บทที่ 19 ยื่นจดหมายร้องเรียน

บทที่ 19 ยื่นจดหมายร้องเรียน

แม่ของเหอจวินเจ๋อคาดไม่ถึงเลยว่า เด็กสาวจากตระกูลหลินจะปากคอเราะร้ายได้ขนาดนี้ทั้งที่อายุยังน้อย

พอได้ยินว่าหล่อนไม่เพียงด่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวน แต่ยังลามปามมาถึงตัวเธอด้วย เธอก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ สวนกลับทันควัน

"หนูยังไม่เคยแต่งงาน จะไปรู้อะไร การที่ลูกชายฉันจะไปพบปะผู้หญิงอื่นบ้างเพื่อดูใจ มันผิดตรงไหน?!"

"อีกอย่าง ผู้ชายที่ประสบความสำเร็จเขาก็มีผู้หญิงรายล้อมกันทั้งนั้นแหละ คนสมัยก่อนยังมีสามภรรยาสี่อนุภรรยาได้เลย เสี่ยวเจ๋อของฉันทำผิดก็ยอมรับผิด แถมยังยอมขอโทษและเขียนสัญญาให้ด้วยซ้ำ หนูจะเอาอะไรอีก?"

แม่ของเหอจวินเจ๋อเคยเจอหลินซูอวิ๋นมาบ้างแล้ว และคิดมาตลอดว่าเด็กคนนี้เรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย น่าจะควบคุมได้ไม่ยาก เหมาะสมที่จะแต่งเข้าตระกูลเหอที่สุด

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจผิดไปคนละโลก!

เด็กคนนี้เรียบร้อยตรงไหน? นี่มันป่าเถื่อนไร้มารยาทชัดๆ ทั้งหยิ่งยโสโอหัง มาตรฐานสูงเสียดฟ้า ขนาดลูกชายแสนดีของเธอยังไม่เห็นอยู่ในสายตา!

หลินซูอวิ๋นได้ยินคำพูดของแม่เหอจวินเจ๋อแล้วก็อดหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้

"หนูไม่ยักรู้นะคะว่าคุณนายเหอมีรสนิยมชอบใช้สามีร่วมกับคนอื่น ในเมื่อชอบขนาดนั้น ทำไมผู้นำตระกูลเหอไม่รับอนุภรรยาเพิ่มสักสองสามคนล่ะคะ?"

"ยังไงซะถ้าคุณไม่พูด คนในบ้านก็ปิดปากเงียบ ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูไม่ไปแจ้งความข้อหาละเมิดนโยบายผัวเดียวเมียเดียวของรัฐหรอกค่ะ"

แม่ของเหอจวินเจ๋อแค่ตั้งใจจะแก้ตัวแทนลูกชาย ไม่นึกว่าจะโดนหลินซูอวิ๋นย้อนศรเข้าให้

พอเห็นเหอชิวกวงที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้แย้งอะไร แถมยังหันมามองเธอด้วยสายตามีเลศนัย ราวกับกำลังพิจารณาข้อเสนอนั้นอย่างจริงจัง หัวใจเธอก็ร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

โชคดีที่หลินโหย่วเหวินสังเกตเห็นบรรยากาศมาคุ จึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์

"เอาล่ะๆ ซูอวิ๋น ลูกเป็นสาวเป็นนาง อย่าเอะอะก็ขู่จะแจ้งความสิลูก ถ้าใครรู้เข้าเขาจะหัวเราะเยาะเอาได้!"

พูดจบ หลินโหย่วเหวินก็หันไปส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้สองสามีภรรยาตระกูลเหอ

"ท่านผู้นำตระกูลเหอ คุณนายเหอ อย่าถือสาคำพูดเด็กๆ ของเสี่ยวอวิ๋นเลยนะครับ แกยังเด็ก บางทีก็พูดจาไม่ทันคิด แต่เนื้อแท้แกไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกครับ!"

แม่ของเหอจวินเจ๋อแค่นเสียง "ถ้าจิตใจไม่เลวร้าย ปากก็คงเลวร้ายนั่นแหละ! กล้าต่อปากต่อคำกับผู้ใหญ่ขนาดนี้ มิน่าเสี่ยวเจ๋อถึงทนไม่ไหว ต้องไปหาคนอื่น ตระกูลเหอของฉันไม่กล้ารับลูกสะใภ้แบบนี้เข้าบ้านหรอกย่ะ!"

