บทที่ 580 - ชาร์ล็อตต์ นายต้องโกงแน่ๆ

บทที่ 580 - ชาร์ล็อตต์ นายต้องโกงแน่ๆ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ชาร์ล็อตต์ไม่รู้ว่าซิมเมอร์แมนคิดอะไรออก แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอะไรออก สำหรับตัวชาร์ล็อตต์แล้วมันล้วนเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง

ชาร์ล็อตต์ตะโกนสุดเสียง "ลงมือพร้อมกัน อย่าออมมือเด็ดขาด"

เสียงเขายังไม่ทันขาดคำ ซิมเมอร์แมนก็เคลื่อนไหวดุจภูตผีไปปรากฏตัวข้างกายองค์หญิงเมย์ ฝ่ามือฟันฉับเข้าที่ต้นคอขององค์หญิงแห่งอินกริมา การลงมือของเขาไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า แม้องค์หญิงเมย์จะพยายามเร่งลมปราณเพื่อสลัดหลุด และพวกชาร์ล็อตต์จะระดมโจมตีช่วย แต่ซิมเมอร์แมนก็ยังสามารถโจมตีองค์หญิงเมย์ กิโยมจนบาดเจ็บสาหัสได้ในทีเดียว

ร่างกายขององค์หญิงเมย์กลายเป็นภาพเลือนลางแล้วหายวับไปในอากาศทันที

ชาร์ล็อตต์ร้อนรนดั่งไฟเผา แต่เมื่อเห็นภาพนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้ว่านั่นคือแสงรุ่งอรุณแห่งโชคชะตาที่ส่งตัวองค์หญิงเมย์ กิโยมออกไปได้ทันเวลา ไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น

ชาร์ล็อตต์นึกว่าตัวเองให้ความสำคัญกับยอดคนผู้นี้มากพอแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อซิมเมอร์แมนเอาจริง เขาทำได้แค่มองดูองค์หญิงเมย์ถูกทำร้ายจนสาหัสตาปริบๆ หากไม่มีของขวัญจากงูแห่งโชคชะตา เขาคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

ซิมเมอร์แมนประหลาดใจเล็กน้อย ถามว่า "นี่มันพลังพิเศษอะไรกัน ถึงสามารถหนีรอดจากการโจมตีสังหารของผมได้"

ชาร์ล็อตต์เก็บกุหลาบโลหิตเข้าไว้ในแขน พูดเรียบๆ ว่า "การโจมตีเมื่อครู่ของคุณเกือบฆ่าเพื่อนของผมคนหนึ่ง ดังนั้นผมอนุญาตให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว"

ซิมเมอร์แมนยิ้มบางๆ ยักไหล่พูดว่า "ก็ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้นางอ่อนแอที่สุดล่ะ ผมก็ต้องจัดการคู่ต่อสู้ที่ห่วยที่สุดก่อนสิ"

"แต่ว่า ไม่ได้มีคนมาคุยโวโอ้อวดกับผมแบบนี้มานานแล้วนะ"

"ไหนลองแสดงให้ผมดูหน่อยซิว่า คุณจะทำให้ผมประหลาดใจได้มากแค่ไหน"

ชาร์ล็อตต์สูดหายใจลึก พูดว่า "ขอผมอัปเกรดแป๊บนะ"

เขาไม่ได้ทำท่าทางหรือส่งสัญญาณใดๆ แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็เลื่อนระดับจากขั้นยี่สิบเป็นขั้นยี่สิบเอ็ดทันที

ครั้งนี้ชาร์ล็อตต์ทุ่มเทพลังงานเลื่อนขั้นทั้งหมดลงไปที่ "ญาณทัศนะ" ญาณทัศนะเป็นหนึ่งในสิบสามเคล็ดวิชาเกียรติยศโลหิต และเป็นพลังพิเศษแรกที่เขาตื่นรู้ แต่หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ลงทุนกับพลังนี้มานานมาก จนกระทั่งครั้งก่อนโน้นที่มีพลังงานเหลือจากการอัปเกรดสกิลหลัก เลยเอามาลงที่ญาณทัศนะจนถึงระดับคูณสิบสอง

ในสถานการณ์นี้ ชาร์ล็อตต์ต้องการพลังรบแบบเร่งด่วนที่สุด

ในฐานะครูคณิตศาสตร์ เขาสร้างโมเดลทางคณิตศาสตร์ขึ้นในสมองอย่างรวดเร็ว และใช้ขั้นตอนวิธีที่หยาบที่สุดคำนวณจนได้ข้อสรุปที่เหลือเชื่อออกมา พลังพิเศษที่จะช่วยเพิ่มพลังรบให้เขาได้ทันทีที่สุดกลับกลายเป็น... ญาณทัศนะ

