บทที่ 178 เชียนเฉิงเซียวสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของปัวไซซีในทันที

เชียนเฉิงเซียวที่อยู่บนเกาะเทพสมุทร ดูดซับวงแหวนวิญญาณประทานจากเทพที่ได้รับจากโพไซดอน เทพสมุทร เมื่อวงแหวนวิญญาณอายุแปดล้านปีวงนี้หลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย

ทันทีที่เชียนเฉิงเซียวลุกยืนขึ้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่รุนแรงกว่าแรงกดดันของเทพสมุทรนับไม่ถ้วนก็ระเบิดออกมาจากร่างของเขา

ชั่วพริบตา ผู้อยู่อาศัยทั้งหมดบนเกาะเทพสมุทรต่างทรุดกายลงหมอบกราบกับพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ชั่วขณะนั้น ท้องฟ้าเหนือเกาะเทพสมุทร หรือแม้แต่ทั่วทั้งเกาะ ย้อมไปด้วยสีแดงเข้ม

เมื่อมองจากระยะไกล ราวกับว่าเกาะเทพสมุทรทั้งเกาะถูกตัดขาดออกจากทวีปโต้วหลัวโดยสิ้นเชิง

และบนร่างของเชียนเฉิงเซียว วงแหวนวิญญาณสีทองระดับล้านปีสี่วงก็ปรากฏขึ้น

"วูบ!"

ทันทีที่วงแหวนล้านปีทั้งสี่ปรากฏ มันก็ถูกดูดซับกลับเข้าไปในร่างของเชียนเฉิงเซียวในชั่วพริบตา

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ระเบิดออกมาก็มลายหายไปพร้อมกับวงแหวนเหล่านั้น กลับคืนสู่ร่างกายของเขา

พลังวิญญาณของเขาพุ่งทะยานสู่ระดับเก้าสิบสอง อีกเพียงก้าวเดียวก็จะแตะระดับเก้าสิบสาม

การดูดซับครั้งนี้ทำให้เชียนเฉิงเซียวพึงพอใจเป็นอย่างมาก

หลังจากเชียนเฉิงเซียวเก็บแรงกดดันและวงแหวนวิญญาณทั้งหมดกลับคืนสู่ร่าง ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ยกเว้นปัวไซซี มหาปุโรหิต รวมถึงผู้พิทักษ์เสาศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดที่ล้วนเป็นถึงพรหมยุทธ์ระดับสูง ต่างก็หมดสติล้มพับไปตามๆ กัน

แม้แต่เสี่ยวไป๋เองก็สลบเหมือดไปเช่นกัน

หากปัวไซซีไม่ได้เป็นอัครพรหมยุทธ์ และไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของเกาะเทพสมุทรที่นางสามารถยืมพลังของเทพสมุทรมาใช้ได้เล็กน้อยในฐานะผู้พิทักษ์ นางก็คงจะหมดสติไปแล้วเหมือนกัน

นี่ขนาดว่าเชียนเฉิงเซียวแค่ปลดปล่อยแรงกดดันออกมาเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาโจมตีพวกเขาแต่อย่างใด

วินาทีนี้เองที่ปัวไซซีตระหนักได้อย่างแท้จริงว่า ชายหนุ่มตรงหน้าคือน่ากลัวยิ่งกว่าเทพเจ้าหลายเท่า

สตรีนั้น... นับแต่อดีตกาล ย่อมหลงใหลในความแข็งแกร่ง

และคำพูดของโพไซดอนก่อนหน้านี้ ก็ทำให้นางเริ่มมีความคิดที่แตกต่างออกไปต่อตัวเชียนเฉิงเซียว

บัดนี้ เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของเขา ความคิดอันเร่าร้อนที่นางมีต่อเขาก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ

ในฐานะมหาปุโรหิตแห่งเกาะเทพสมุทร นางปรารถนาจะอยู่เคียงข้างเขา ให้เขาช่วยเหลือ

นอกเหนือจากนั้น... การยอมเป็นสาวรับใช้คอยปรนนิบัติข้างเตียง อาจเป็นหนทางเดียวที่เขาจะช่วยเหลือนางอย่างไม่มีเงื่อนไข

ไม่อย่างนั้น หากไร้ซึ่งความสัมพันธ์ฉันญาติมิตร ใครเล่าจะยอมช่วยเจ้าฟรีๆ?

