บทที่ 6 วิธีทำภารกิจให้สำเร็จ

บทที่ 6 วิธีทำภารกิจให้สำเร็จ

เจียงหลินไม่อยากจะเชื่อ เขาตรวจสอบภารกิจที่ระบบมอบให้มาอีกครั้งหนึ่ง

ภารกิจชั่วคราว:

ฮี่ฮี่ฮี่ บุตรสาวสวรรค์ผู้ทระนงท่ามกลางแสงดาวอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว ในฐานะราชาปีศาจ คุณต้องยึดครองนางมาเป็นของตนเอง!

เงื่อนไข: ย่ำยีนางให้หนำใจ เปลี่ยนนางให้กลายเป็นเตาหลอมส่วนตัว แล้วจากนั้นก็ย่ำยีนางอีกครั้ง

บ้าเอ๊ย—คำว่า ย่ำยีนางให้หนำใจ มันหมายความว่ายังไงกันแน่?!

แล้วไอ้เรื่อง เตาหลอม นี่มันอะไรกัน? ฉันยังอยู่ในโลกแฟนตาซีอยู่ใช่ไหม?

นี่มันระบบฝึกตนบิดเบี้ยวที่หาได้ตามนิยายดาร์กๆชัดๆ!

ฉันเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์นะโว้ย!

ความอดทนของเจียงหลินเริ่มสั่นคลอน แต่ภารกิจนี้ไม่มีบทลงโทษหากทำไม่สำเร็จ เขาแค่จะเสียโอกาสในการทำให้ทักษะใดก็ได้ที่เขาเลือกถึงระดับสูงสุดไปเท่านั้น

“วิชาดาบของนายร้ายกาจมาก”

ถึงตอนนี้อันยาเริ่มกลับมาหายใจเป็นปกติแล้ว เธอพูดกับเจียงหลินด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฉันแค่โชคดีน่ะ เธอเกรงใจเกินไปแล้ว เธอออมมือให้ฉันในทุกด้านเลย”

เจียงหลินตอบกลับอย่างสุภาพ

อันยาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสริมว่า

“หลังจากนี้ว่างไหม? ถ้าว่าง เรามานัดเวลาประลองกันอีกสักสองสามรอบ!”

จิตวิญญาณการต่อสู้อันแรงกล้าแวบผ่านดวงตาที่มักจะเย็นชาของอันยา

เมื่อสังเกตเห็นเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเก่าของเจียงหลิน เธอจึงคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวเสริม

“ฉันจ่ายค่าเสียเวลาให้ได้นะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สมองของเจียงหลินก็เกิดประกายไฟ เขาถามเธอว่า

“ได้เลย ฉันสามารถประลองกับเธอในช่วงฝึกซ้อมอิสระได้ ตอนนี้ฉันแค่พลังกายหมดพอดี เธอมีโพชั่นฟื้นฟูพลังบ้างไหม?”

เขาจำได้ว่าครอบครัวของอันยารวยมากและดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์กับเจ้าเมือง เธอควรจะมีโพชั่นติดตัว

อันยารู้สึกงง

“หมดแรงหลังจากผ่านไปแค่ห้าหรือหกนาทีเหรอ? นั่นไม่ใช่พละกำลังของอัศวินศักดิ์สิทธิ์เลเวล 2 เลยนะ”

แน่นอนว่าเธอเก็บความคิดนั้นไว้ในใจ แหวนมิติของเธอเปล่งแสงและขวดโพชั่นสีแดงสดก็ปรากฏขึ้น

เมื่อเห็นภาพนั้น เหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่ยืนอยู่แถวนั้นแทบนั่งไม่ติด

“บ้าจริง เจียงหลินกล้าขอโพชั่นจากท่านอันยาด้วย!”

“โธ่โว้ย เทพธิดาของฉันกำลังให้ของกับผู้ชายคนอื่น!”

“คืนนี้ฉันจะทุบลูกปัดมานาสักพันครั้งเลยคอยดู!!”

“นั่นไง นายนิสัยเสียอีกแล้ว...”

อันยาที่เป็นอันดับหนึ่งของชั้นปี ทั้งสวยและเย็นชา มีผู้ติดตามชื่นชมมากมาย ทว่าการมุ่งมั่นฝึกซ้อมอย่างเคร่งครัดทำให้เธอดูห่างเหินกับทุกคน

ดังนั้นความแค้นส่วนรวมจึงตกมาอยู่ที่เจียงหลิน... เขารับโพชั่นมา แอบเหลือบมองระบบด้วยความหวัง รอคอยดูว่ามันจะตอบสนองอย่างไร

พละกำลังของเขาจริงๆแล้วยังโอเคอยู่ การขอโพชั่นเป็นเพียงการทดสอบตรรกะการตัดสินที่พิลึกพิลั่นของระบบเท่านั้น

ย่ำยี = การต่อสู้

เตาหลอม = เตาปรุงยา = ยาเม็ด = โพชั่น

หากระบบยอมรับตรรกะนี้ การประลองอีกครั้งอาจจะทำให้ภารกิจชั่วคราวเสร็จสิ้น อย่างแย่ที่สุดเขาก็แค่ได้โพชั่นพละกำลังมาฟรีๆ อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงส่งคงไม่ถือสาขวดโพชั่นธรรมดาๆหรอก

ทว่าสายตาอิจฉาจากเพื่อนร่วมชั้นดูจะน่ากลัวกว่าการเสียโพชั่นไปเสียอีก... เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเจียงหลิน ในที่สุดระบบก็โหลดข้อมูล

