องมันยาว

“คงจะดีถ้าฉันได้พิมพ์เขียวไฟแช็คในครั้งต่อไปเพื่อให้ผู้คนในโลกนี้ได้รับประสบการณ์บางอย่าง”

หลินเย่ถอนหายใจในใจ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เปลวไฟก็สว่างขึ้นในที่สุด

บังเอิญว่าการอัปเกรดที่หลบภัยก็เสร็จในเวลาเดียวกัน

[ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิตหลินเย่ ที่หลบภัยของคุณอัปเกรดเสร็จแล้ว เลเวลปัจจุบันคือ 2 พื้นที่อาณาเขตคือ 2,000 เมตร ขีดจำกัดของจำนวนประชากรคือ 500 คน]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิตหลินเย่ คำสั่งจ้างเชฟระดับเริ่มต้นตรงตามเงื่อนไขหลักแล้ว คุณต้องการเกณฑ์ตอนนี้เลยหรือไม่?]

—จบตอน—