บทที่ 7 นายทหารหนุ่มผู้สูญสิ้น

บทที่ 7 นายทหารหนุ่มผู้สูญสิ้น

หลินซูอวิ๋นตกใจ พลางถามในใจว่า "ผู้พันที่เขาพูดถึง คือกู้รี้ฉวนใช่ไหม?"

007 ตอบกลับ "ใช่แล้ว กู้รี้ฉวนคนนั้นแหละ ตอนนี้เขากำลังบาดเจ็บหนัก ไม่ใช่แค่เดินไม่ได้ต้องนั่งรถเข็นนะ ตาเขาก็เกือบบอด แถมได้ยินมาว่า... 'ตรงนั้น' ของเขาก็ใช้การไม่ได้ด้วย!"

"ตำแหน่งของเขาโดนคนอื่นมาแทนที่ไปแล้ว ตอนนี้เลยต้องย้ายไปอยู่บ้านพักในเขตทหารคนเดียว มีแค่แม่บ้านคอยดูแล"

หลินซูอวิ๋นถามต่อ "แล้วอาการบาดเจ็บของเขายังรักษาได้ไหม?"

กู้รี้ฉวนสร้างความดีความชอบและไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูงตั้งแต่อายุยังน้อย ถ้าเป็นแค่การบาดเจ็บชั่วคราว รักษาหายแล้วเขาก็คงได้กลับไปรับตำแหน่งเดิมแน่นอน

แต่ถ้าเกิดรักษาไม่หายขึ้นมา เรื่องมันก็จะยุ่งยาก ไม่ว่าอดีตจะเคยสร้างวีรกรรมไว้มากแค่ไหน คนพิการก็อยู่ในกองทัพต่อไม่ได้

ที่ทางหน่วยยังจัดหาที่พักและแม่บ้านมาดูแลให้ ก็นับว่าเป็นจุดจบที่ดีมากแล้ว

007 ตอบ "ด้วยมาตรฐานการแพทย์ในยุคนี้ โอกาสหายแทบจะเป็นศูนย์ แถมอายุขัยที่เหลืออยู่ก็ไม่ยืนยาวนัก"

"แต่ถ้าโฮสต์ปลดล็อกมิติได้ พืชวิญญาณจากแปลงสมุนไพรและน้ำพุวิญญาณในมิติจะมีสรรพคุณในการรักษาอาการบาดเจ็บของกู้รี้ฉวนได้อย่างดีเยี่ยม"

พอได้ยินดังนั้น หลินซูอวิ๋นก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ระหว่างที่เธอกำลังคุยและคิดกับระบบ ซูซิ่วหงที่เข้าใจไปว่าเธอสนใจ 'คู่ดูตัว' ที่ตนหามาให้ ก็รีบรุกต่อทันที

"ซูอวิ๋น ถ้ายอมตกลง น้าจะพาไปเจอเขาเลย เด็กคนนี้ทั้งเก่งทั้งหล่อ เห็นแล้วหนูต้องถูกใจแน่นอน!"

ซูซิ่วหงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อนึกถึงสภาพของกู้รี้ฉวน แล้วพูดต่อ

"แต่ว่า... ช่วงนี้เขาบาดเจ็บจากการปฏิบัติภารกิจนิดหน่อย ขาหักต้องนั่งรถเข็น แล้วตาก็โดนกระทบกระเทือนนิดหน่อย การมองเห็นเลยไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

"แต่เรื่องพวกนี้เดี๋ยวก็หาย เขาเป็นคนถือตัว ถ้าเจอเขาแล้วหนูอย่าไปทักเรื่องแผลให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจล่ะ!"

หลินซูอวิ๋นเพิ่งคุยกับระบบจบ พอได้ยินซูซิ่วหงพูดแบบนั้น เธอก็ยิ่งมั่นใจ

พอเห็นอีกฝ่ายพยายามปกปิดอาการบาดเจ็บที่แท้จริงของกู้รี้ฉวนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อจะจับคู่ให้เธอ เธอก็อดแสยะยิ้มไม่ได้

"น้าซูคะ ผู้ชายดีๆ แบบนี้ ทำไมไม่แนะนำให้ซูเสี่ยวเนี่ยนล่ะ?"

ซูซิ่วหงรีบแก้ตัวทันควัน "น้าก็อยากให้คู่กันนะ แต่เสี่ยวเนี่ยนเล่นกับรี้ฉวนมาตั้งแต่เด็ก เห็นกันเป็นพี่เป็นน้อง ไม่ได้คิดอะไรกันเกินเลย"

"อีกอย่าง พวกเราสองแม่ลูกมาอาศัยใบบุญตระกูลหลินเสียนาน นึกแล้วก็เกรงใจ เลยอยากหาคู่ครองดีๆ ให้หนูเป็นการชดเชยไงจ๊ะ"

ก่อนที่กู้รี้ฉวนจะล้มป่วย ซูซิ่วหงย่อมอยากให้ลูกสาวตัวเองแต่งงานกับเขาแน่นอน

เป็นถึงผู้พันในเขตทหาร ย่อมดีกว่านายน้อยตระกูลนายทุนที่อาจโดนโค่นล้มเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเสี่ยวเนี่ยนได้แต่งงานกับเขา ไม่ใช่แค่มีหน้ามีตา แต่ชีวิตยังมั่นคงปลอดภัยหายห่วง!

