บทที่ 25 ทุ่มงบ 100 ล้านพัฒนาระบบเยาวชน

บทที่ 25 ทุ่มงบ 100 ล้านพัฒนาระบบเยาวชน

ว่ากันตามตรง ระบบอคาเดมี่เยาวชนของ 1860 มิวนิกนั้นอยู่ในขั้นวิกฤต เมื่อคุณหวังและเชิงหลงได้ไปเยี่ยมชมศูนย์ฝึกเยาวชน พวกเขาก็พบว่าสาธารณูปโภคของ 1860 มิวนิกนั้นย่ำแย่เกินบรรยาย และยังมีปัญหาอีกมากมายที่หมักหมมรอการแก้ไข ยกตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุด สนามฟุตบอลส่วนใหญ่ปูด้วยหญ้าเทียมเกรดถูกที่สุด ส่วนสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ อย่างชุดฝึกซ้อม ลูกฟุตบอล และเสาประตู ก็ล้วนแต่เก่าคร่ำครึ สภาพแบบนี้อย่าว่าแต่จะเอาไปเทียบกับบาเยิร์น มิวนิกเลย แม้แต่อักส์บวร์กก็ยังเหนือกว่า 1860 มิวนิกแบบไม่เห็นฝุ่น

ในทำนองเดียวกัน เมื่อพูดถึงเรื่องการดึงดูดดาวรุ่งพรสวรรค์ชาวเยอรมัน เสน่ห์ดึงดูดของ 1860 มิวนิกนั้นเรียกได้ว่าต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

เรื่องนี้จะไปโทษเจ้าของทีมคนก่อนชาวจอร์แดนเสียทีเดียวก็ไม่ได้ เพราะกฎ 50+1 เป็นตัวจำกัดอำนาจของเขาเอาไว้ การถือหุ้นถึง 60% แต่กลับมีสิทธิ์ออกเสียงเพียงแค่ 40% เป็นใครก็คงเข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงไม่อยากจะลงทุนเพิ่มเมื่อเวลาผ่านไป

หลังจากปรึกษากันแล้ว คุณหวังและเชิงหลงตัดสินใจจัดสรรงบประมาณเพิ่มอีก 100 ล้านยูโรเพื่อปรับปรุงระบบเยาวชน แม้ว่าในโลกฟุตบอลสมัยใหม่ โปรเจกต์มูลค่าหลายร้อยล้านยูโรจะเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับ 1860 มิวนิกที่อยู่ในลีกา 3 การทุ่มเงิน 100 ล้านยูโรเพื่อพัฒนาเยาวชนนั้น จะทำให้พวกเขามีศูนย์ฝึกเยาวชนระดับท็อปของเยอรมนีได้อย่างแน่นอน

เจ้าหน้าที่ของ 1860 มิวนิกแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินตัวเลขนี้ พวกเขาทำหน้าตื่นตะลึงแม้จะมีการยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะเจ้าของชาวจอร์แดนคนก่อนลงทุนไปทั้งหมดรวมๆ แล้วก็แค่ราวๆ เจ็ดสิบถึงแปดสิบล้านยูโรเท่านั้น แต่เชิงหลงกลับทุ่มเงินแซงหน้ายอดรวมทั้งหมดนั้นทันทีที่มาถึง

หลังจากทีมดีไซเนอร์ วิศวกร และโค้ชได้ทำการศึกษาข้อมูล คาดการณ์ว่าศูนย์ฝึกเยาวชนแห่งนี้จะสร้างเสร็จสมบูรณ์ภายในเวลาประมาณสามปี

"นั่นเป็นช่วงเวลาที่เราตกลงกันว่าจะเลื่อนชั้นขึ้นบุนเดสลีกาพอดี" เชิงหลงกล่าว

"ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ปีนั้นเราไม่เพียงแต่จะอยู่ในบุนเดสลีกา แต่อาจจะทำเรื่องที่สั่นสะเทือนไปทั้งเยอรมนีเลยก็ได้" คุณหวังกล่าวเสริม