เหอจวินเจ๋อโดนพ่ออบรมมาอย่างหนักก่อนจะมาที่นี่ พอมาถึงบ้านตระกูลหลินเลยไม่กล้าปริปากพูดอะไร

แต่พอเห็นทั้งแม่และหลินโหย่วเหวินต่างเข้าข้างเขา และพ่อก็ไม่ได้คัดค้าน ความกล้าก็เริ่มกลับคืนมา เขาก้าวออกมาข้างหน้าแล้วพูดว่า

"หลินซูอวิ๋น ถึงแม่ผมจะไม่ชอบคุณ แต่เห็นแก่ที่พ่อคุณช่วยพูดให้ ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง"

"ถ้าคุณยอมกลับไปกับผมตอนนี้ แล้วไปขอโทษคุณปู่ด้วยตัวเอง บอกว่าเมื่อบ่ายคุณเข้าใจผิด ผมจะยอมหมั้นต่อ แล้วเราก็จะทำเหมือนเรื่องวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น!"

ขณะพูด สายตาของเหอจวินเจ๋อกวาดมองเรือนร่างของหลินซูอวิ๋นอย่างเปิดเผย สีหน้าแสดงความหื่นกระหายอย่างชัดเจน

เขาต้องยอมรับว่า หลินซูอวิ๋นในตอนนี้สวยบาดใจจริงๆ

ชุดกี่เพ้าสีดำทึมๆ ที่เธอใส่ กลับขับเน้นความงามของเธอให้ออกมาดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด

แม้ท่าทางจะดุดันและวาจาเชือดเฉือน แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นเร้าหัวใจเขา ปลุกสัญชาตญาณดิบให้อยากจะจับเธอกดลงแล้วปราบพยศให้ราบคาบ

หลินซูอวิ๋นสบสายตาโลมเลียของเหอจวินเจ๋อ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยความรังเกียจ

"นายน้อยใหญ่ตระกูลเหอ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอคะ? ฉันนึกว่าเมื่อกี้ฉันพูดชัดเจนมากแล้วซะอีก"

"แต่ในเมื่อสมองคุณดูจะไม่ค่อยทำงาน งั้นฉันจะพูดซ้ำอีกรอบ ฉัน-ไม่-เอา-คุณ ฉันขอถอนหมั้นเดี๋ยวนี้ และคุณต้องจ่ายค่าชดเชยค่าเสียหายทางใจมาหนึ่งแสนหยวน!"

หลินซูอวิ๋นจงใจเน้นเสียงทีละคำในประโยคท้าย ราวกับตบหน้าเหอจวินเจ๋อฉาดใหญ่

เมื่อเห็นสายตาของทุกคนในห้องรับแขก รวมถึงคนรับใช้ตระกูลหลินที่มองมา แถมแม่บ้านที่ยืนอยู่ตรงประตูยังแอบขำ เหอจวินเจ๋อก็รู้สึกอับอายและโกรธจัด

เขาขึ้นเสียง ชี้หน้าด่าหลินซูอวิ๋น "หลินซูอวิ๋น อย่าให้มันมากนักนะ! ถ้าถอนหมั้นกับฉันแล้ว จะมีใครหน้าไหนยอมแต่งงานกับเธออีก?"

"เธอคิดจริงๆ เหรอว่าซูซิ่วหงจะยอมแนะนำผู้ชายดีๆ ให้เธอ? เธอทำพังเรื่องฉันกับลูกสาวเขา เขาเกลียดเธอเข้ากระดูกดำแล้ว!"

หน้าอกของเหอจวินเจ๋อกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ

เขาเป็นถึงนายน้อยใหญ่แห่งตระกูลนายทุนอันดับหนึ่งในเมืองอวิ๋นเฉิง ก่อนที่สถานการณ์บ้านเมืองจะเข้มงวดขนาดนี้ เขาคือชายในฝันของสาวๆ มากมาย

ตอนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เขาก็เคยควงสาวสวยระดับอินเตอร์มาไม่น้อย แม้แต่สาวฝรั่งผมทองตาน้ำข้าวก็ยังตามจีบเขาอย่างคลั่งไคล้ ชีวิตเขาเคยรุ่งโรจน์ขนาดไหน

ผู้ชายโปรไฟล์ดีอย่างเขายอมลดตัวลงมาให้อภัยพฤติกรรมงี่เง่าของหลินซูอวิ๋น ยอมทนนิสัยเอาแต่ใจของเธอตั้งหลายครั้ง นี่ถือว่ายอมลงให้มากแล้วนะ!

