บทที่ 24 แจ้งตำรวจจับ

บทที่ 24 แจ้งตำรวจจับ

"เสี่ยวเนี่ยน พวกเราจะเอาของแล้วออกไปแบบนี้เลยเหรอ? หลินซูอวิ๋นก็ไม่รู้ออกไปไหน ถ้าเกิดกลับมาเจอล่ะ?" ซูซิ่วหงเอ่ยด้วยความกังวล ขณะยืนมองลูกสาวใช้กุญแจไขห้องหลินซูอวิ๋น

พอเห็นซูซิ่วหงยังรีๆ รอๆ อยู่ที่หน้าประตู ซูเสี่ยวเนี่ยนก็เอื้อมมือไปดึงแม่เข้ามาในห้องแล้วรีบปิดประตู

"ไม่เอาตอนนี้จะเอาตอนไหนคะ? หลินซูอวิ๋นมันอาจจะออกไปซื้อแม่กุญแจก็ได้นะแม่!"

"ถ้ามันล็อกห้องขึ้นมา ต่อให้เรามีกุญแจ ก็เปิดตู้ไม่ได้หรอก แล้วเราจะไม่มีวันได้ของคืนอีกเลย!"

ซูซิ่วหงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แต่... แต่ถ้าเราเอาของหนีไป พ่อหนูเขาต้องโกรธแน่ๆ"

ซูเสี่ยวเนี่ยนหันขวับมาแค่นยิ้ม "แม่ยังกลัวเขาโกรธอีกเหรอคะ? เมื่อกี้เขาตบแม่ยังแรงไม่พอหรือไง?"

"พ่อไม่ได้รักแม่อีกแล้ว ไม่งั้นคงไม่หูเบาเชื่อคำยุแยงของหลินซูอวิ๋น แล้วหันมาเล่นงานแม่ขนาดนั้นหรอก!"

คำพูดของลูกสาวทำให้ซูซิ่วหงชะงักไป

พอนึกถึงฝ่ามือที่หลินโหย่วเหวินตบหน้าเธออย่างโหดร้ายเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นคนคาบข่าวไปฟ้อง หัวใจเธอก็ร่วงวูบ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เห็นแม่เงียบไป ซูเสี่ยวเนี่ยนก็พูดกล่อมต่อ

"พ่อเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าแม่หักหลังเขา ต่อให้แม่คุกเข่าอ้อนวอน ชีวิตในบ้านตระกูลหลินของแม่หลังจากนี้ก็ไม่มีวันมีความสุขหรอกค่ะ"

"สู้เราเอาของแล้วหนีกลับบ้านเกิดไปพึ่งพาผู้พันเฉินไม่ดีกว่าเหรอคะ แม่ไม่ต้องลังเลแล้ว รีบเอาของแล้วหนีกันเถอะ!"

ซูซิ่วหงคล้อยตามลูกสาว จึงพยักหน้าแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เริ่มลงมือจัดการ

จริงๆ แล้วต่อให้เสี่ยวเนี่ยนไม่พูด เธอก็สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่า ตั้งแต่หลินซูอวิ๋นเปลี่ยนไป บ้านตระกูลหลินก็ไม่ใช่ที่ที่พวกเธอจะอยู่ได้อย่างสงบสุขอีกต่อไป

ขืนอยู่ต่อ ใครจะรู้ว่าวันดีคืนดีหลินซูอวิ๋นจะไปแจ้งจับพวกเธอส่งไปใช้แรงงานดัดนิสัยเมื่อไหร่?

รีบกอบโกยแล้วหนีไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า

ถึงเฉินเจิ้งเฉียงจะอายุมากไปหน่อย แต่เขาก็เป็นทหารถือปืน ถ้าลูกสาวได้แต่งงานกับเขา ชีวิตพวกเธอก็จะมั่นคง ไม่ต้องปากกัดตีนถีบไปตลอดชาติ!

พอคิดได้แบบนี้ ซูซิ่วหงก็เริ่มมีความหวังกับอนาคตขึ้นมา

เธอมือไม้ไวขึ้น ไม่นานก็เจอกล่องเครื่องประดับสองกล่องในตู้ รวมถึงกล่องใส่ทองคำอีกสองกล่องที่ตระกูลเหอส่งมา

"ไหนหลินซูอวิ๋นบอกว่าไม่ได้ล็อกกุญแจไง? ทำไมทั้งกล่องเครื่องประดับ ทั้งกล่องทองถึงล็อกหมดเลยล่ะ?!"

