บทที่ 21 เสี้ยมให้พ่อสารเลวกับเมียน้อยแตกคอกัน

บทที่ 21 เสี้ยมให้พ่อสารเลวกับเมียน้อยแตกคอกัน

"อ๊ากกก!!"

เหอจวินเจ๋อไม่ได้โดนไฟคลอก แต่เขามีแผลสดที่เพิ่งโดนพ่อกับปู่รุมยำมาก่อนหน้านี้

ทันทีที่บาดแผลเหล่านั้นสัมผัสกับน้ำเกลือ ความเจ็บปวดแสบร้อนแสนสาหัสก็แล่นปราดไปทั่วร่าง ทำให้หน้าซีดเผือด ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด!

แม่ของเหอจวินเจ๋อเห็นลูกชายเริ่มชักกระตุก ตาเหลือกค้างด้วยความเจ็บปวด ก็ตกใจสุดขีด รีบเอื้อมมือไปกดร่องเหนือริมฝีปากลูก พร้อมตะโกนลั่น

"เสี่ยวเจ๋อ! เป็นอะไรไปลูก? อย่าทำแม่ใจหายสิ! รีบพูดอะไรกับแม่หน่อย!"

ปากก็ตะโกนเรียกสติลูก แต่หน้าหันขวับไปจ้องหลินโหย่วเหวินเขม็ง ตวาดด่ากราดไม่ไว้หน้า

"ผู้นำตระกูลหลิน ดูลูกสาวตัวดีที่แกเลี้ยงมาสิ! ทำลูกฉันเจ็บปางตายขนาดนี้! รีบเอารถมารับสิ ฉันจะพาลูกไปโรงพยาบาล!"

จังหวะนั้นเอง ป้าเฉินก็หิ้วถังน้ำอีกถังวิ่งเข้ามาจากลานบ้าน ยังไม่ทันที่แม่ของเหอจวินเจ๋อจะพูดจบ เธอก็สาดน้ำใส่เหอจวินเจ๋อโครมใหญ่ ชะล้างน้ำเกลือออกจนเกลี้ยงเพื่อทำลายหลักฐาน

หน้าหนาวเหน็บแบบนี้ ถึงแม้ในห้องรับแขกจะมีเตาถ่านจุดไฟให้ความอบอุ่น แต่น้ำเย็นเฉียบที่สาดโครมลงมาก็หนาวสะท้านถึงกระดูก

เหอจวินเจ๋อได้สติขึ้นมาทันทีหลังจากถูกล้างน้ำเกลือออก แต่แม่ของเหอจวินเจ๋อที่กอดลูกอยู่โดนลูกหลงไปด้วย ร้องกรี๊ดลั่นบ้าน

"ทำบ้าอะไรของแก นังแก่หนังเหี่ยว! กล้าดียังไงมาทำร้ายลูกฉัน! ฉันจะให้คนลากแกออกไปตีให้ตาย!"

ยังไม่ทันที่แม่ของเหอจวินเจ๋อจะด่าจบ หลินซูอวิ๋นก็ก้าวเข้ามาขัดจังหวะ เอาตัวบังป้าเฉินไว้ข้างหลัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คุณนายเหอคะ เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ยุคศักดินาแล้วนะคะ จะมาเที่ยวสั่งเฆี่ยนสั่งฆ่าคนรับใช้ตามใจชอบไม่ได้ การฆ่าคนผิดกฎหมายนะคะ ฉันแจ้งตำรวจจับคุณข้อหาข่มขู่ฆ่าได้เลยนะ"

"อีกอย่าง เมื่อกี้ป้าเฉินช่วยชีวิตคุณชายเหอต่างหาก ไฟจากหนังสือสัญญาหมั้นมันไหม้แค่เสื้อนอก ไม่ได้ลวกโดนตัวเขาเลยสักนิด ที่เขาร้องโอดโอยเพราะแผลเดิมมันปริต่างหาก"

ป้าเฉินพยักหน้าหงึกหงักสนับสนุน "คุณหนูพูดถูกค่ะ ป้าเห็นแผลตามตัวคุณชายเหอเลือดไหลซิบๆ เลย!"

"ถ้าเจ็บจนเป็นลมหมดสติไปมันอันตรายนะคะ ป้าเลยสาดน้ำปลุกให้ตื่น!"

ได้ยินดังนั้น แม่ของเหอจวินเจ๋อก็หันขวับไปมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนในอ้อมกอด เห็นว่าเขาเลิกชักกระตุก ไม่ตาเหลือก และเริ่มได้สติกลับมาจริงๆ ก็ชะงักไป รีบคว้ามือลูกมาถามไถ่

"เสี่ยวเจ๋อ เป็นยังไงบ้างลูก? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?!"

