บทที่ 4 นักเรียนนอก

บทที่ 4 นักเรียนนอก

"นี่คือพนักงานโรงแรมของนายเหรอ?" เชิงหลงเอ่ยถาม

"เธอมาจากแผนกไหนเนี่ย?" ประธานหวังซักไซ้ "แล้วทำไมถึงมาแค่คนเดียว?"

"สวัสดีค่ะท่านประธานหวัง หนูเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ของโรงแรมค่ะ ตอนนี้กำลังเรียนต่ออยู่ที่มิวนิก พอดีช่วงนี้โรงแรมยุ่งมาก ทางนั้นเลยส่งหนูมารับพวกคุณค่ะ"

"ถ้ายุ่งขนาดนั้น ทำไมไม่ส่งคนที่มันได้เรื่องได้ราวกว่านี้มาหน่อย? ใครสั่งให้เธอทำแบบนี้?" ประธานหวังถามต่อ

"ท่านประธานใหญ่ค่ะ" หญิงสาวตอบ "ท่านบอกว่าไม่ต้องไปพิธีรีตองกับคุณสองคนมากนัก แค่พาตัวกลับไปให้ถึงก็พอ"

"แม่นายไม่ไยดีนายเลยแฮะ ฉันชักไม่อยากไปพักโรงแรมบ้านนายแล้วสิ" เชิงหลงเองก็กลัวแม่ของประธานหวังอยู่ไม่น้อย

จะว่าไป ใครบ้างล่ะจะไม่กลัว?

คุณแม่ของประธานหวัง หรือ 'เหยาเจี๋ย' คือหญิงแกร่งตัวจริง เธอและพ่อของประธานหวัง 'หวังลี่หมิง' ร่วมกันก่อร่างสร้างตัวจากมือเปล่า จนกลายเป็นอาณาจักรเครือโรงแรมระดับโลกในนาม 'หวังกรุ๊ป' (WANG Hotel Group)

พ่อของประธานหวังรับผิดชอบดูแลกิจการภายในประเทศมาโดยตลอด ส่วนผู้เป็นแม่นั้นเป็นหญิงเก่งที่รับหน้าที่บุกเบิกตลาดต่างประเทศ

การเดินทางมาเยือนมิวนิกในครั้งนี้ ประจวบเหมาะกับช่วงเวลาเปิดตัวโรงแรมสาขาที่ 300 ของหวังกรุ๊ปในยุโรปพอดี งานเฉลิมฉลองสุดยิ่งใหญ่จะถูกจัดขึ้นที่มิวนิก ซึ่งว่ากันว่ามีสเกลงานใหญ่โตเทียบเท่ากับเทศกาลออคโตเบอร์เฟสต์เลยทีเดียว และจะมีการเชิญเหล่าคนดังจากทุกวงการมาร่วมงาน ด้วยเหตุนี้ แม่ของประธานหวังจึงให้ความสำคัญกับงานนี้มากและลงมาจัดการเรื่องต่างๆ ด้วยตัวเอง

"นายเลือกเวลามาได้เหมาะเจาะจริงนะ" เชิงหลงกระแนะกระแหน

"หุบปากน่า มันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ? เราก็อยู่ส่วนของเรา แค่มาอาศัยพักโรงแรมเฉยๆ" ประธานหวังตัดบท

"ว่าแต่ เธอชื่ออะไรน่ะ?" จู่ๆ เชิงหลงก็หันขวับไปถามนักเรียนนอกที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ

"หนูชื่อ... หยาง... ซาน... ค่ะ" นักเรียนสาวตอบอย่างตื่นตระหนก

"ขอ WeChat หน่อยสิ" ยังไม่ทันที่หยางซานจะพูดชื่อจบ เชิงหลงก็เริ่มออกลาย

"พอได้แล้ว! ไปกันสักที! ฉันละเอือมระอากับนายจริงๆ ไอ้คนหน้าไม่อายเอ๊ย" ประธานหวังทำหน้าบอกบุญไม่รับ

หยางซานซึ่งรับหน้าที่ขับรถ Lexus LM ของโรงแรม พยายามเปิดประตูสไลด์ด้านข้างอย่างทุลักทุเล กว่าจะคลำหาปุ่มเจอก็ใช้เวลานานโข

"เอาล่ะ เอากุญแจมา เดี๋ยวฉันขับเอง" ประธานหวังพูดขึ้น

"แต่ว่า... ถ้าทำแบบนั้นหนูจะโดนไล่ออกเอานะคะ" หยางซานแย้ง

"ขืนให้เธอขับแบบนี้ เราคงไปไม่ถึงโรงแรมก่อนฟ้ามืดแน่ แล้วอีกอย่าง ขับไม่แข็งแบบนี้มีหวังได้เอาชีวิตไปทิ้งบนถนนที่นี่พอดี" ประธานหวังกล่าว "ฉันไม่ฟ้องแม่ฉันหรอกน่า ไม่ต้องห่วง"

"ทำไมยังต้องกลัวโดนไล่ออกอีกล่ะ? เธอเป็นถึงนักเรียนนอกนะ ถึงบ้านจะไม่รวยเท่าตระกูลหวังเจ้านายเธอ แต่คนที่ส่งลูกหลานมาเรียนเมืองนอกได้ ถ้าไม่ใช่ลูกท่านหลานเธอก็ต้องมีฐานะพอตัว มันคุ้มเหรอที่จะเอามาแลกกับค่าจ้างพาร์ทไทม์แค่นี้น่ะ?" แม้เชิงหลงจะดูเป็นคนเหยาะแหยะ แต่คำพูดของเขากลับตรงจุดทีเดียว

"ไม่ใช่นักเรียนนอกทุกคนจะบ้านรวยนะคะ" หยางซานตอบ "ยังมีคนที่มาเรียนได้ด้วยทุนการศึกษาล้วนๆ และต้องแบกรับความหวังของคนทั้งบ้านเอาไว้อยู่เหมือนกัน"

"ท่าทางเธอจะเป็นระดับหัวกะทิเลยสินะเนี่ย" เชิงหลงเปรย

"หนูสอบได้คะแนนสูงสุดสายศิลป์ของเมืองในปีนั้นค่ะ" หยางซานบอก

"กะแล้วเชียว" ประธานหวังคิดในใจ "มาตรฐานแม่ฉันสูงเกินไปจริงๆ เด็กระดับหัวกะทิขนาดนี้กลับได้มาทำแค่งานเบ๊งั้นเหรอ"

"ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะเรียนเก่งแค่ไหน ขอแค่เป็นคนดีก็พอแล้ว" เชิงหลงหัวเราะร่า

"นายช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม? ครั้งนี้เรามีธุระสำคัญนะ" ประธานหวังปราม "ลืมแล้วรึไงว่าเรามาที่นี่ทำไม?"

"รู้อยู่แล้วน่า เรามาดูลาดเลาสโมสร 'มิวนิก 1860' แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเทคโอเวอร์ดีไหมต่างหาก" เชิงหลงตอบ