บทที่ 30: ตัวตนใหม่! ถังเฉิงเซียว! กระดานหมากเริ่มเดินแล้ว! หนทางแก้เกมนี้คือสิ่งใด?

เขามองดู เชียนเฉิงเซียวที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า แล้วถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "เจ้าหนู เจ้ามาทำอะไรที่นี่?"

"แล้วทำไมเจ้าถึงดูตกใจขนาดนั้นเมื่อได้ยินชื่อสำนักเฮ่าเทียนของข้า?"

"พี่ชายทั้งสอง... ท่านพ่อของข้า ท่านเสียแล้ว ก่อนท่านจะสิ้นใจ ท่านมอบที่อยู่นี้ให้กับข้า"

"ท่านบอกข้าว่า สำนักเฮ่าเทียนคือบ้านของข้า"

"ข้าเดินทางตามที่อยู่ที่ท่านพ่อให้ไว้ ในที่สุดข้าก็มาถึงที่นี่เสียที"

"ท่านพ่อบอกว่าสำนักเฮ่าเทียนคือบ้านของข้า"

"ฮือๆ ในที่สุดข้าก็หาญาติเจอแล้ว!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ขอบตาของ เชียนเฉิงเซียวก็แดงก่ำ เขามองพี่น้องถังเล่ยอย่างน่าสงสาร น้ำตาไหลพรากอาบแก้มราวกับสั่งได้

หากเชียนเต้าหลิวอยู่ที่นี่ เขาจะต้องเอ่ยปากชมหลานชายตัวดีคนนี้แน่ๆ ว่าทักษะการแสดงนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด

การแสดงนี้เรียกได้ว่าระดับเทพ ไร้ที่ติโดยสิ้นเชิง

สองพี่น้องถังเล่ยที่สับสนกับท่าทางและคำพูดของ เชียนเฉิงเซียวอยู่แล้ว ยิ่งมึนงงหนักเข้าไปอีกเมื่อเห็นเด็กน้อยตรงหน้าจู่ๆ ก็ร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนา

"น้องชาย เจ้า... เจ้าอย่าเพิ่งร้อง ค่อยๆ พูด ค่อยๆ จา"

"เจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับสำนักเฮ่าเทียนของพวกเรา หรือว่าพ่อของเจ้าเป็นคนของสำนักเฮ่าเทียน?"

อย่างไรเสีย สองพี่น้องถังเล่ยก็ไม่ใช่คนโง่

เมื่อตั้งสติได้ พวกเขาก็พอจะเดาอะไรบางอย่างได้จากคำพูดของ เชียนเฉิงเซียว

"อื้ม!"

เมื่อได้ยินคำถามของพี่น้องถังเล่ย  เชียนเฉิงเซียวก็พยายามควบคุมอารมณ์ ค่อยๆ เปลี่ยนจากการร้องไห้ฟูมฟายมาเป็นเสียงสะอื้นไห้เบาๆ

จากนั้น  เชียนเฉิงเซียวก็มองไปที่สองพี่น้องแล้วสะอื้นบอก "พี่ชายทั้งสอง ข้า... ข้าชื่อถังเฉิงเซียว"

"ท่านพ่อบอกว่า ขอเพียงข้าแสดงสิ่งนี้ให้คนของสำนักเฮ่าเทียนดู พวกเขาจะรู้ทันทีว่าข้ามาจากสำนักเฮ่าเทียน"

ขณะที่พูด  เชียนเฉิงเซียวก็ใช้พลังต้นกำเนิดศาสตราแปลงสภาพเป็นค้อนเฮ่าเทียนปรากฏขึ้นในมือทันที

!!!

สองพี่น้องถังเล่ยที่ยังคงมึนงงอยู่บ้าง ถึงกับตาเบิกโพลงเมื่อเห็นค้อนเฮ่าเทียนปรากฏขึ้นในมือของ เชียนเฉิงเซียว

"เจ้า... เจ้า นี่มัน..."

"ทำไมค้อนเฮ่าเทียนที่ยังไม่ได้ใส่วงแหวนวิญญาณ ถึงมีพลังวิญญาณระดับยี่สิบห้าได้?"

!!!

ทันทีที่พูดจบ ถังเล่ยก็ดูเหมือนจะนึกเรื่องเหลือเชื่อบางอย่างขึ้นมาได้ เขามอง เชียนเฉิงเซียวด้วยแววตาตื่นตะลึงและกล่าวว่า "เจ้า... เจ้าเป็นวิญญาจารย์ที่มีวิญญาณยุทธ์คู่มาแต่กำเนิด!!!"