เหอจวินเจ๋อเองก็มึนงง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าความเจ็บปวดตามร่างกายทุเลาลงไปมากแล้ว จึงตอบเสียงอ่อนแรง

"แม่ครับ... เมื่อกี้แผลผมมันปวดจี๊ดขึ้นมา... แต่ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้วครับ"

หลินซูอวิ๋นยิ้มพราย "บอกแล้วไงคะว่าป้าเฉินช่วยชีวิตเขาไว้ ดูสภาพคุณชายเหอตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ไม่ต้องถึงมือหมอหรอกค่ะ กลับไปนอนพักฟื้นที่บ้านก็หาย"

แม่ของเหอจวินเจ๋อไม่เชื่อ รีบเข้าไปสำรวจเนื้อตัวลูกชาย ก็พบว่าไม่มีรอยไฟไหม้จริงๆ มีแค่รอยฟกช้ำดำเขียวฝีมือสามีเธอเท่านั้น เธอเลยเถียงไม่ออก

แต่จะให้กลับไปมือเปล่าแบบนี้ก็เสียหน้าแย่ เธออ้าปากจะด่าหลินซูอวิ๋นต่ออีกสักหน่อย แต่เหอชิวกวงรีบคว้าแขนภรรยาแล้วลากออกมา พร้อมกระซิบด่าเสียงต่ำ

"ยังขายหน้าไม่พอหรือไง? รีบพาไอ้ลูกเวรนี่ไสหัวกลับบ้านได้แล้ว!!"

เหอชิวกวงเสียทองหยองเพชรนิลจินดาไปตั้งสองกล่อง อารมณ์บูดบึ้งถึงขีดสุด

พอเห็นเมียยังจะก่อเรื่องให้ขายหน้าเพิ่มอีก ความโกรธก็พุ่งปรี๊ด เขาบ่นกระปอดกระแปดพลางลากสองแม่ลูกกลับบ้านไปอย่างทุลักทุเล

พอสามคนพ่อแม่ลูกตระกูลเหอกลับไป ห้องรับแขกก็กลับมาเงียบสงบทันที

หลินซูอวิ๋นคร้านจะเสวนากับหลินโหย่วเหวิน ทันทีที่แขกกลับ เธอก็หันหลังเดินขึ้นบันได แต่ผู้เป็นพ่อเรียกไว้ก่อน

"เสี่ยวอวิ๋น ลูกถือทองกับตั๋วเงินเยอะขนาดนั้นมันอันตรายนะ เอาอย่างนี้ไหม ลูกเก็บถุงหยกใบเล็กไว้ ที่เหลือพ่อจะช่วยเก็บรักษาให้เอง!"

ตอนคนตระกูลเหออยู่ หลินโหย่วเหวินไม่กล้าพูด เพราะกลัวหลินซูอวิ๋นจะเอาเรื่องเขากับซูซิ่วหงมาขู่อีก

แต่ตอนนี้อยู่กันตามลำพัง เขาจึงปิดประตูลองเจรจาดีๆ เผื่อลูกสาวจะยอมใจอ่อน

หลินซูอวิ๋นหยุดเดิน หันมามองแล้วพูดว่า "อะไรนะคะ? พ่อคิดจะยักยอกเงินค่าเสียหายที่ตระกูลเหอจ่ายให้หนูเหรอ?"

หลินโหย่วเหวินไม่คิดว่าลูกสาวจะหักหน้าด้วยการพูดแทงใจดำตรงๆ แบบนี้ เขารู้สึกเสียหน้าทันที จึงตวาดกลบเกลื่อน

"พ่อบอกตอนไหนว่าจะยักยอก? พ่อแค่เป็นห่วง กลัวลูกจะเอาไปวางทิ้งวางขว้างในตู้แล้วทำหาย พ่อหวังดีอาสาจะเก็บให้ต่างหาก!"

ซูเสี่ยวเนี่ยนที่แอบซุ่มดูอยู่ตรงระเบียงชั้นสอง เห็นสองพ่อลูกกำลังจะเปิดศึก ก็รีบโผล่หน้าออกมาเสี้ยมทันที

"พี่คะ พี่มองลุงหลินในแง่ร้ายเกินไปแล้วนะคะ พ่อที่ไหนจะคิดร้ายกับลูกตัวเอง? หนูอิจฉาพี่จะตายที่มีพ่อคอยเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้!"

หลินซูอวิ๋นยิ้มเยาะ เงยหน้าขึ้นตอบโต้ "งั้นเหรอ? ก็มีอยู่คนนึงยืนหัวโด่อยู่นี่ไง ถ้าเธออยากได้นักก็ยกให้เลย"

หลินโหย่วเหวินระเบิดอารมณ์ "หลินซูอวิ๋น! รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา?!"