ในฐานะครูคณิตศาสตร์ ชาร์ล็อตต์เชื่อมั่นในสองสิ่งเสมอ หนึ่งคือคณิตศาสตร์ก็คือคณิตศาสตร์ ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ สองคือคณิตศาสตร์ก็คือคณิตศาสตร์ ตราบใดที่สูตรไม่ผิด การคำนวณไม่ผิด ผลลัพธ์ย่อมต้องถูกต้อง ไม่ว่ามันจะเหลือเชื่อแค่ไหนก็ตาม

ชาร์ล็อตต์เองก็ไม่รู้ว่าไอ้เรื่องซับซ้อนขนาดนี้ โมเดลคณิตศาสตร์ที่เขาสร้างขึ้นจะถูกหรือเปล่า ข้อมูลที่ใช้จะถูกต้องไหม แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะเชื่อในคณิตศาสตร์

เพราะคณิตศาสตร์น่าเชื่อถือกว่าอะไรทั้งหมด ต่อให้ผิดพลาด...

เขาก็ยินดีน้อมรับ

ในฐานะครูคณิตศาสตร์ เขายินดีวางศักดิ์ศรีทั้งหมดเดิมพันไว้กับคณิตศาสตร์

เพียงแค่ทุ่มพลังงานส่วนน้อยลงไป ญาณทัศนะก็เพิ่มขึ้นเป็นคูณสิบแปด

เมื่อชาร์ล็อตต์ยังคงทุ่มพลังงานลงไปเรื่อยๆ อักขระญาณทัศนะสิบแปดตัวก็แตกสลายพร้อมกัน แล้วรวมตัวกันเป็นอักขระใหม่เอี่ยมตัวหนึ่ง... สรรพรู้

สรรพรู้ประกอบด้วยสองส่วน ทั้งหมด และ ความรู้

ความหมายที่ไม่ใช่ทางศาสนาของมันไม่ใช่การรู้อดีตปัจจุบันอนาคต แต่คือความสามารถในการเรียนรู้ความรู้ทุกอย่าง

ทันทีที่อักขระสรรพรู้ก่อตัวขึ้น จิตวิญญาณของชาร์ล็อตต์ที่ได้รับการยกระดับจากการสัมผัสเทพมารและเทพจารีตหลายต่อหลายครั้ง ก็เหมือนฟองน้ำเจอน้ำ เหมือนน้ำมันเจอไฟ ถูกจุดติดขึ้นมาทั้งหมดในพริบตา

จิตวิญญาณของชาร์ล็อตต์เหนือกว่าระดับเซนต์ทั่วไป หรือกระทั่งเหนือกว่าระดับเซนต์ขั้นสูงสุดอย่างอันโตนิโอและโรมิออส แต่จิตวิญญาณของเขาไม่ใช่พรสวรรค์ และไม่ใช่สถานะปกติ จิตวิญญาณที่ถูกยกระดับจากการสัมผัสทวยเทพนี้ไม่มีความเสถียรอย่างยิ่ง อาจจะหลุดการควบคุมได้ทุกเมื่อ ปกติชาร์ล็อตต์ไม่สามารถปลดปล่อยจิตวิญญาณทั้งหมดออกมาใช้ในการฝึกฝนได้ตามใจชอบ แต่เมื่อญาณทัศนะพัฒนาถึงระดับคูณสิบแปดและแตกสลายรวมตัวใหม่เป็นสรรพรู้ ทันทีที่อักขระตัวนี้ก่อตัวขึ้น เขาก็สามารถรองรับจิตวิญญาณทั้งหมดได้

นี่คือสิ่งที่ชาร์ล็อตต์คาดไม่ถึงเลยจริงๆ

พลังงานเลื่อนขั้นไหลบ่าเข้าไปในอักขระสรรพรู้อย่างต่อเนื่อง จนอักขระสรรพรู้ตัวที่สองก่อตัวขึ้นมา