หากต้องไปเป็นนางบำเรอของคนอื่น อย่าว่าแต่สาวใช้เลย แม้แต่ตำแหน่งอนุภรรยา ก็นับเป็นการดูหมิ่นนางอย่างร้ายแรง

หากมีใครกล้าเสนอเช่นนั้น นางคงสังหารมันทิ้งเสียตรงนั้น

แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นเชียนเฉิงเซียว... ชายหนุ่มผู้หล่อเหลา สง่างาม เปี่ยมด้วยพลังวัยหนุ่ม และแข็งแกร่งจนยากหยั่งถึง เป็นตัวตนระดับสุดยอดที่แม้แต่เทพเจ้ายังมิอาจทัดเทียม

ต่อให้เขาไม่เอ่ยปาก นางก็ยินดีที่จะเสนอตัวให้เอง

ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ย่อมไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ของโลกีย์วิสัย

และบุรุษผู้แข็งแกร่งเช่นนี้เท่านั้น... คือชายที่นางปรารถนาจะไล่ตาม

ในอดีต ที่นางเคยสนใจเชียนเต้าหลิวและถังเฮ่า (หมายถึงถังเฉิน) ก็เพียงเพราะพวกเขามีพรสวรรค์ล้ำเลิศที่สุดในยุคนั้นเช่นเดียวกับนาง

ทั้งสามคนในยุคนั้นคือนัมเบอร์วันแห่งท้องทะเล ผืนดิน และเวหาอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่นั่นยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ

ดังนั้น ข้อตกลงนั้นจึงเกิดขึ้น

แต่ตอนนี้ เมื่อได้พบกับสัตว์ประหลาดระดับตำนานอย่างเชียนเฉิงเซียว หัวใจของปัวไซซีก็หวั่นไหวอย่างรุนแรง

เชียนเฉิงเซียวสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของปัวไซซีในทันที

!!

เฮ้ย!!!

เจ๊ครับ... ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ?

รู้สึกเสียวสันหลังวาบยังไงชอบกล

วินาทีที่สายตาของทั้งสองสบประสานกันกลางอากาศ ใบหน้างดงามของปัวไซซีก็ขึ้นสีระเรื่อ ท่าทีที่มีต่อเชียนเฉิงเซียวเปลี่ยนเป็นขวยเขิน ราวกับจะทอดสะพานสายไหมผ่านดวงตาคู่นั้น

เฮ้ยๆ เจ๊... เรา...

ขณะที่เชียนเฉิงเซียวบ่นอุบในใจ ปัวไซซีก็ลุกขึ้นเดินตรงเข้ามา แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเขา

สองแขนโอบกอดต้นขาของเชียนเฉิงเซียว เอ่ยด้วยน้ำเสียงขัดเขินว่า "ได้โปรดเถิดนายท่าน มอบโอกาสให้ข้ารับใช้สักครั้ง เพื่อให้ข้าได้สัมผัสถึงหนทางสู่การเป็นเทพด้วยเถิด!"

มองดูปัวไซซีที่คุกเข่าอ้อนวอนอยู่เบื้องหน้า และได้ยินคำพูดของนาง เชียนเฉิงเซียวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังปั่นป่วน

"ไม่ๆๆ!"

"ผู้อาวุโสปัวไซซี ท่านไม่ต้องทำขนาดนี้หรอก!"

"ผู้น้อยมิอาจรับไว้ได้"

"ถ้าท่านอยากเป็นเทพ จริงๆ แล้วมันง่ายมาก ท่านแค่ต้องยกระดับศักยภาพดั้งเดิมของท่านขึ้นมา"

พูดถึงตรงนี้ เชียนเฉิงเซียวมองสบตากับปัวไซซีที่จ้องเขาตาเป็นมัน แล้วยิ้มแห้งๆ "ในเมื่อผู้อาวุโสปัวไซซีได้รับบททดสอบระดับสูงสุดเก้าบทสอบ นั่นแปลว่าพรสวรรค์ของท่านขาดไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น"

"ดังนั้น ผู้อาวุโสปัวไซซี ผู้น้อยช่วยท่านทำลายพันธนาการและคว้าตำแหน่งเทพมาได้แน่นอน"

"ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย!"