"คุณมีความเห็นว่ายังไงบ้าง?" จู่ๆ คุณหวังก็หันไปถามหยางซานที่ยืนอยู่ข้างๆ

หยางซานติดตามคุณหวังและเชิงหลงมาตลอดหลายวันและได้เห็นทุกอย่างกับตา ตอนนี้ทัศนคติที่หยางซานมีต่อคุณหวังและเชิงหลงเริ่มเปลี่ยนไปบ้างแล้ว เธอตระหนักได้ว่าแม้แต่ลูกคนรวยก็ทำงานหนักได้เหมือนกัน

และลูกคนรวยที่ขยันขันแข็งนั้นเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก แม้เชิงหลงจะยังทำอะไรไม่ได้มากนัก และยังออกเสียงชื่อเต็มภาษาเยอรมันของสโมสร 1860 มิวนิกได้ไม่ชัดด้วยซ้ำ แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เชิงหลงก็ลงมาจัดการทุกเรื่องด้วยตัวเอง ต่อให้ช่วยอะไรไม่ได้มาก เขาก็ไม่เคยหลบเลี่ยงหรือทำแบบขอไปที เพียงแต่ความรู้เรื่องโลกฟุตบอลของเชิงหลงนั้นน้อยเกินไป และมันไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นมาได้ในวันสองวัน

แต่หยางซานมองเห็นความพยายามของทายาทเศรษฐีสองคนที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่า "ขี้เกียจ ไม่เอาถ่าน และไม่เป็นมืออาชีพ"

"ฉันพูดได้เหรอคะ?" หยางซานถามอย่างระมัดระวัง

"ได้สิ" คุณหวังตอบ

"ถึงฉันจะไม่ค่อยรู้เรื่องฟุตบอล แต่ฉันเรียนด้านการจัดการมาค่ะ ฉันคิดว่าแผนระยะเวลาสามปีนี้ออกแบบมาได้ดี แต่การจะทำให้สำเร็จมันไม่ง่ายเลย ฉันจำได้ว่าตอนดูบอลกับแฟน เขาชอบพูดเสมอว่า..." แม้หยางซานจะไม่ได้คิดอะไร แต่เธอก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วหันไปมองเชิงหลง

เมื่อเห็นว่าเชิงหลงไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เธอจึงพูดต่อ "เขาบอกว่าในโลกของฟุตบอล อะไรก็เกิดขึ้นได้ การมีนักเตะที่เก่งที่สุด สนามที่ดีที่สุด หรือแฟนบอลที่ดีที่สุด ไม่ได้การันตีว่าจะชนะในเกมที่ดีที่สุดเสมอไปค่ะ"

"อ้อ? แล้วต้องทำยังไงถึงจะประสบความสำเร็จล่ะ?" คุณหวังถาม

"เหมือนกับตอนนี้แหละค่ะ ทำหน้าที่ในส่วนของตัวเองให้ดีที่สุด แล้วที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพระเจ้า" หยางซานตอบ

"มันก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ทุกเรื่องมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ในชีวิตคนเรามีเรื่องที่ควบคุมได้น้อยมาก ฉันคิดว่ามีแค่ 5% ส่วนอีก 95% ที่เหลือเราควบคุมไม่ได้ ดังนั้นสิ่งที่เราทำได้คือทำไอ้ 5% นั้นให้ดีที่สุด แค่นั้นก็น่าประทับใจมากแล้ว" นานๆ ทีคุณหวังจะแสดงความคิดเห็นส่วนตัวออกมา

"ใช่ค่ะ บางครั้งแค่สามารถทำ 5% นั้นได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว และถ้าทำมันออกมาได้ดีด้วย ก็ถือว่าเป็นคนที่น่ายกย่องมาก" หยางซานหวนนึกถึงความยากลำบากสมัยเรียนของตัวเอง