บทที่ 5 ค่าปิดปากหนึ่งแสนหยวน

บทที่ 5 ค่าปิดปากหนึ่งแสนหยวน

ในขณะที่หลินซูอวิ๋นกำลังเจรจาต่อรองกับระบบอย่างเชี่ยวชาญ ทางฝั่งซูเสี่ยวเนี่ยนกลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก

เมื่อเห็นซูซิ่วหงกับหลินโหย่วเหวินทะเลาะกันเรื่องเงิน เธอจึงหนีกลับขึ้นห้องไปที่ชั้นบน

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เจาะจงเลือกหยิบชุดกระโปรงสีขาวเรียบๆ ออกมาจากตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนชุดแล้วผัดหน้าให้ดูซีดเซียวลงเล็กน้อย ก่อนจะแอบย่องออกจากบ้านเพื่อไปหาตระกูลเหอ

ซูเสี่ยวเนี่ยนกับเหอจวินเจ๋อลักลอบคบหากันมาสองปีแล้ว มักจะนัดพบกันลับๆ อยู่บ่อยครั้ง ทั้งคู่มีสัญญาณลับที่รู้กันอยู่สองคน

ดังนั้น ทันทีที่เหอจวินเจ๋อได้รับสัญญาณจากซูเสี่ยวเนี่ยน เขาก็รีบออกมาจากบ้านตระกูลเหอทันที

เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของซูเสี่ยวเนี่ยนที่ดูเหมือนจะเป็นลมล้มพับได้ทุกเมื่อ เหอจวินเจ๋อก็ร้อนใจรีบพุ่งเข้าไปถามไถ่

"เสี่ยวเนี่ยน ไม่สบายหรือเปล่า? ทำไมหน้าซีดขนาดนี้?!"

สิ้นคำถามของเหอจวินเจ๋อ น้ำตาของซูเสี่ยวเนี่ยนก็ไหลพราก เธอโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาแล้วร้องไห้โฮ

"พี่จวินเจ๋อคะ พี่ซูอวิ๋นรู้เรื่องที่เราคบกันแล้ว! พี่เขาบอกว่าจะไปแจ้งความจับหนูถ่วงน้ำ ฮือๆ!"

ซูเสี่ยวเนี่ยนสะอึกสะอื้น น้ำตาเปรอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตของเหอจวินเจ๋อจนเปียกชุ่ม

ทว่าชายหนุ่มกลับไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกอดเธอแน่นขึ้น มือหนาลูบหลังปลอบประโลมเบาๆ

"คืนนี้หล่อนเห็นเรานัดเจอกันที่ทุ่งนาเหรอ? ไม่ต้องห่วงหรอก ดึกดื่นป่านนั้นแถวทุ่งนาไม่มีคนหรอก ต่อให้เห็นจริงก็ไม่มีหลักฐาน ไปแจ้งความใครเขาจะเชื่อ"

"อีกอย่างสมัยนี้ไม่มีธรรมเนียมจับคนใส่กรงถ่วงน้ำแล้ว เสี่ยวเนี่ยนไม่ต้องกลัวนะ ถ้าหลินซูอวิ๋นกล้าเอาเรื่องนี้ไปพูดมั่วซั่ว พี่จะขู่ถอนหมั้นซะเลย!"

เหอจวินเจ๋อไม่กังวลเลยสักนิด ด้วยนิสัยขี้ขลาดและอ่อนแอของหลินซูอวิ๋น การที่กล้าพูดขู่แบบนั้นออกมาได้ก็นับว่าสุดความสามารถของหล่อนแล้ว

แถมการที่หล่อนขู่เสี่ยวเนี่ยนแบบนี้ ก็คงเพราะรักเขามากจนหน้ามืดตามัว พอเห็นภาพบาดตาบาดใจที่ทุ่งนาเลยฟาดงวงฟาดงาด้วยความหึงหวง

เขาคิดว่าแค่พูดจาหว่านล้อมสักหน่อย แล้วเอาเรื่อง 'ถอนหมั้น' มาขู่ หลินซูอวิ๋นก็คงจะยอมสยบ ไม่กล้าปริปากบ่นสักคำ!

เหอจวินเจ๋อมั่นใจมาก แต่ซูเสี่ยวเนี่ยนกลับไม่คิดเช่นนั้น เธอกำชายเสื้อเขาแน่นแล้วพูดว่า

"แต่พี่จวินเจ๋อคะ หนูว่าคราวนี้พี่ซูอวิ๋นโกรธจริงจัง ถึงขั้นแตกหักกับลุงหลินเลยนะคะ!"