แต่เธอกลับไม่สำนึกบุญคุณ ซ้ำยังดูถูกเขาเหมือนไม่มีค่าเลยสักนิด?!

แม่ของเหอจวินเจ๋อเห็นลูกชายโกรธจนแผลบนหน้าปริ ก็รีบวิ่งเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง ส่วนหลินซูอวิ๋นหันหลังเตรียมเดินออกจากบ้าน

เห็นดังนั้น แม่ของเหอจวินเจ๋อก็ตะโกนไล่หลังทันที

"หลินซูอวิ๋น จะไปไหน! ด่าลูกชายฉันเสร็จแล้วคิดจะหนีเหรอ?!"

หลินซูอวิ๋นหยุดเดิน หันกลับมายิ้มหวาน พลางชูซองจดหมายในมือแกว่งไปมา

"ในเมื่อตกลงกันไม่ได้ ฉันก็ต้องไปแจ้งความสิคะ"

"จดหมายร้องเรียนฉบับนี้ฉันเขียนเสร็จเมื่อบ่าย หัวหน้าหน่วยงานน่าจะยังไม่เลิกงานพอดี ถ้าฉันรีบไปตอนนี้ก็น่าจะทันเวลาเป๊ะ"

พูดจบ หลินซูอวิ๋นก็ก้าวเดินต่อ เหอจวินเจ๋อกับแม่เห็นเธอเอาจริงก็เริ่มลนลาน

เหอชิวกวงที่นั่งสังเกตการณ์อยู่บนโซฟาก็นั่งไม่ติดแล้ว เขารีบลุกขึ้นวิ่งตามไปขวางทางเธอไว้

"คุณหนูหลิน ใจเย็นๆ ค่อยๆ คุยกันก่อน ทางตระกูลเหอยินดีถอนหมั้นครับ แล้วเราก็เตรียมเงินค่าชดเชยหนึ่งแสนหยวนมาให้แล้วด้วย ตรวจดูได้เลยครับ!"

หลินซูอวิ๋นถูกขวางทางจึงหยุดเดิน เงยหน้าขึ้นมองพร้อมรอยยิ้ม

"อ้าว ลุงเหอก็มาด้วยเหรอคะ เห็นเงียบกริบ นึกว่าไม่มีตัวตนซะอีก"

วาจาดูสุภาพ แต่น้ำเสียงกลับแฝงแววเยาะเย้ยอย่างปิดไม่มิด

เหอชิวกวงข่มความโกรธไว้ในใจ ไม่กล้าแสดงออก เขาปั้นหน้ายิ้มแย้ม

"หลานหลินพูดเล่นน่า เมื่อกี้ลุงมัวแต่คิดเรื่องโรงงานเพลินไปหน่อย เลยไม่ได้ห้ามปรามแม่ลูกคู่นั้นทำเรื่องงี่เง่า หลานคงลำบากแย่!"

ทันทีที่เหอชิวกวงพูดจบ แม่ของเหอจวินเจ๋อก็ทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจ ก้าวเข้ามาแทรก

"นังเด็กนี่ปากคมอย่างกับกรรไกร เถียงคำไม่ตกฟาก ฉันกับเสี่ยวเจ๋อโดนด่าจนเถียงไม่ออกแบบนี้ หล่อนจะลำบากตรงไหน? พวกฉันต่างหากที่ลำบาก!"

เหอชิวกวงไม่นึกว่าเมียจอมโง่เง่าจะยังดูสถานการณ์ไม่ออก หน้าเขาเปลี่ยนสีทันที ตวาดเสียงดังลั่น

"หุบปาก! คุณไม่รู้เหรอว่าเสี่ยวเจ๋อก่อเรื่องงามหน้าอะไรไว้บ้าง? วันนี้เรามาขอโทษ ก็ต้องทำตัวให้มันสำนึกผิดหน่อย!"

พูดจบ เขาก็คว้าคอเสื้อลูกชายแล้วตบหน้าฉาดใหญ่ "เพียะ!" ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว

"ไอ้ลูกไม่รักดี! หลานหลินด่าแกน่ะถูกแล้ว แกมันไอ้คนไม่มีสมอง ดีแต่ใช้ท่อนล่างคิด!"

"รีบเอาค่าชดเชยที่เตรียมมาออกมาขอโทษคุณหนูหลินเดี๋ยวนี้! ถ้าหลานหลินไม่ยกโทษให้ คืนนี้แกไม่ต้องไสหัวกลับเข้าบ้าน!"