เมื่ออักขระสรรพรู้ตัวที่สองก่อตัวขึ้น ชาร์ล็อตต์รู้สึกเหมือนสมองของตัวเองถูกใครบางคนเปลี่ยนซีพียูตัวใหม่ให้ ความเร็วในการคิดพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน ความจำ การรับรู้ และพรสวรรค์ทั้งหมดเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เขาถึงขั้นคำนวณโจทย์คณิตศาสตร์ชั้นสูงในใจได้ จากเดิมที่ต้องใช้กระดาษปากกาทดเลขและใช้เวลาอย่างน้อยหลายชั่วโมงกว่าจะได้คำตอบ แต่ตอนนี้ชาร์ล็อตต์ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็คำนวณเสร็จสรรพ

พลังงานที่เหลือไม่พอให้อัปเกรดสรรพรู้ต่อแล้ว ชาร์ล็อตต์จึงทุ่มทั้งหมดลงไปที่ปราณเพลิงโลหิต ทำให้พลังนี้เพิ่มขึ้นเป็นคูณห้า

ชาร์ล็อตต์บอกว่าจะอัปเกรด ก็เลื่อนขึ้นเป็นขั้นยี่สิบเอ็ดในพริบตาเดียว

ทำเอาทุกคนในที่นั้นตะลึงงัน แม้แต่ซิมเมอร์แมนยังต้องตกใจ

เขาอดพูดขึ้นไม่ได้ว่า "นี่เป็นการอวดเบ่งที่น่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิตเลย"

"ชาร์ล็อตต์ นายต้องโกงแน่ๆ"

"นายเลื่อนเป็นขั้นยี่สิบเอ็ดนานแล้ว เมื่อกี้แค่หลอกตบตาผมใช่ไหม"

ชาร์ล็อตต์ยิ้มบางๆ พูดว่า "คุณพูดอะไรก็ถูกหมดแหละ"

ทุกคนเห็นชาร์ล็อตต์เลื่อนเป็นขั้นยี่สิบเอ็ด แต่ไม่มีใครเห็นว่าเขาเปลี่ยนญาณทัศนะเป็นสรรพรู้ และยังสร้างอักขระสรรพรู้ตัวที่สองขึ้นมาได้

ส่วนปราณเพลิงโลหิต...

นั่นไม่สำคัญ แค่ใช้พลังงานที่เหลือให้หมดไปงั้นแหละ

ซิมเมอร์แมนไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เขาเริ่มรำคาญการ "เล่นละครตบตา" ของชาร์ล็อตต์แล้ว จึงงัดเอาความสามารถทั้งหมดออกมา ใช้กลยุทธ์โจมตีบูรพาฝ่าประจิม บุกซ้ายทะลวงขวา อาศัยพลังเพียงลำพังเข้าเล่นงานโรมิออส เครสโต เมนิลแมน และชาร์ล็อตต์อย่างต่อเนื่อง

การต่อสู้ระลอกใหม่ดุเดือดกว่าเมื่อครู่มาก ซิมเมอร์แมนแม้จะสังเกตเห็นทันทีว่าชาร์ล็อตต์เก่งขึ้นจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก คิดแค่ว่าชาร์ล็อตต์ซ่อนความสามารถไว้ก่อนหน้านี้

ชาร์ล็อตต์พบอย่างรวดเร็วว่า แม้พลังรบโดยรวมของเขาจะเพิ่มขึ้น แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นจริงๆ ไม่ใช่ตัวพลัง แต่เป็นปัญญาในการใช้พลัง การพัฒนาแบบนี้ถ้าใช้กับศัตรูระดับเดียวกัน คงทำให้อีกฝ่ายสงสัยว่าโลกนี้มีโปรโกง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างซิมเมอร์แมน กลับไม่ได้ผลทันตาเห็นขนาดนั้น

แต่ชาร์ล็อตต์ เมคลินก็หาวิธีต่อสู้ที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุดเจออย่างรวดเร็ว เขาเลิกใช้อาวุธ แต่หันมาสร้างกระจกเวทมนตร์ไม่หยุดหย่อน ใช้กระจกเวทมนตร์เป็น "โล่" ไม่เพียงแต่ใช้รับการโจมตีของซิมเมอร์แมน แต่หลายครั้งยังเกือบจะดูดซิมเมอร์แมนเข้าไปในโลกกระจกได้

การโจมตีที่ถูกกระจกเวทมนตร์ดูดเข้าไป สามารถคายออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ นี่มันวิชาเคลื่อนย้ายจักรวาลฉบับเวทมนตร์ชัดๆ

เทคนิคการต่อสู้อันแปลกประหลาดนี้ แม้แต่ซิมเมอร์แมนก็ยังเริ่มปวดหัว

[จบแล้ว]