เหอจวินเจ๋อเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "หลินซูอวิ๋นไปเอาความกล้ามาจากไหน? ปกติหล่อนหัวอ่อนจะตาย แม้แต่พูดเสียงดังยังไม่กล้าเลยไม่ใช่เหรอ?"

ซูเสี่ยวเนี่ยน "เรื่องจริงค่ะ! พี่เขาบอกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลหลินเป็นของเขา แล้วยังบอกอีกว่าหนูกับแม่มาอาศัยบ้านเขาอยู่ ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูห้าหมื่นหยวน!"

"รวมกับค่าปิดปากด้วยก็เป็นหนึ่งแสนหยวนพอดี พรุ่งนี้พี่เขากับลุงหลินจะบุกไปทวงคำอธิบายที่บ้านตระกูลเหอ คืนนี้หนูเลยแอบหนีออกมาส่งข่าวพี่นี่แหละค่ะ!"

เหอจวินเจ๋อตาโตเท่าไข่ห่าน "หนึ่งแสน? หล่อนหิวเงินจนเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?!"

ตระกูลเหอสั่งสมความมั่งคั่งมารุ่นสู่รุ่น มีของเก่า เพชรนิลจินดา ทองคำและเงินมากมาย ทรัพย์สินย่อมมีมูลค่าเกินหนึ่งแสนอยู่แล้ว

แต่ตระกูลเหอก็เป็นแค่นายทุนในเมืองอวิ๋นเฉิง เงินหนึ่งแสนหยวนถ้าเทียบกับค่าครองชีพสมัยนี้ สามารถเลี้ยงคนธรรมดาให้อยู่สุขสบายได้เป็นร้อยปีเชียวนะ

ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะนายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเหอ ไม่นับรวมค่าใช้จ่ายจิปาถะ เงินเดือนเขายังแค่ห้าร้อยเอง!

เงินสดหนึ่งแสนหยวน ถ้าไม่เอาทองหยองหรือเครื่องประดับไปขาย ภายในเวลาสั้นๆ เขาหามาให้ไม่ได้หรอก!

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเหอจวินเจ๋อ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ปาดน้ำตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"พี่จวินเจ๋อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูไม่ได้มาขอเงินพี่ หนูแค่อยากมาปรึกษาหาทางออก"

"ถ้าพี่เองก็เกลี้ยกล่อมพี่ซูอวิ๋นไม่ได้ หนูกับแม่จะหาวิธีไปทำงานหาเงินมาคืนเอง ถ้าปีเดียวไม่พอก็สองปี... สิบปี ห้าสิบปี ชาตินี้ต้องหามาคืนจนครบให้ได้"

ดวงตาของซูเสี่ยวเนี่ยนยังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าซีดเผือดกับขอบตาแดงก่ำทำให้เธอยิ่งดูน่าสงสารจับใจ

ประกอบกับชุดกระโปรงสีขาวที่สวมอยู่ ทำให้เธอดูเหมือนดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ ที่กำลังสั่นไหวท่ามกลางลมพายุ

เหอจวินเจ๋อใจอ่อนยวบ ดึงเธอเข้ามากอดด้วยความรักใคร่อีกครั้ง

"ยัยโง่ พี่จะทนเห็นเธอตกระกำลำบากได้ยังไง? เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่จัดการเอง"

"พรุ่งนี้พี่จะรออยู่ที่บ้าน ดูซิว่าหลินซูอวิ๋นจะมาไม้ไหน!"

เหอจวินเจ๋อกับซูเสี่ยวเนี่ยนแอบคบกันมาสองปี สาเหตุที่เขายังไม่ยอมถอนหมั้นกับหลินซูอวิ๋น อย่างแรกคือเขาเห็นว่าหน้าตาหล่อนก็สะสวยใช้ได้ กะว่าจะเก็บไว้เล่นสนุกๆ ต่ออีกหน่อย

อย่างที่สองคือ หลินซูอวิ๋นหลงรักเขาหัวปักหัวปำ ถ้าเขาถอนหมั้นเพราะเสี่ยวเนี่ยน แล้วเกิดหล่อนคลุ้มคลั่งไปแจ้งความขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่แค่เขาจะตกงาน แต่ตระกูลเหออาจจะพลอยติดร่างแหไปด้วย!

อีกอย่าง ตอนนี้สถานการณ์คับขัน พ่อเขากำลังแอบโยกย้ายทรัพย์สินเตรียมพาครอบครัวย้ายไปฮ่องกง

ภายในครึ่งปีนี้พวกเขาต้องไปแน่ ดังนั้นช่วงหกเดือนนี้ต้องกล่อมหลินซูอวิ๋นให้อยู่ในโอวาท พอไปถึงฮ่องกงเมื่อไหร่ เขากับเสี่ยวเนี่ยนก็จะได้รักกันอย่างเปิดเผย!