ติดก็ตรงที่ตอนที่เธอแบกหน้าไปทาบทาม กู้รี้ฉวนกลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

พอนึกถึงสีหน้ารังเกียจของกู้รี้ฉวนในตอนนั้น ซูซิ่วหงก็กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

แต่พอนึกถึงสภาพอันน่าสมเพชของเขาในตอนนี้ จิตใจเธอก็กลับมาสมดุลอีกครั้ง

ได้ยินมาว่านอกจากจะพิการทั้งขาและตาแล้ว ยังมีปัญหาเรื่องสืบพันธุ์ อาจจะมีลูกไม่ได้ไปตลอดชีวิต!

เขาเป็นลูกคนเดียว ถ้าเป็นแบบนี้ ตระกูลกู้ก็คงสิ้นสุดที่รุ่นเขา!

ดีแล้วที่ตอนนั้นไม่ได้แต่ง ไม่งั้นเสี่ยวเนี่ยนของเธอคงต้องตกระกำลำบากแย่!

ซูเสี่ยวเนี่ยนก้าวออกมาสมทบ "ใช่ค่ะพี่ พี่รี้ฉวนเก่งมากจริงๆ แต่งกับเขาพี่ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน"

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มหวาน แต่มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

สิ่งที่เธอพูดมีส่วนจริงอยู่ครึ่งหนึ่ง กู้รี้ฉวนก่อนจะพิการนั้นสมบูรณ์แบบจริงๆ ทั้งหน้าตาและความสามารถ เรียกได้ว่าเป็นระดับท็อป

เธอแอบรักเขามาเป็นสิบปีตั้งแต่เด็ก!

เมื่อสองปีก่อน หลังจากถูกปฏิเสธตอนไปขอหมั้น เธอถึงได้ตัดใจมาคว้าเหอจวินเจ๋อเป็นตัวเลือกสำรอง เพื่อจะได้หนีไปตั้งตัวที่ฮ่องกงด้วยกัน

พอนึกย้อนไปถึงวันนั้นที่เธอแต่งตัวสวยเฉิดฉายตามแม่ไปที่บ้านเขา แต่กลับต้องเจอกับใบหน้าเย็นชาของกู้รี้ฉวน ความขมขื่นและความเกลียดชังก็พวยพุ่งขึ้นมาในอก

เธอแอบสาปแช่งในใจ ขอให้หลินซูอวิ๋นแต่งเข้าไปแล้วโดนกู้รี้ฉวนรังเกียจ ให้ทั้งคู่เกลียดขี้หน้ากันจนวันตาย!

หลินซูอวิ๋นแค่มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของซูเสี่ยวเนี่ยนก็เดาความคิดออก เธอยิ้มให้แล้วพูดว่า

"เสียเปรียบหรือไม่เสียเปรียบ ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาตัดสิน แต่มันขึ้นอยู่กับความจริงใจที่เธอจะเอามาแลกเปลี่ยนต่างหาก"

"อย่าคิดนะว่าแค่หาผัวใหม่ให้ฉัน แล้วเรื่องนี้จะจบๆ กันไป ความจริงที่ว่าเธอแย่งคู่หมั้นฉันมันก็ยังอยู่ทนโท่ ต่อให้เธอหาเทวดามาให้ฉัน มันก็ไม่มีประโยชน์ ฉันยังต้องการค่าทำขวัญทางจิตใจอยู่ดี!"

ไม่ว่ากู้รี้ฉวนจะดีเลิศแค่ไหน แต่เจ้าของร่างเดิมรักเหอจวินเจ๋อจริงๆ และการถูกหลอกสวมเขาเป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

นี่มันคนละเรื่องกัน จะเอามาปนกันไม่ได้ ต้องคิดบัญชีแยกต่างหาก!

ก่อนที่ซูซิ่วหงจะทันได้โต้ตอบ หลินโหย่วเหวินก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างรำคาญ "เงิน เงิน เงิน! พูดมาแต่ละคำมีแต่เรื่องเงิน แกตกถังเงินตายหรือไง?!"

"แกก็รู้สถานการณ์ข้างนอกตอนนี้ดี ต่อให้มีเงินล้านก็เก็บไว้ไม่ได้ เดี๋ยวก็โดนยึดอยู่ดี!"

หลินซูอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า "ในเมื่อการมีเงินมันไม่ดี งั้นพ่อก็ยกมรดกตระกูลหลินทั้งหมดให้หนูตอนนี้เลยสิคะ"

"เอาเงินมาให้หนู แล้วก็ย้ายทะเบียนบ้านหนูออกไปเลยยิ่งดี แบบนั้นหนูจะได้เป็นคุณหนูทายาทนายทุนของตระกูลหลินคนเดียว ส่วนพ่อ น้าซู แล้วก็น้องซู ก็จะตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่ต้องกลัวโดนหางเลขไปด้วยไง!"

หลินซูอวิ๋นทนความดัดจริตของหลินโหย่วเหวินไม่ไหว เลยย้อนศรด้วยคำพูดของเขาเองเสียเลย

"หลิน! ซู! อวิ๋น!" หลินโหย่วเหวินโกรธจนเลือดขึ้นหน้า กัดฟันคำรามลั่น

ไม่สนเสียงห้ามปรามของซูซิ่วหง เขาง้างมือจะตบหน้าหลินซูอวิ๋น

"ปัง!"

แต่ก่อนที่ฝ่ามือของหลินโหย่วเหวินจะถึงหน้าหลินซูอวิ๋น เธอก็ถีบสวนกลับไปก่อน

เจ้าของร่างเดิมอาจจะบอบบางอ่อนแอ สู้แรงหลินโหย่วเหวินไม่ได้ แต่หลินซูอวิ๋นคนนี้คือตัวแม่ที่ผ่านโลกวันสิ้นโลกมาเป็นสิบปี

เพื่อเอาชีวิตรอด เธอสู้กับซอมบี้ทุกวันและฝึกฝนทักษะการต่อสู้สารพัดรูปแบบ

ถึงลูกถีบนี้จะไม่ได้ใช้แรงควายถึก แต่ก็อาศัยเทคนิค เพิ่มแรงส่งจากสองส่วนเป็นแปดส่วน ถีบพ่อบังเกิดเกล้ากระเด็นไปไกลเป็นเมตร!

"แก... นังลูกเนรคุณ... กล้าดียังไงมาทำร้ายพ่อตัวเอง?!"

หลินโหย่วเหวินที่ลงพุงและแก่ตัวลง โดนหลินซูอวิ๋นถีบเข้ากลางพุงกะทิเต็มรัก

แถมเธอยังสวมส้นสูงหัวแหลม แรงถีบนั้นเจ็บจนเขาตัวงอ เหงื่อแตกพลั่ก

เป็นซูซิ่วหงกับซูเสี่ยวเนี่ยนที่รีบเข้าไปประคอง พยุงเขาขึ้นมาจากพื้น

หลินซูอวิ๋นมองสภาพทุลักทุเลของหลินโหย่วเหวิน กลั้นขำแล้วแกล้งตีหน้าซื่อ กางไม้กางมือทำท่าตกใจ

"ขอโทษค่ะพ่อ หนูไม่ได้ตั้งใจ เมื่อกี้พ่อทำท่าน่ากลัวจะเข้ามาตบหนู หนูเลยเผลอตัวไปหน่อย"

ซูเสี่ยวเนี่ยนตวาดแว้ด "พี่จงใจชัดๆ! พี่ถีบพ่อแรงขนาดนั้นจนหน้าซีดไปหมดแล้วเนี่ย ดีไม่ดีอาจจะช้ำในด้วยซ้ำ!"

ซูซิ่วหงช่วยพยุงเขาไปนั่งที่เก้าอี้ในห้องกินข้าว สั่งให้แม่บ้านไปเอากล่องปฐมพยาบาล แล้วหันมาดุ

"ซูอวิ๋น คราวนี้ลูกทำเกินไปจริงๆ นะ ลูกสาวลงไม้ลงมือกับพ่อ มันอกตัญญูสิ้นดี รู้ไปถึงไหนอายเขาไปถึงนั่น!"

หลินโหย่วเหวินเริ่มหายใจทัน มือข้างหนึ่งกุมท้อง ตบโต๊ะปังแล้วด่ากราด "นังลูกทรพี! ฉันจะตัดขาดกับแก!"

หลินซูอวิ๋นพยักหน้า "เอาสิ ตัดขาดพ่อลูกกันเลยก็ดี หนูจะได้ไม่ใช่ลูกหลานตระกูลหลินอีกต่อไป แล้วหนูก็ไม่ต้องมานั่งห่วงชื่อเสียงพ่ออีกแล้ว"

"หนูจะได้ออกไปประโคมข่าว 'วีรกรรมอันรุ่งโรจน์' ของพ่อ ทั้งเรื่องนอกใจ สมคบคิดกับน้าซู แถมยังมีลูกนอกสมรสอีก!"