ตอนแรกซูซิ่วหงกะจะเปิดเช็คของข้างใน แต่พยายามงัดฝากล่องแล้วก็เปิดไม่ออก ถึงเพิ่งเห็นว่ามีแม่กุญแจเล็กๆ ล็อกอยู่

กล่องอีกสามใบที่เหลือก็เหมือนกัน ซูซิ่วหงกำลังจะควานหากุญแจในห้อง แต่เสียงฝีเท้าแว่วมาจากนอกประตูทำให้เธอชะงัก

ซูเสี่ยวเนี่ยนกลัวใครมาเห็นเข้า รีบดึงแม่เดินไปที่ประตู

"พี่ซูอวิ๋นสั่งให้คนใช้เอาของมาเก็บแล้วก็ออกไปเลย ตัวพี่เขาเองก็ยังไม่กลับมา ของข้างในต้องใช่แน่ๆ"

"เราเอากล่องไปก่อนแล้วรีบหนีเถอะ พอพ้นจากบ้านตระกูลหลินไปที่ปลอดภัย ค่อยทุบเปิดดูก็ได้!"

ซูซิ่วหงก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่หน้าประตูเหมือนกัน

เธอจึงลองเขย่ากล่องเครื่องประดับดู พอแน่ใจว่ามีของหนักๆ อยู่ข้างใน ก็ไม่รอช้า รีบหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

"คุณตำรวจคะ ทางนี้ค่ะ! ฉันสงสัยว่ามีคนขโมยของ!"

ในขณะที่ซูซิ่วหงกับซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังจะหอบกล่องหนีออกทางประตูหลังบ้านตระกูลหลิน พวกเธอหารู้ไม่ว่าหลินซูอวิ๋นได้ไปแจ้งความและพาตำรวจมา "ดักซุ่ม" รออยู่ที่ทางเข้าไว้ล่วงหน้าแล้ว

ดังนั้น ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา พวกเธอก็โดนสกัดดาวรุ่งทันที โดยมีหลินซูอวิ๋นเป็นผู้นำทีม

ด้านหลังหลินซูอวิ๋นมีเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบหลายนาย พอยืนยันเป้าหมายได้ก็กรูกันเข้ามาล้อมสองแม่ลูกตระกูลซูไว้

ทันทีที่โดนล้อม ซูเสี่ยวเนี่ยนก็รู้ตัวว่าหลงกลหลินซูอวิ๋นเข้าเต็มเปา หน้าเธอซีดเผือด รีบแก้ตัวเสียงแข็ง

"คุณตำรวจคะ เข้าใจผิดกันใหญ่แล้ว พวกเราไม่ได้ขโมยของนะคะ!"

ซูซิ่วหงรีบเสริม "ใช่ค่ะ เราอาศัยอยู่ที่นี่ จะขโมยของตัวเองได้ยังไง เสี่ยวอวิ๋นเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว!"

"ที่นี่มันบ้านตระกูลหลิน จะมาเกี่ยวอะไรกับคนแซ่ซูอย่างพวกคุณ" หลินซูอวิ๋นสวนกลับ ก่อนจะหันไปพูดกับตำรวจ "คุณตำรวจคะ สองคนนี้แค่มาอาศัยอยู่ชั่วคราว ไม่ใช่คนในครอบครัวฉันค่ะ"

เรื่องซูซิ่วหงกับซูเสี่ยวเนี่ยนเป็นคนตระกูลหลินหรือไม่ แค่เช็คทะเบียนบ้านก็รู้แล้ว

ตอนที่สองแม่ลูกหอบผ้าผ่อนหนีจากชนบทเข้าเมืองมาหาหลินโหย่วเหวิน พวกเธอก็ใช้จดหมายแนะนำตัวจากกองพลน้อยเพื่อซื้อตั๋วรถไฟมา

ข้อมูลพวกนี้ตำรวจสืบได้ไม่ยาก สองแม่ลูกโกหกไม่รอดแน่

ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าถอดสีเมื่อถูกหลินซูอวิ๋นฉีกหน้ากาก

ในขณะที่กำลังคิดหาคำแก้ตัว เธอก็เหลือบไปเห็นหลินโหย่วเหวินเดินออกมาจากตัวบ้าน เหมือนคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเขาพลางร้องขอความช่วยเหลือ

"ลุงหลินคะ ช่วยอธิบายให้คุณตำรวจฟังทีเถอะค่ะ! พี่เขาหาว่าหนูกับแม่ขโมยของ!"

"พวกเราแค่จะไปหาหมอทำแผลที่โรงพยาบาล แต่พี่เขาดันไปแจ้งตำรวจมาจับพวกเรา!"

