บทที่ 205 กู้คังซือผู้ถูกทิ้ง

บทที่ 205 กู้คังซือผู้ถูกทิ้ง

ความกลัวตายเข้าครอบงำจิตใจกู้คังซือ เพียงครึ่งวัน อารมณ์ฉุนเฉียวของเขาก็มลายหายไป เหลือไว้เพียงความหวาดผวา

เมื่อเห็นกู้หงหยางกับเหวินซิ่วหย่า เขาไม่ได้สังเกตสภาพสะบักสะบอมของทั้งคู่เลยแม้แต่น้อย ได้แต่เกาะลูกกรงร้องไห้โฮราวกับเจอขอนไม้ท่ามกลางคลื่นลม

เหวินซิ่วหย่าเห็นสภาพลูกชายที่ถูกคุมขัง ความหวังริบหรี่สุดท้ายของเธอก็พังทลาย เธอสะอื้นไห้ ก้าวเข้าไปจับมือลูกชาย

"เสี่ยวซือ ลูกใช้มีดสั้นจะฆ่ากู้อี้ชวนจริงๆ เหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าฆ่าคนตายต้องชดใช้ด้วยชีวิต? ทำไมลูกถึงโง่เขลาแบบนี้?!"

ถ้ากู้คังซือตั้งใจจะฆ่ากู้อี้ชวน ต่อให้ทำสำเร็จ เขาก็ต้องถูกประหารชีวิต แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?

แต่นี่ยิ่งแย่กว่า เพราะทำไม่สำเร็จ แต่กลับทำร้ายร่างกายผู้อื่น ยังไงก็ต้องรับโทษหนักอยู่ดี!

แล้วพวกเธอที่เป็นพ่อแม่ก็ถูกไล่ออกจากตระกูลกู้ ไม่มีเงินไม่มีเส้นสายจะไปช่วยลูก ได้แต่ยืนดูเขาตายตาปริบๆ!

กู้คังซือยังไม่รู้ว่าพ่อแม่ถูกขับออกจากตระกูล พอเหวินซิ่วหย่าจับมือ เขาบีบมือแม่แน่น ร้องขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา

"แม่! แม่เป็นแม่แท้ๆ ของผมใช่ไหม? ช่วยผมด้วย! ตอนเข้ามาผมถามคนห้องข้างๆ เขาบอกว่าขอแค่มีเงินมีเส้นสาย ก็ช่วยคนออกไปได้!"

"ต่อให้ช่วยออกไปไม่ได้ ก็ช่วยขอลดโทษให้หน่อย ขอแค่ไม่โดนประหารชีวิต ผมยอมไปค่ายแรงงาน รอแม่มาช่วย!"

ระบบความมั่นคงสาธารณะในยุค 60 ยังไม่เข้มงวดเหมือนยุคหลัง ยังมีช่องโหว่ให้เล็ดลอดได้เยอะ

ตอนกู้คังซือถูกจับเข้ามา ห้องขังข้างๆ มีคนถูกจับคดีปล้นธนาคารสองคน

เดิมทีต้องโดนประหารชีวิต แต่ครอบครัวของคนหนึ่งทุ่มเงินวิ่งเต้น โยนความผิดทั้งหมดให้เพื่อนร่วมแก๊ง ตัวเองเลยรอดตาย

กู้คังซือเลยคิดว่า ถ้ากู้หงหยางกับเหวินซิ่วหย่าหาทางช่วย เขาก็ต้องรอดแน่ๆ!

เหวินซิ่วหย่าสบตาลูกชาย ได้ยินคำว่า "แม่" น้ำตาก็ไหลพราก

"เสี่ยวซือ แม่ขอโทษ ถ้าตอนนั้นแม่ไม่คิดสลับตัวลูกกับกู้อี้ชวน ลูกคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้..."