พวกเขาไม่ใช่คนโง่เขลา

ในเมื่อ เชียนเฉิงเซียวที่อยู่ตรงหน้าปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ค้อนเฮ่าเทียนออกมาโดยไม่มีวงแหวนวิญญาณประทับอยู่

นั่นหมายความว่าค้อนเฮ่าเทียนของเขายังไร้วงแหวน และวิญญาจารย์ทั่วไปหากจะทะลวระดับ จำเป็นต้องมีวงแหวนวิญญาณเสียก่อนจึงจะก้าวข้ามไประดับถัดไปได้

แต่พลังวิญญาณของ เชียนเฉิงเซียวกลับสูงถึงระดับยี่สิบห้า ทั้งที่ค้อนเฮ่าเทียนยังว่างเปล่า นั่นพิสูจน์ได้ว่า เชียนเฉิงเซียวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา คืออัจฉริยะผู้มีวิญญาณยุทธ์คู่มาแต่กำเนิด

และอัจฉริยะที่มีวิญญาณยุทธ์คู่ผู้นี้ ยังเป็นศิษย์สายเลือดของสำนักเฮ่าเทียนอีกด้วย

พรสวรรค์อันเป็นเลิศเช่นนี้ ถูกค้นพบโดยพวกเขาพี่น้อง หากพา เชียนเฉิงเซียวกลับเข้าสำนักเฮ่าเทียน พวกเขาต้องได้รับรางวัลอย่างงามแน่นอน

นับตั้งแต่เห็น เชียนเฉิงเซียวปลดปล่อยค้อนเฮ่าเทียนออกมา ท่าทีของสองพี่น้องถังเล่ยก็เปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นต่อ เชียนเฉิงเซียวทันที

บวกกับสถานะวิญญาจารย์วิญญาณยุทธ์คู่ของเด็กน้อย ท่าทีของทั้งสองก็ยิ่งทวีความเอาอกเอาใจมากขึ้นไปอีก

"น้องชายเฉิงเซียว ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ พวกเราจะพาเจ้ากลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ"

"ขอบคุณพี่ชายทั้งสองมากขอรับ"

เชียนเฉิงเซียวแย้มยิ้มบางๆ ขณะมองความกระตือรือร้นจนออกนอกหน้าของสองพี่น้องถังเล่ย

ตอนนี้ แผนการขั้นต้นสำเร็จแล้ว

เมื่อเขาได้เข้าสู่สำนักเฮ่าเทียนและแสดงพรสวรรค์ที่ท้าทายสวรรค์ออกมา เขาจะได้รับการให้ความสำคัญอย่างสูงจากทางสำนัก

จากนั้น เขาจะได้มีโอกาสเข้าถึงตัวพี่น้องถังเฮ่าและถังเซี่ยว

เมื่อถึงเวลาที่พี่น้องถังเฮ่าและถังเซี่ยวออกเดินทางท่องยุทธภพในอนาคต เขาเพียงแค่ต้องขอติดตามไปด้วยเพื่อไปพบกับอาอิ๋น

เมื่อถึงเวลานั้น หึหึหึ~

ถังซาน... เพราะปิปิตง ทำให้ข้าไม่มีแผนการรองรับในชาติที่แล้ว แต่ในชาตินี้ ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสว่าความสิ้นหวังมันเป็นเช่นไร

ด้วยการปรากฏตัวของเขา เขาจะต้องแย่งชิงทุกอย่างมาให้ได้

ส่วนถังเยว่หัว ถ้าเขาแย่งชิงนางมาได้ เขาก็จะทำ

เมื่อถึงเวลานั้น จะปล่อยให้ถังซาน, ถังเฮ่า, อวี้เสี่ยวกัน และคนอื่นๆ ได้ลิ้มรสรสชาติของการเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก และให้พวกมันได้สัมผัสถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้

การถูกแทงข้างหลังโดยญาติมิตร การถูกทรยศจากทุกคน

เริ่มแรก วางหมากรุกฆาตสำนักเฮ่าเทียน ถัดไปก็จะเป็นหลิวเอ้อร์หลง, จักรวรรดิซิงหลัว, สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ และป่าใหญ่ซิงโต้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มุมปากของ เชียนเฉิงเซียวก็ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย

"น้องเฉิงเซียว ถึงแล้ว!"