หลินซูอวิ๋นสวนกลับอย่างใจเย็น "หนูพูดผิดตรงไหนคะ? ในสายตาพ่อ หนูมันก็แค่เครื่องมือเชื่อมสัมพันธไมตรีทางธุรกิจ พอหมดประโยชน์ก็เขี่ยทิ้ง ตอนจะหนีไปฮ่องกง พ่อยังไม่คิดจะพาหนูไปด้วยเลย"

หลินโหย่วเหวินรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาทันที น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง "ใครไปพูดให้ลูกฟังแบบนั้น? ถ้าพ่อไปฮ่องกง มีเหรอจะไม่พาลูกไปด้วย!"

หลินซูอวิ๋นเหลือบมองซูซิ่วหงที่ยืนอยู่ชั้นบนแล้วพูดต่อ "น้าซูเป็นคนบอกหนูค่ะ น้าเขายังบอกอีกว่า พอไปถึงฮ่องกง พ่อจะแต่งงานกับเขา รับซูเสี่ยวเนี่ยนเป็นลูกบุญธรรมอย่างเป็นทางการ แล้วให้หล่อนมาแทนที่หนูในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน"

"ส่วนหนู ก็จะถูกส่งไปอยู่ชนบทกับน้าสะใภ้รองและน้าชายเล็กตระกูลถัง ไหนๆ หนูก็สนิทกับแม่มากกว่าอยู่แล้ว ให้โดนทรมานจนตายไวๆ จะได้รีบตามไปอยู่กับแม่ในนรก น้าซูพูดแบบนี้ใช่ไหมคะ?"

สิ่งที่หลินซูอวิ๋นพูดออกมา เป็นบทพูดเป๊ะๆ จากในนิยาย ซึ่งหลินโหย่วเหวินเคยระบายความอัดอั้นตันใจให้ซูซิ่วหงฟังในคืนที่เมามาย

เธอพูดทวนซ้ำทุกคำ หลินโหย่วเหวินหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยิน เขาเงยหน้าขึ้นมองซูซิ่วหงที่ระเบียงชั้นสอง

"ซูซิ่วหง! คุณเป็นบ้าอะไร? ไปพูดจาเหลวไหลอะไรให้เสี่ยวอวิ๋นฟัง?!"

หลินโหย่วเหวินย่อมจำคำพูดตัวเองได้แม่น และเขาเคยบ่นเรื่องนี้ให้ซูซิ่วหงฟังแค่คนเดียว

นอกจากเธอแล้ว ไม่มีใครได้ยินอีก!

มิน่าล่ะ สองวันนี้หลินซูอวิ๋นถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งตวาดใส่ ทั้งกล้าตบตีเขา

ที่แท้ก็เป็นเพราะซูซิ่วหงแอบไปเยาะเย้ยถากถาง แล้วคายแผนหนีไปฮ่องกงให้ลูกสาวเขาฟังหมดเปลือก!

ซูซิ่วหงไม่รู้ว่าหลินซูอวิ๋นไปเอาเรื่องพวกนี้มาจากไหน เธอส่ายหน้าปฏิเสธรัวเร็วด้วยความตื่นตระหนก

"ฉันเปล่านะ! ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย! เด็กนั่นต้องแอบได้ยินตอนอยู่หน้าห้องคุณคืนนั้นแน่ๆ ฉันไม่ได้พูดนะ!"

รอยยิ้มของหลินซูอวิ๋นยิ่งกว้างขึ้น "พ่อดูสิคะ น้าซูยอมรับเองเลยนะว่าพ่อเป็นคนพูด"

ซูซิ่วหงรู้ตัวว่าเผลอหลุดปาก หน้าซีดเผือดพยายามจะอธิบาย

แต่หลินโหย่วเหวินไม่เปิดโอกาสให้ เขาวิ่งขึ้นบันไดทีละสามขั้น ง้างมือตบหน้าภรรยาลับดังฉาด!

"แม่!!" ซูเสี่ยวเนี่ยนกรีดร้อง พุ่งเข้าไปห้ามเมื่อเห็นแม่โดนทำร้าย

สามคนมะรุมมะตุ้มยื้อยุดฉุดกระชากกันวุ่นวาย หลินซูอวิ๋นปัดฝุ่นที่มืออย่างสบายใจ สวมเสื้อคลุมขนมิ้งสีขาวที่ป้าเฉินส่งให้ แล้วเดินออกจากบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน

เมื่อกี้เหอจวินเจ๋อโดนแม่หิ้วปีกออกไป ดูจากทิศทางแล้วคงพากันไปโรงพยาบาลทั้งสามคนนั่นแหละ

ในเมื่อไม่อยู่บ้านกัน ก็ถึงเวลาทองที่เธอจะไปสำรวจห้องลับของเหอชิวกวงที่บ้านตระกูลเหอ แล้วกวาดสมบัติในกรุส่วนตัวมาให้เรียบ!