เหวินซิ่วหย่าปิดหน้าร้องไห้โฮ

เธอรอมา 25 ปี กว่ากู้คังซือจะเรียกเธอว่า "แม่" แต่กลับต้องมาได้ยินผ่านลูกกรงเหล็ก ในสถานการณ์น่าเวทนาแบบนี้

เห็นแม่เอาแต่ขอโทษ ไม่พูดเรื่องช่วย กู้คังซือใจคอไม่ดี

"แม่ หมายความว่ายังไง? แม่กับพ่อจะไม่ช่วยผมเหรอ?!"

กู้หงหยางพูดแทรกขึ้นมา "ผู้เฒ่ากู้ไล่พวกเราออกจากตระกูลแล้ว ตอนนี้พวกเรายังเอาตัวเองแทบไม่รอด จะเอาปัญญาที่ไหนไปช่วยแก?"

กู้คังซือตาโต "พ่อ พ่ออยู่ในกองทัพตั้งนาน ไต่เต้าจนเป็นรองผู้พัน!"

"ต่อให้ไม่มีตระกูลกู้หนุนหลัง พ่อก็ต้องมีเส้นสายบ้างสิ? แล้วหลายปีมานี้พ่อไม่เก็บเงินไว้บ้างเลยเหรอ? แค่ลูกชายคนเดียวช่วยไม่ได้เหรอไง?"

กู้คังซือเคยคิดว่าลุงเขยเก่งกาจมาก แม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่ก็ใจดีกับเขามาก ดีกว่าพ่อแท้ๆ ที่เข้มงวดเสียอีก

แต่พอถึงคราวลำบากจริงๆ เขากลับเลือกที่จะทิ้งลูก ไม่ช่วยงั้นเหรอ?

หรือหมายความว่าตลอดหลายปีมานี้ เขาเกาะตระกูลกู้กินอย่างเดียว ไม่เคยสร้างบารมีหรือเก็บเงินของตัวเองเลย? เป็นแค่คนไร้น้ำยาที่มีดีแค่เปลือกนอก?

กู้คังซือถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ พอเจอเรื่องร้ายแรง สติก็กระเจิง พูดจาไม่น่าฟังออกมาด้วยความสิ้นหวัง

กู้หงหยางได้ยินคำพูดประชดประชันของลูกชายก็โกรธจัด ดึงเหวินซิ่วหย่าถอยหลัง แล้วตวาดกลับ

"แกคิดว่าเมืองหลวงมันอยู่ได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? เพราะแกนั่นแหละ ตำแหน่งฉันในกองทัพถึงปลิวหายไป!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะแม่แกขอร้องให้ฉันช่วย ให้แกได้เป็นคนตระกูลกู้อย่างถูกต้อง ฉันคงไม่โดนไล่ออกจากตระกูลแบบนี้ แกมันตัวซวย ตัวปัญหา ตายๆ ไปซะก็ดี!"

กู้หงหยางไม่ได้มีลูกชายแค่คนเดียว ไม่เหมือนเหวินซิ่วหย่าที่รักลูกปานดวงใจ

ตอนนี้กู้คังซือหมดประโยชน์แล้ว ขืนยังพัวพันด้วยรังแต่จะเป็นตัวถ่วง!

ด่าเสร็จ กู้หงหยางก็พยายามลากเหวินซิ่วหย่าเดินหนี

กู้คังซือเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพ่อยังมีลูกชายอีกสองคน

และสองคนนั้นก็ดูมีอนาคตไกลกว่าเขา กู้หงหยางจะทิ้งเขาก็ไม่แปลก!

กู้คังซือตื่นตระหนกสุดขีด ลืมมาดคุณชายไปจนหมดสิ้น ยื่นมือผ่านลูกกรงตะโกนเรียกพ่อแม่

"พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว! ช่วยผมด้วย!"

"แม่! เราเพิ่งได้เจอกัน แม่ทิ้งผมไม่ได้นะ! ผมไม่อยากตาย แม่ช่วยผมด้วย!!!"