ภายใต้การปลอบโยนของเหอจวินเจ๋อ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ค่อยๆ สงบลง แต่ลึกๆ ในใจยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

คืนนั้น ทั้งหลินโหย่วเหวิน สองแม่ลูกตระกูลซู และเหอจวินเจ๋อ ต่างก็นอนพลิกตัวไปมาข่มตานอนไม่หลับ

ผิดกับหลินซูอวิ๋นที่เคยชินกับการระแวดระวังภัยในวันสิ้นโลก คืนนี้เธอกลับหลับสนิทอย่างเหลือเชื่อ ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเที่ยงเพราะเสียงเรียกของแม่บ้าน

"คุณหนูคะ อาหารเที่ยงพร้อมแล้ว นายท่าน กับคุณนายซูและคุณหนูซูรอคุณหนูอยู่ข้างล่างค่ะ"

แม่บ้านพูดพร้อมยื่นชุดที่เจ้าของร่างเดิมใส่ประจำมาให้ ท่าทีนอบน้อมผิดปกติ

หลินซูอวิ๋นปรายตามองเสื้อผ้าสีทึมๆ ในมือแม่บ้าน แล้วเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

"ชุดพวกนี้น่าเกลียดจะตาย ฉันไม่ใส่ ไปเปิดตู้เสื้อผ้า เอาลังที่อยู่ชั้นล่างสุดออกมา"

ในชาติก่อน เจ้าของร่างเดิมถูกท่าทางน่าสงสารของซูเสี่ยวเนี่ยนหลอกเข้าเต็มเปา และมองอีกฝ่ายเป็นน้องสาวแสนดีมาตลอด

ด้วยนิสัยอ่อนแอและโลเลของเจ้าของร่างเดิม ทำให้เชื่อฟังทุกอย่างที่อีกฝ่ายพูด

ยกตัวอย่างง่ายๆ แค่เรื่องแต่งตัว ซูเสี่ยวเนี่ยนเป่าหูว่าเธอใส่ชุดเรียบๆ แล้วดูดีกว่า ใส่ชุดฉูดฉาดไม่เหมาะสม แถมเหอจวินเจ๋อก็ไม่ชอบ

เจ้าของร่างเดิมเลยเก็บชุดสวยๆ ลงกล่อง แล้วไปซื้อเสื้อผ้าเชยๆ จืดชืดมาใส่แทน

พอนึกถึงว่าเจ้าของร่างเดิมโดนซูเสี่ยวเนี่ยนจูงจมูกจนเปื่อย หลินซูอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน

ระดับสติปัญญาและความฉลาดทางอารมณ์ของเจ้าของร่างเดิม มิน่าล่ะถึงได้ตายอย่างน่าอนาถในชาติที่แล้ว

มิน่าล่ะถึงต้องแลกวิญญาณกับระบบเพื่อให้คนอื่นมาแก้แค้นแทน ถ้าเป็นเธอ ต่อให้เกิดใหม่ร้อยชาติก็คงหนีไม่พ้นถูกหลอกอยู่ดี!

"คุณหนูคะ หมายถึงลังใบนี้เหรอคะ?" แม่บ้านหยิบลังออกมาจากตู้เสื้อผ้าตามคำสั่ง แล้วยกมาวางตรงหน้าหลินซูอวิ๋นพลางเอ่ยถาม

หลินซูอวิ๋นพยักหน้า "ใช่ เอาเสื้อผ้าข้างในออกมาให้หมด"

แม่บ้านเปิดกล่องดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอเห็นชุดสวยงามสีสันสดใสข้างในก็ตาโต

"คะ...คุณหนู... ชุดพวกนี้มันฉูดฉาดไปหน่อยหรือเปล่าคะ เกรงว่าจะไม่เหมาะกับคุณหนู..."

ในกล่องเต็มไปด้วยชุดกระโปรงสไตล์ตะวันตกหลากหลายแบบ กี่เพ้าปักลายวิจิตรบรรจง และเสื้อเชิ้ตคัตติ้งเเนี๊ยบคุณภาพดี

แม้ดีไซน์จะไม่ใช่ของใหม่ล่าสุด แต่วัสดุและการตัดเย็บล้วนเป็นเกรดพรีเมียม แต่ละชุดสวยงามจับใจ

หลินซูอวิ๋นสวนกลับทันที "ไม่เหมาะตรงไหน? ฉันกำลังสาวกำลังสวย ก็ต้องแต่งตัวให้มันสดใสสะดุดตาหน่อยสิ"

"ไปเอาเครื่องประดับในตู้มาให้หมด วันนี้ฉันจะไปทวงความเป็นธรรมที่บ้านตระกูลเหอ ต้องจัดเต็มหน่อย!"