วงกลมหมุนวนปรากฏขึ้นในช่องภารกิจ

หลังจากผ่านไปชั่วนิรันดร์ โปรเซสเซอร์ที่อุดตันเหมือนหมูก็ยอมรับไอเดียสุดล้ำของเจียงหลินและตัดสินภารกิจ

ฮี่ฮี่ฮี่ แม้แต่บุตรสาวสวรรค์ผู้ทระนงก็ยังพ่ายแพ้ต่อคมดาบของคุณ ถูกย่ำยีจนย่อยยับ มอบของล้ำค่า (โพชั่น) ให้ด้วยอาการสั่นเทา และปรารถนาจะถูกย่ำยีอีกครั้ง (การประลองอีกรอบ)

ภารกิจเสร็จสิ้น

รางวัล: เพิ่มทักษะที่เลือกหนึ่งอย่างให้ถึงระดับสูงสุด

เจียงหลินจ้องมองข้อความด้วยความเงียบงัน

“เพื่อน นายกล้าอ่านข้อความนี้ออกเสียงให้ตัวเองฟังไหม?!”

“นายนี่จบเอกวารสารศาสตร์มาหรือเปล่าเนี่ย?!”

มันให้ความรู้สึกเหมือนเด็กจบใหม่ที่ปั้นเรซูเม่ทั้งที่ไม่มีประสบการณ์จริงเลยสักนิด เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมทุกอย่างกับระบบปีศาจนี่จนหมดสิ้นแล้ว

“นี่สินะหนทางปีศาจ—น่ากลัวจริงๆ”

อย่างไรก็ตาม รางวัลก็มาถึงตามสัญญา:

โปรดเลือกทักษะ:

วิชาดาบพื้นฐาน (ขั้นสุดยอด) (ทะลวงขีดจำกัดได้), เทคนิคการหายใจอัศวินศักดิ์สิทธิ์ (ระดับชำนาญ), เวทรักษาขั้นต่ำ (ระดับชำนาญ), เทคนิคเสริมพลังขั้นต่ำ (ระดับเริ่มต้น)

สามอย่างแรกเป็นไปตามคาด แต่วิชาดาบพื้นฐานระดับขั้นสุดยอดที่สามารถเลือกได้นั้นทำให้เขาประหลาดใจ

มันยังมีข้อความ ทะลวงขีดจำกัดได้ ต่อท้ายด้วย?

หรือจะมีระดับที่เหนือกว่าขั้นสุดยอดอีก?

เจียงหลินสงสัย

แต่ความสำคัญอันดับหนึ่งคือการเพิ่มเลเวลตัวละคร หากไม่สามารถสอบเข้าโรงเรียนเวทมนตร์ระดับกลางได้ ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย เขาต้องคว้าโอกาสนี้เพื่อเพิ่มระดับเทคนิคการหายใจให้ถึงขีดสุด

เขาเลือก เทคนิคการหายใจอัศวินศักดิ์สิทธิ์ (ระดับชำนาญ) โดยไม่ลังเล

ภาพความทรงจำพุ่งเข้าสู่สมองของเขา

เขาเห็นตัวเองนั่งอยู่คนเดียวบนโขดหิน ฝึกฝนเทคนิคการหายใจอัศวินศักดิ์สิทธิ์วันแล้ววันเล่า

ความก้าวหน้านั้นช้าจนน่าปวดใจ นิสัยของเขาไม่ใช่แบบที่เหมาะสมกับอัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

แต่ไม่เป็นไร เขามีเวลาเหลือเฟือ

ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์เคลื่อนผ่านไปเหนือหัว เวลาไหลผ่านไปเหมือนกระแสน้ำในขณะที่เขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับก้อนหินด้านล่าง ไม่เคยขยับเขยื้อน

จากวัยเยาว์สู่วัยกลางคน จนถึงวัยชรา เขายังคงฝึกฝนรูปแบบการหายใจที่พื้นฐานที่สุดต่อไป

จนกระทั่งวันหนึ่ง—

เทคนิคการหายใจอัศวินศักดิ์สิทธิ์ (ระดับชำนาญ) เปลี่ยนเป็น (ขั้นสุดยอด)!!

ในขณะเดียวกัน เลเวลของเขาก็เพิ่มขึ้น ระดับชั้นของชีวิตก้าวขึ้นไปอีกขั้น:

เลเวล: 2 → 3

ความทรงจำอันไร้ที่สิ้นสุดหลั่งไหลเข้ามา ความอ้างว้างและความน่าเบื่อหน่ายนับปีถาโถมใส่เขา ร่างกายของเขาถูกปรับเปลี่ยนตามเทคนิคการหายใจอย่างรุนแรง

ในที่สุดเขาก็พ่นลมหายใจที่ขุ่นมัวออกมา ดวงตามัวหมองด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนคนที่อยู่ใกล้ความตาย

เขาเปิดจุกขวดโพชั่นของอันยาแล้วดื่มของเหลวนั้นลงไป ความอบอุ่นแผ่ซ่านออกไป ชะล้างความเหนื่อยล้าของเขาออกไปได้บ้าง...

หมายเหตุ: ของล้ำค่า เดิมทีหมายถึงสิ่งที่หยาบโลนกว่านี้ แต่ฉันเปลี่ยนมันเพื่อความเหมาะสมต่อผู้อ่าน