บทที่ 35 ชอปปิ้ง

บทที่ 35 ชอปปิ้ง

"งั้นนายก็ควรดูเสื้อบอลให้เยอะเข้าไว้ เผื่อวันหนึ่งนายอาจจะได้ทำวิลล่า... ในธีมฟุตบอลขึ้นมาจริงๆ ก็ได้ใครจะไปรู้?"

"เข้าท่าดีนี่" เชิงหลงตอบ "เดี๋ยวฉันพาไปดูเสื้อที่เธออยากได้กัน"

ทั้งสองหันไปมองทางด้านขวาอีกครั้ง ตรงที่มีป้ายเขียนว่า "โซน 25 ปอนด์" ซึ่งหมายความว่าเสื้อส่วนใหญ่ในบริเวณนี้สามารถซื้อได้ในราคา 25 ปอนด์ สาเหตุที่มันถูกขนาดนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเสื้อส่วนใหญ่ไม่ได้สกรีนเบอร์หรือชื่อ และอีกส่วนหนึ่งคือมันไม่ได้มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์มากนัก จึงถูกนำมาวางขายในกระบะของถูกราคา 25 ปอนด์เช่นนี้ แต่ทว่า หากลองค้นดูดีๆ คุณอาจจะได้เจอของดีมีราคาซ่อนอยู่ ซึ่งนี่แหละคือความสนุกของการขุดหาช้างเผือก

ยกตัวอย่างเช่น เสื้อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดในยุคอัมโบร เสื้อบาร์ซ่าในยุคแคปป้า และเสื้อโบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์ในยุคอาดิดาส

"ทำไมฉันไม่เห็นเสื้อ 1860 มิวนิกเลยล่ะ?" เชิงหลงถาม

"อาจจะเป็นเพราะ 1860 มิวนิกยังแข็งแกร่งไม่พอมั้งคะ" หยางซานตอบ พลางดึงเสื้อเหย้าของบาเยิร์น มิวนิก ฤดูกาล 2000-2001 ออกมา

"เสื้อบาเยิร์น มิวนิกมีให้เห็นไปทั่ว ขนาดนี่คือลอนดอนนะ อิทธิพลของบาเยิร์นยังแผ่มาถึงที่นี่ โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์กับเบรเมนก็มี แต่กลับไม่มีเสื้อของ 1860 มิวนิกเลย" เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เชิงหลงเริ่มจดจำทีมและโลโก้สโมสรต่างๆ ได้มากแล้ว

"งั้นนายก็ยังมีหนทางอีกยาวไกลที่ต้องฝ่าฟันสินะ?" หยางซานกล่าว

" 'พวกเรา' ต่างหากล่ะ" เชิงหลงหัวเราะเบาๆ

หยางซานไม่ตอบโต้และเดินขึ้นไปชั้นบน หยางซานตั้งใจจะไปถามพนักงานโดยตรงว่าพวกเขายังมีเสื้อรุ่นคอลแลปส์ระหว่าง Humanrace กับเรอัล มาดริด เหลืออยู่ไหม

แต่น่าเสียดาย พนักงานบอกกับหยางซานว่าเสื้อรุ่นนั้นได้รับความนิยมมากและขายหมดเกลี้ยงไปแล้ว

หยางซานยังอยากจะสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม แต่ในร้านคนแน่นขนัดมาก และลูกค้าคนอื่นๆ ก็มีคำถามเหมือนกัน ทำให้พนักงานไม่สามารถมาดูแลหยางซานได้ทั่วถึง

หยางซานเองก็รู้สึกเกรงใจที่จะถามซ้ำ

เชิงหลงพูดกับหยางซานว่า "ถ้าเธอชอบมันจริงๆ ฉันจะหามาให้เธอให้ได้"

"ช่างเถอะค่ะ ถ้าของหมดก็คือหมด" หยางซานจะยอมให้เชิงหลงซื้อเสื้อไปฝากอิชิดะ อากิระได้อย่างไรกัน?

"ไม่ๆๆ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการให้เธอเอง" เชิงหลงย้ำ

หยางซานไม่ได้พูดอะไรต่อ และเธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

หยางซานตั้งใจมาซื้อเสื้อบอลแท้ๆ แต่กลายเป็นเชิงหลงที่กวาดซื้อไปหลายชุด

หลังจากที่เชิงหลงและหยางซานเดินออกมาจากร้าน Classic Football Shirts เชิงหลงก็ถามหยางซานว่า "หิวรึยัง?"

หยางซานตอบ "ฉันไม่เป็นไร ยังไม่หิวเท่าไหร่"

"งั้นเธอก็ควรไปลองอาหารฝรั่งเศสรสต้นตำรับในลอนดอนดูหน่อยนะ"

ประโยคนี้ทำเอาหยางซานหลุดขำออกมา ใช่สิ ใครจะกล้าปฏิเสธอาหารฝรั่งเศสรสเลิศในลอนดอนลงได้ล่ะ?

ทั้งสองมาถึงร้าน Hélène Darroze อันโด่งดัง ซึ่งเป็นร้านอาหารฝรั่งเศสระดับ 3 ดาวมิชลิน ที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นที่สุดแห่งวงการอาหารฝรั่งเศส

ร้านนี้ถึงขั้นได้รับคะแนนรีวิวสูงกว่าร้านอาหารฝรั่งเศสในกรุงปารีสเสียอีก

เชิงหลงพาหยางซานเดินเข้าไปข้างใน แต่เนื่องจากหยางซานแต่งตัวสบายๆ จนเกินไป พนักงานต้อนรับจึงแทบจะไม่ชายตามองเธอเลย

"คุณผู้หญิงครับ ได้จองโต๊ะไว้หรือเปล่าครับ?"

"ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่ได้จองไว้"

"ถ้าเช่นนั้นทางเราไม่สามารถรับลูกค้าที่วอล์กอินเข้ามาได้ครับ ยกเว้นเสียแต่ว่าคุณจะเป็นแขกวีไอพีระดับ S ที่ทรงเกียรติมากๆ เท่านั้น"

"นี่ครับ" เชิงหลงพูดพร้อมกับยื่นบัตรวีไอพีของเขาให้กับพนักงาน

พนักงานต้อนรับมีสีหน้างุนงง เพราะเขาไม่เคยเห็นบัตรแบบนี้มาก่อนเลย