บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตระกูลนายทุน

บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตระกูลนายทุน

เรื่องราวนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ โปรดถอดสมองก่อนอ่าน

"หลินซูอวิ๋น ลูกทำเกินไปแล้วนะ! ลูกผลักเสี่ยวเนี่ยนตกลงไปในนาข้าวได้ยังไง?!"

"อากาศหนาวขนาดนี้ แถมแถวนั้นก็ไม่มีคน ถ้าจวินเจ๋อไม่บังเอิญผ่านมาเห็น ป่านนี้เธอคงตายไปแล้ว!"

"..."

หลินซูอวิ๋นสะดุ้งตื่นเพราะเสียงด่าทอข้างหู ทันทีที่ลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย รายล้อมไปด้วยผู้คนกลุ่มใหญ่

ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือชายวัยกลางคนในชุดสูทเชยๆ ที่กำลังยืนชี้หน้าด่าด้วยความโมโห

ด้านหลังเขามีหญิงสาวอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี สภาพเปียกโชกและเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน กำลังยืนตัวสั่นเทาโดยมีผ้าห่มคลุมตัวอยู่

"ลุงหลินคะ อย่าโทษพี่เลยค่ะ เป็นความผิดของหนูเองที่เอาเกี๊ยวไปส่งให้พี่จวินเจ๋อ เลยทำให้พี่เขาเข้าใจผิด..."

"ยังไงพี่จวินเจ๋อก็เป็นคู่หมั้นของพี่ซูอวิ๋น เข้าใจได้ค่ะที่พี่เขาจะไม่อยากให้หนูไปยุ่งด้วยแล้วโมโห..."

หญิงสาวพูดจบก็ยกมือปิดหน้าแล้วเริ่มสะอื้นไห้เบาๆ

พอได้ยินลูกสาวร้องไห้ หญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เริ่มร้องตาม ขอบตาแดงก่ำพลางหันไปพูดกับชายคนนั้นว่า

"โหย่วเหวิน ซูอวิ๋นรังเกียจพวกเราแม่ลูกขนาดนี้ งั้นฉันพาเสี่ยวเนี่ยนกลับไปอยู่ชนบทดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ขวางหูขวางตาคนที่นี่อีก!"

พูดจบ เธอก็ทำท่าจะลากลูกสาวขึ้นไปเก็บกระเป๋าบนชั้นบน

พอเห็นแบบนั้น หลินโหย่วเหวินก็รีบก้าวเข้าไปห้าม แล้วหันมาตวาดหลินซูอวิ๋นด้วยความโกรธจัด

"หลินซูอวิ๋น! ดูเรื่องงามหน้าที่ลูกก่อไว้สิ! รีบขอโทษน้าซูและน้องเสี่ยวเนี่ยนเดี๋ยวนี้!"

หลินซูอวิ๋นยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ก้มลงมองร่างกายที่ครบสามสิบสองของตัวเองด้วยความมึนงง ปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างเชื่องช้า

เธอระเบิดแกนคริสตัลพลีชีพไปพร้อมกับราชาซอมบี้เพื่อช่วยเพื่อนร่วมทีมแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังไม่ตาย แล้วมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?

ในขณะที่หลินซูอวิ๋นกำลังสงสัย จู่ๆ อาการปวดหัวอย่างรุนแรงก็แล่นเข้ามา พร้อมกับความทรงจำและข้อมูลมหาศาลที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในสมอง!

ให้ตายเถอะ ที่แท้เธอก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยายยุคเก่าเรื่อง "คุณหนูผู้เป็นที่รักแห่งเกาะฮ่องกงในยุคหกศูนย์"!

ในนิยาย 'ซูเสี่ยวเนี่ยน' นางเอกของเรื่องกำพร้าพ่อตั้งแต่เด็ก จึงต้องอาศัยอยู่กับแม่ที่บ้านของ 'หลินโหย่วเหวิน' เพื่อนสนิทของพ่อผู้ล่วงลับ

ตระกูลหลินเป็นตระกูลนายทุนผู้มั่งคั่งในเมืองอวิ๋นเฉิง และมีสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเหอซึ่งเป็นนายทุนเหมือนกัน

'เหอจวินเจ๋อ' นายน้อยตระกูลเหอเพิ่งกลับจากเรียนต่อนอกเมื่อปีก่อน เขามาเยี่ยมตระกูลหลินเพื่อดูตัวคู่หมั้นซึ่งก็คือ 'เจ้าของร่างเดิม' แต่ดันตกหลุมรักซูเสี่ยวเนี่ยน นางเอกที่อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลหลินตั้งแต่แรกเห็น!