ในขณะที่ เชียนเฉิงเซียวจัดวางหมากกระดานในหัว สองพี่น้องถังเล่ยก็พาเขามาถึงหน้าประตูใหญ่ของสำนักเฮ่าเทียน

"เจ้าหนูสองคนกลับมาแล้วรึ?"

"ทำไมถึงพาเด็กที่ไหนกลับมาด้วยล่ะ?"

ทันทีที่ เชียนเฉิงเซียวหลุดจากภวังค์ ยามเฝ้าประตูหลายคนมองมาที่พี่น้องถังเล่ย แล้วเบนสายตามายัง เชียนเฉิงเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาสงสัย

"ท่านลุงจิ่ว เฉิงเซียวเป็นศิษย์ของสำนักเฮ่าเทียนเราขอรับ"

"พ่อของเขาล่ะ?"

เมื่อถังเล่ยเอ่ยถึงพ่อของ เชียนเฉิงเซียว เขารู้เพียงแค่ว่าพ่อของเด็กคนนี้เสียชีวิตแล้ว แต่ไม่รู้สาเหตุการตาย

"เกิดอะไรขึ้นกับพ่อของเขา?"

ชายวัยกลางคนที่ถังเล่ยเรียกว่าลุงจิ่ว เดินเข้ามาตรงหน้าทั้งสามคน มองดู เชียนเฉิงเซียวที่ยืนอยู่อย่างเรียบร้อยน่ารักข้างกายถังเล่ยด้วยความฉงนเล็กน้อย

"ลุงจิ่ว พ่อของเด็กคนนี้เสียแล้วขอรับ"

"ก่อนพ่อเขาจะตาย ได้บอกที่ตั้งของสำนักเฮ่าเทียนแก่เขา..."

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ถังเล่ยก็ถ่ายทอดข้อมูลทั้งหมดของ เชียนเฉิงเซียวให้ลุงจิ่วฟัง

เมื่อลุงจิ่วฟังจบ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีขณะจ้องมอง เชียนเฉิงเซียว

"ถังเฉิงเซียวสินะ?"

"ขอรับ ท่านลุง!"

เชียนเฉิงเซียวมองลุงจิ่วที่เดินเข้ามาหาและจ้องเขาด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะตอบรับอย่างเชื่อฟัง

"ดี ในเมื่อเจ้าเป็นลูกหลานของสำนักเฮ่าเทียน ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านเจ้าสำนักเดี๋ยวนี้"

"พวกเจ้าสองคนก็ตามข้าไปพบเจ้าสำนักด้วย"

"ขอรับ ลุงจิ่ว!"

หลังจาก เชียนเฉิงเซียวถูกถังเหล่าจิ่ว หรือลุงจิ่ว พาเข้ามาภายในสำนักเฮ่าเทียน

ณ ลานเรือนแห่งหนึ่งภายในสำนัก เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต กำลังโล้ชิงช้า เสียงหัวเราะสดใสราวกระดิ่งเงินกังวานไปทั่ว

"ท่านพ่อ ไกวสูงอีก สูงอีกเจ้าค่ะ"

"ได้เลย ได้เลย ได้เลย!"

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของลูกสาว ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มก็ผลักชิงช้าให้สูงขึ้น

"ท่านเจ้าสำนัก!"

"เหล่าจิ่วขอเข้าพบขอรับ!"

ที่นอกลานเรือน ถังจิ่วพา เชียนเฉิงเซียวและพี่น้องถังเล่ยมาหยุดรอที่หน้าประตู

"เข้ามาได้!"

เมื่อได้ยินเสียงของถังจิ่ว ถังเทียนซึ่งดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักเฮ่าเทียนในปัจจุบันและกำลังอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวเล่นชิงช้า ก็เอ่ยอนุญาต

เมื่อได้ยินว่าเจ้าสำนักถังเทียนอนุญาต ถังจิ่วก็นำ เชียนเฉิงเซียวเดินเข้าไปด้วยความตื่นเต้น

เชียนเฉิงเซียวที่เดินตามหลังถังจิ่ว ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของเด็กหญิงตัวน้อยมาตั้งแต่ก่อนเข้าประตู

เมื่อได้ยินถังจิ่วเรียกว่าเจ้าสำนัก ดูเหมือนว่าเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่บนชิงช้านั้น ก็คือถังเยว่หัวนั่นเอง