สมกับเป็นนางเอกสายสตอเบอรี่ในนิยาย ซูเสี่ยวเนี่ยนช่างเชี่ยวชาญการแสดงบทนางเอกเจ้าน้ำตาเรียกร้องความสงสาร

ถึงแม้เธอจะวางแผนทิ้งตระกูลหลินไปหาที่เกาะใหม่แล้ว แต่ถ้ายังใช้ประโยชน์จากพวกเขาได้เป็นครั้งสุดท้าย เธอก็ไม่ลังเลที่จะก้าวออกมาบีบน้ำตาขอความช่วยเหลือ

หลินโหย่วเหวินได้ยินดังนั้น พลางกวาดตามองตำรวจที่ออกันอยู่หน้าประตู และเพื่อนบ้านที่เริ่มออกมามุงดู เขาก็หันไปพูดกับหลินซูอวิ๋นเสียงเครียด

"เสี่ยวอวิ๋น มีปัญหากับน้าซูก็ปิดประตูคุยกันในบ้านสิลูก ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย? แบบนี้ไม่อายชาวบ้านชาวช่องเขาเหรอ?"

พูดจบ หลินโหย่วเหวินก็เดินเข้าไปหาตำรวจ ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อส่งให้อย่างนอบน้อม

"คุณตำรวจครับ เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ สองคนนี้เป็นลูกเมียของเพื่อนเก่าผม เพื่อนผมเขาเป็นวีรชนสละชีพเพื่อชาติ ครอบครัวเขาไม่มีที่ไป ผมเลยรับอุปการะไว้ชั่วคราว"

"วันนี้ลูกสาวผมมีปากเสียงกับพวกเขานิดหน่อย เลยใจร้อนไปแจ้งความน่ะครับ"

"เอาเป็นว่าเรื่องนี้เลิกแล้วต่อกันเถอะนะครับ พวกคุณอุตส่าห์มากันตั้งไกล คงลำบากแย่ บุหรี่สองซองนี้รับไว้เป็นสินน้ำใจนะครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง!"

แม้ตอนนี้พวกนายทุนจะเริ่มโดนเพ่งเล็ง แต่ตระกูลหลินยังไม่ถูกตรวจสอบ สถานการณ์ตอนนี้เลยยังพอถูไถไปได้

หลินโหย่วเหวินงัดไม้ตายเรื่อง "ครอบครัววีรชน" ขึ้นมาอ้าง ทำให้พวกตำรวจลำบากใจที่จะดำเนินการต่อ

ทว่าท่ามกลางสายตาประชาชีที่มุงดูอยู่ พวกตำรวจไม่กล้ารับบุหรี่สองซองนั้นแน่ๆ จึงปฏิเสธเสียงแข็ง

"ไม่ต้องครับ ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกเราก็จะกลับกันเอง แต่คราวหน้าคราวหลังอย่าแจ้งความมั่วซั่วแบบนี้อีก ถ้ามีครั้งหน้า คนแจ้งความจะมีความผิดด้วย"

พูดจบ ตำรวจก็เตรียมจะกลับ สองแม่ลูกตระกูลซูเห็นดังนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจจนสุด หลินซูอวิ๋นก็ก้าวออกมาขวางทางตำรวจไว้

"คุณตำรวจคะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น ของฉันถูกขโมยไปจริงๆ ถึงของพวกนี้จะไม่ได้มีราคาสูงส่งอะไร แต่มันเป็นของต่างหน้าที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย!"

หลินโหย่วเหวินเพิ่งจะกล่อมตำรวจให้กลับไปได้ พอเห็นหลินซูอวิ๋นยังไม่ยอมจบ เขาก็รู้สึกขายขี้หน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ตะคอกใส่ลูกสาว

"หลินซูอวิ๋น จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม? คนมุงดูกันเยอะแยะขนาดนี้ อยากให้ตระกูลหลินกลายเป็นตัวตลกของเมืองอวิ๋นเฉิงหรือไง?!"

หลินซูอวิ๋นสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยตอบเสียงเรียบ "แน่นอนค่ะ หนูไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่สองคนนี้นอกจากจะขโมยเครื่องประดับหนูแล้ว ยังขโมยสมุดบัญชีกับทะเบียนบ้านของพ่อไปด้วยนะคะ"

"ถ้าพวกนี้เอาเงินพ่อไปจนหมดบัญชี อนาคตหนูจะเอาอะไรกินล่ะคะ? หนูถึงต้องแจ้งตำรวจ หวังจะช่วยพ่อทวงสมุดบัญชีคืนไงคะ!"