ทั้งสองปล่อยตัวปล่อยใจจนเกินเลยและแอบคบหากัน ต่อมาถึงขั้นหนีตามกันไปฮ่องกง

ในขณะที่เจ้าของร่างเดิมกลายเป็นก้อนกรวดขวางทางรักของพระนาง ถูกตราหน้าว่าเป็น "นางร้าย"

เธอถูกใส่ร้ายป้ายสีและถูกจัดฉากสารพัด จนสุดท้ายทุกคนทอดทิ้ง ถูกส่งไปใช้แรงงานดัดนิสัย และต้องตายอย่างน่าอนาถ

เมื่อเห็นพล็อตเรื่องเดิมที่แม่ซูและพ่อหลินไปแต่งงานกันที่ฮ่องกง ซูเสี่ยวเนี่ยนเปลี่ยนนามสกุลกลายเป็นคุณหนูตระกูลหลินตัวจริง และจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่กับเหอจวินเจ๋อ

หลินซูอวิ๋นถึงกับกลอกตามองบน รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนเจ้าของร่างเดิมจริงๆ

"หลินซูอวิ๋น! นอกจากจะไม่สำนึกผิดที่ทำร้ายน้องแล้ว ยังทำกิริยาไม่เคารพผู้ใหญ่ นี่แกคิดจะแข็งข้อหรือไง?!"

หลินโหย่วเหวินยิ่งเดือดดาลเมื่อเห็นว่าลูกสาวนอกจากจะไม่ขอโทษแล้วยังกลอกตาใส่อีก เขายกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอ

แต่วินาทีถัดมา หลินซูอวิ๋นก็คว้าข้อมือเขาไว้แล้วสะบัดออกอย่างแรง!

"น้องเหรอ? หล่อนเป็นน้องสาวแบบไหนของหนูไม่ทราบ? พ่อลืมไปแล้วเหรอว่าสองแม่ลูกตระกูลซูแซ่ซู ไม่ได้แซ่หลิน?!"

"แล้วหนูก็ไม่ได้ทำร้ายหล่อน หล่อนแอบไปพลอดรักกับเหอจวินเจ๋อ พอเห็นหนูเข้าก็ร้อนตัวกลัวความผิด เลยกระโดดลงไปในนาเองเพื่อจะใส่ร้ายหนูต่างหาก!"

พอหลินซูอวิ๋นพูดออกมาแบบนี้ ไม่เพียงแต่หลินโหย่วเหวินที่อึ้ง แม้แต่ซูซิ่วหงและซูเสี่ยวเนี่ยนที่อยู่ข้างๆ ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

สองแม่ลูกสกุลซูอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลหลินมาห้าปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นหลินซูอวิ๋นแข็งกร้าวขนาดนี้

เมื่อก่อนเวลาพวกเธอใส่ร้ายป้ายสี หลินซูอวิ๋นทำได้แค่ร้องไห้ส่ายหน้าปฏิเสธ ต่อให้โกรธแค่ไหนก็ทำได้แค่ปังประตูขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่เคยมีปากมีเสียงฉะฉานแบบตอนนี้มาก่อน!

อย่างไรก็ตาม ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่มีเวลาให้คิดมาก พอได้ยินหลินซูอวิ๋นแฉเรื่องแอบนัดพบกับเหอจวินเจ๋อ เธอก็รีบก้าวออกมาปฏิเสธทั้งน้ำตา

"พี่ซูอวิ๋น หนูรู้ว่าพี่ไม่ชอบหนู แต่พี่จะมาใส่ร้ายคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้ไม่ได้นะคะ!"

"คืนนี้ลุงหลินวานให้หนูเอาเกี๊ยวไปส่งที่บ้านตระกูลเหอ พอส่งปิ่นโตเสร็จหนูก็กลับ แต่หนูลืมผ้าเช็ดหน้าไว้ที่นั่น พี่จวินเจ๋อเห็นของตกอยู่เลยวิ่งตามเอามาคืน กลายเป็นแอบนัดพบกันได้ยังไงคะ?!"

ภายนอกซูเสี่ยวเนี่ยนดูเหมือนได้รับความอยุติธรรม แต่ภายในใจกลับร้อนรน

คืนนี้เธอใช้ข้ออ้างเรื่องไปส่งของเพื่อแอบนัดพบกับเหอจวินเจ๋อแถวทุ่งนาจริงๆ

แต่พอเห็นว่าหลินซูอวิ๋นสะกดรอยตามมา เธอก็รีบบอกให้อีกฝ่ายไปซ่อนตัว

จากนั้นพอหลินซูอวิ๋นเข้ามาคาดคั้น ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ฉวยโอกาสทิ้งตัวลงไปในนาข้าวเพื่อใส่ความ

ส่วนเรื่องที่ว่าอีกฝ่ายเห็นตอนเธอกับเหอจวินเจ๋อกำลังพลอดรักกันหรือไม่นั้น ซูเสี่ยวเนี่ยนเองก็ไม่แน่ใจ

ซูซิ่วหงรู้นิสัยลูกสาวดี จึงรีบผสมโรงทันที

"โธ่เอ๊ย! ฟ้าดินเป็นพยาน เสี่ยวเนี่ยนของแม่เป็นแค่เด็กบ้านนอกคอกนา จะไปมีปัญญาแย่งคู่หมั้นของคุณหนูตระกูลหลินได้ยังไง!"