เหวินซิ่วหย่าอยากจะหันกลับไป แต่กู้หงหยางดึงแขนเธอไว้แน่น

"ถ้ามัวแต่เสียเวลากับมัน ก็ไม่ต้องตามฉันมา ฉันไม่อยากเสียเวลากับไอ้ลูกสารเลวนี่!"

น้ำเสียงของกู้หงหยางเย็นชาจับขั้วหัวใจ

ที่เขายอมพาเหวินซิ่วหย่ามาด้วย เพราะต้องการเพื่อนคู่คิด

ลำพังตัวคนเดียวออกจากตระกูลกู้ เขาอาจจะสติแตกได้ง่ายๆ

แต่ถ้าเหวินซิ่วหย่ายังงี่เง่าจะฉุดเขาลงเหวไปด้วย เขาก็พร้อมจะไปคนเดียว!

เหวินซิ่วหย่าเงียบกริบทันที ยอมเดินตามแรงดึงของกู้หงหยาง

เธอตัดใจทิ้งลูกไม่ได้ แต่บ้านตระกูลเหวินกลัวติดร่างแหตระกูลกู้ จึงตัดขาดเธอไปแล้ว นอกจากกู้หงหยาง เธอก็ไม่มีที่ไป

"หงหยาง เราจะไปหาอวี้กับอิงชงเลยเหรอคะ?"

เหวินซิ่วหย่ากลั้นความเจ็บปวดที่ต้องทิ้งลูกชาย ถามกู้หงหยางเสียงอ่อยหลังจากเดินออกมาสักพัก

กู้หงหยางพยักหน้า "อวี้ไปดูงานต่างจังหวัดกับโรงงาน เราไปหาอิงชงก่อน เขาเข้ากับคุณได้ดี น่าจะยอมให้เราอยู่ด้วย"

อวี้และอิงชงคือลูกชายสองคนของกู้หงหยางกับภรรยาเก่า ทั้งคู่มีครอบครัวและหน้าที่การงานมั่นคง แยกไปอยู่ข้างนอกนานแล้ว

อวี้ทำงานโรงงานรถแทรกเตอร์ ช่วงนี้ไปดูงานต่างจังหวัด ส่วนอิงชงเป็นผู้กองสังกัดกองทัพที่ 17 กองทัพจิงซือ

เขาเพิ่งกลับจากภารกิจต่างจังหวัดวันนี้ หลังจากได้รับข่าวเมื่อวานว่าหลานชายตระกูลกู้ถูกพบตัวแล้ว

คำนวณเวลาดู เขาน่าจะใกล้ถึงสถานีรถไฟแล้ว เจอกันตอนนี้เหมาะที่สุด!

ในขณะที่กู้หงหยางฝากความหวังไว้ที่ลูกชายคนโต โดยที่คนตระกูลกู้คนอื่นยังไม่ระแคะระคาย

ผู้เฒ่ากู้กำลังนั่งรถมุ่งหน้าไปยังถนนอู่เฟิง กู้ป๋อซือขับรถตามคำบอกของหลินซูอวิ๋นมาจอดที่ปากทางเข้า

"น้องสะใภ้สาม เธอเห็นลุงเขยแถวนี้เหรอ?"

หลังจากจอดรถ กู้ป๋อซือลงรถเป็นคนแรก มองไปรอบๆ แล้วหันมาถามหลินซูอวิ๋นในรถ

หลินซูอวิ๋นพยักหน้าแล้วลงจากรถ "ใช่ค่ะ แถวนี้แหละ ฉันเห็นลุงเขยเดินเข้าไปข้างใน น่าจะเข้าไปในบ้านที่มีประตูสีแดง!"

ทันทีที่รถจอด หลินซูอวิ๋นส่ง 007 ในร่างลูกไฟไปสำรวจถนนทั้งสาย

007 ทำงานรวดเร็วทันใจ เจอพิกัดบ้านเจ้าโง่เจ็ดทันที แล้วรีบกลับมารายงานหลินซูอวิ๋น!