"อย่างที่ผู้น้อยเคยบอกตอนมาถึงเกาะเทพสมุทรครั้งแรก ท่านไม่จำเป็นต้องสังเวยตัวเอง และผู้น้อยก็สามารถช่วยให้ท่านเป็นเทพได้"

"นี่ไม่ใช่คำคุยโวแน่นอน"

ว่าแล้ว เชียนเฉิงเซียวก็หยิบ 'หญ้าคลื่นสมุทรคราม' ออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณ แล้วยื่นให้ปัวไซซี

เมื่อปัวไซซีเห็นหญ้าสมุนไพรในมือของเชียนเฉิงเซียว ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและปีติยินดีอย่างที่สุด

เพราะนางสัมผัสได้ถึงพลังงานที่บรรจุอยู่ในหญ้าคลื่นสมุทรคราม และกลิ่นอายของมันช่างเข้ากันได้ดีกับนางอย่างน่าประหลาด

โดยไม่รอให้ปัวไซซีได้กินสมุนไพรอมตะเพื่อตรวจสอบสรรพคุณ

ปัวไซซีก็ลงมือทันที...

"ผู้อาวุโสปัวไซซี..."

"ท่านไม่ต้องทำแบบนี้..."

"ข้าไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ!"

"ท่าน..."

"ซี๊ด~"

อีกด้านหนึ่ง นับตั้งแต่เฟลันเดอร์และหลิวเอ้อร์หลงพาอวี้เสี่ยวกันออกมาจากสถานที่อันน่าสะพรึงกลัวดั่งขุมนรกแห่งนั้น อวี้เสี่ยวกันก็เอาแต่เกาะติดหลิวเอ้อร์หลงและเฟลันเดอร์แจ

เฟลันเดอร์รู้สึกไม่ถูกชะตากับอวี้เสี่ยวกันอย่างรุนแรง

เพราะเขามักจะรู้สึกว่าสายตาที่อวี้เสี่ยวกันมองมาที่เขานั้น... บางครั้งมันดูแปลกประหลาดชอบกล

แถมไอ้หมอนี่ยังชอบทำตัวน่ารังเกียจ แอบไปหลบหลังหลิวเอ้อร์หลง แสร้งทำตัวน่าสงสาร เรียกคะแนนความเห็นใจจากนางจนล้นทะลัก

โชคดีที่แม้หลิวเอ้อร์หลงจะเป็นคนจิตใจดี แต่นางไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษใดๆ ให้กับอวี้เสี่ยวกันเลย

ถ้าหลิวเอ้อร์หลงไม่ได้เห็นเหตุการณ์ในวันนั้น บวกกับความผิดปกติของอวี้เสี่ยวกันในตอนนี้ บางทีนางอาจจะสนิทสนมกับเขาไปแล้วก็ได้

สิ่งที่ทำให้เฟลันเดอร์ขยะแขยงที่สุดคือ อวี้เสี่ยวกันคนนี้เก่งกาจเรื่องการสร้างปัญหาเหลือเกิน

ตัวโตเป็นควายแล้วแท้ๆ แต่ชอบแกล้งทำตัวอ่อนแอ ตามคำของเชียนเฉิงเซียวก็คือ... 'ชาเขียวตัวพ่อ' ชัดๆ

ทุกครั้งที่ไอ้อวี้เสี่ยวกันไปหลบหลังหลิวเอ้อร์หลง มันยังมิวายส่งสายตาหวานเชื่อมให้เฟลันเดอร์ แล้วเลียริมฝีปากตัวเอง ทำเอาเฟลันเดอร์สะอิดสะเอียนจนแทบอ้วก

ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงใจหลิวเอ้อร์หลง และต้องการรักษาภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้านาง เฟลันเดอร์คงเชือดไอ้หมอนี่ทิ้งไปนานแล้ว