"คุณหนูหลินคะ คุณจะเกลียดพวกเราก็ไม่ว่า แต่อย่าสาดโคลนใส่เสี่ยวเนี่ยนแบบนี้ ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป แม่ลูกตระกูลซูอย่างเราจะมีหน้าไปมีชีวิตอยู่ต่อได้ยังไง?!"

พูดจบ ซูซิ่วหงก็กอดซูเสี่ยวเนี่ยนแล้วเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย

สองแม่ลูกตระกูลซู คนหนึ่งแก่คนหนึ่งสาว ช่างเป็นปรมาจารย์ด้านการแสดง กอดคอกันร้องไห้ดูน่าสงสารและน่าเวทนาจับใจ

ภาพนี้จุดประกายความสงสารและเอ็นดูในใจหลินโหย่วเหวินจนเต็มเปี่ยม เขารีบเข้าไปเช็ดน้ำตาให้สองแม่ลูกตระกูลซูพลางปลอบประโลม

"เอาล่ะ ไม่ต้องร้อง ผมเชื่อในนิสัยของเสี่ยวเนี่ยน ตราบใดที่ผมยังอยู่ จะไม่มีใครหน้าไหนมาใส่ร้ายหนูได้!"

หลังพูดจบ หลินโหย่วเหวินก็หันมาตวาดใส่หลินซูอวิ๋น

"แกนี่โตแต่ตัวจริงๆ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่ฟังคำพ่อบ้างเลย!"

"ในเมื่อแกขี้ระแวงและสงสัยในตัวเสี่ยวเนี่ยนนักเพราะเรื่องหมั้นหมาย งั้นก็ถอนหมั้นกับนายน้อยตระกูลเหอไปซะเลยสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งฟุ้งซ่านทั้งวัน!"

ทันทีที่หลินโหย่วเหวินพูดจบ ในใจซูเสี่ยวเนี่ยนก็ลิงโลดด้วยความดีใจ

ซูซิ่วหงเห็นลูกสาวเกือบจะหลุดยิ้ม รีบเอื้อมมือไปหยิกแขนเตือนสติ แล้วก้าวมาบังตัวลูกไว้ แสร้งทำเป็นไกล่เกลี่ย

"โหย่วเหวิน อย่าผิดใจกับซูอวิ๋นเพราะพวกเราเลยค่ะ!"

"ถ้าซูอวิ๋นทนเห็นหน้าพวกเราไม่ได้ สองแม่ลูกตระกูลซูจะย้ายออกไปเอง ขอแค่เราไป ปัญหาก็จะจบ!"

ซูซิ่วหงพูดยังไม่ทันจบดี และก่อนที่หลินโหย่วเหวินจะทันได้ตอบโต้ หลินซูอวิ๋นก็อดแค่นหัวเราะออกมาไม่ได้

"อยากจะไปก็ไปสิ เท้าอยู่บนตัวพวกคุณ ถ้าอยากไปจริงๆ ใครจะไปห้ามได้!"

"แต่ก่อนจะไป อย่าลืมจ่ายค่าเช่าบ้านและค่ากินอยู่ที่ค้างไว้ห้าปีมาด้วยล่ะ สองแม่ลูกตระกูลซูมาอาศัยบ้านฉัน กินฟรีอยู่ฟรีไม่เสียสักแดง บัญชีนี้ต้องคิดให้ละเอียด!"

สมัยหนุ่มๆ หลินโหย่วเหวินไม่มีเงินทองอะไร โชคดีที่ได้แต่งงานกับคุณหนู 'ถังซวงไป่' แห่งตระกูลถัง ซึ่งเป็นแม่แท้ๆ ของเจ้าของร่างเดิม เขาถึงได้มีเงินทุนตั้งตัวจนร่ำรวย

น่าเสียดายที่ถังซวงไป่ไม่มีวาสนาได้อยู่เสวยสุข เธอเสียชีวิตขณะคลอดลูกตอนที่เจ้าของร่างเดิมอายุสิบสามปี เป็นโศกนาฏกรรมหนึ่งศพสองชีวิต

ผู้เฒ่าถังตรอมใจจนโรคหัวใจกำเริบและเสียชีวิตตามลูกสาวไปในเวลาไม่นาน

ลูกสาวคนรองที่แต่งงานออกไปแล้วกับลูกชายคนเล็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของตระกูลถังไม่สามารถประคับประคองตระกูลได้ ภายในเวลาไม่กี่ปี ทรัพย์สินทั้งหมดจึงถูกหลินโหย่วเหวินยึดครองไป

ดังนั้นถ้าจะพูดกันตามจริง ทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ของตระกูลหลินก็มาจากตระกูลถังทั้งนั้น

เพราะฉะนั้น เสื้อผ้าเครื่องประดับที่สองแม่ลูกตระกูลซูสวมใส่ อาหารสามมื้อ หรือแม้แต่ของว่างรอบดึก ล้วนใช้เงินจากบ้านเดิมของเจ้าของร่างเดิมซื้อหามา ดังนั้น... คืนมาให้หมดซะ!