บทที่ 530 - การแตกหักของสภานิวเวิลด์

บทที่ 530 - การแตกหักของสภานิวเวิลด์

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"นางอยากเป็นน้องสาวของคุณ" แอนนี่กล่าว

ชาร์ล็อตต์ตกใจแทบสิ้นสติ จู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ ท่านเคานต์กาลาโนเดลไม่มีทางยอมให้ลูกสาวเปลี่ยนมาใช้นามสกุลเมคลินแน่

ใบหน้าสวยหวานของโซฟีอา กาลาโนเดลแดงระเรื่อ แต่นางก็รีบเอ่ยปฏิเสธอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงหนักแน่นว่า "ฉันไม่..."

เอมิเลียยิงฟันขาวซี่เล็กๆ ขู่ฟ่อ

โซฟีอา กาลาโนเดลทำเป็นมองไม่เห็นคำขู่ของนาง สำหรับกุหลาบงามแห่งสตราสบูร์กแล้ว ไม่มีอะไรจะมาขวางกั้นไม่ให้นางพูดความในใจออกมาได้

ขณะที่เอมิเลียกำลังจะจัดการ "นังตัวดี" คนนี้ หางงูสีเงินหางหนึ่งก็เกี่ยวตัวนางอย่างเงียบเชียบ ลากนางหายวับเข้าไปในความว่างเปล่า กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น

เมนิลแมนเองก็อยากดูเรื่องสนุกเหมือนกัน แม้สถานะของตัวเองจะน่าอึดอัดอยู่บ้าง แต่นางก็ยังอยากรู้ว่าชาร์ล็อตต์จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

อืม ถือเป็นกรณีศึกษา

ในจังหวะที่มิสโรสกำลังจะเอ่ยความในใจ เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเรียบๆ ว่า "ชาร์ล็อตต์ ถ้าเจ้ายังไม่รีบตามไป คนพวกนั้นจะหนีไปหมดแล้วนะ"

"พวกมันคิดจะแย่งผู้หญิงทุกคนของเจ้าไปนะ"

ชาร์ล็อตต์มองออกไป เห็นเรือสิบกว่าลำของสภานิวเวิลด์และเหล่าระดับเซนต์พวกนั้นหนีไปไกลจนเกือบลับสายตาแล้ว จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าองค์หญิงเมย์พูดมีเหตุผลมาก เขาจึงคำรามด้วยจิตสังหารทันที "ผมเพิ่งสาบานไปว่าจะไม่ยอมให้พวกมันมีชีวิตรอด"

"เครสโต อัสปรอส เรกูลัส ฮรอล์ฟ เฮยหลง คิวโดร อากอน กาเร็ธ แอนเดรียส... ตามผมไปฆ่าศัตรู"

"วีโก นายเฝ้าเรือโดลมาบาห์เช อยู่ที่เมืองวิหคทมิฬ"

วีโกรับคำอย่างว่าง่าย เขารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก การอยู่บนเรือโดลมาบาห์เชปลอดภัยที่สุดแล้ว

เขาก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน เดิมทีเขายอมจำนนต่อชาร์ล็อตต์ด้วยความหมดอาลัยตายอยาก คิดว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างซึมกะตาย แต่นึกไม่ถึงว่าต้องมารบราฆ่าฟันทุกวัน เจอศึกหนักทุกวัน อันตรายกว่าตอนอยู่กองทัพกู้ชาติเซาท์เซราฟเป็นสิบเท่า แม้แต่สนามรบเฟแลนเดนยังไม่เว่อร์วังขนาดนี้

ตอนนี้เขาเริ่มคิดถึงฮิวส์ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

เมนิลแมนและองค์หญิงเมย์พูดพร้อมกันว่า "พวกเราก็จะร่วมรบด้วย"

ดัชเชสเมซูตบไหล่ลูกสาว อาโทซ่าลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ฉันไปด้วย"

ชาร์ล็อตต์ไม่กล้ารอช้า เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในรวดเดียว เมื่ออยู่กลางอากาศก็อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อ เมื่อครู่นี้อันตรายจริงๆ แม้เขาจะไม่รู้ว่าแอนนี่และโซฟีอา กาลาโนเดลจะพูดอะไร แต่ลางสังหรณ์บอกว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาควรฟังแน่ๆ

เพราะ... ต่อจากนี้ต้องเป็นพายุโลหิตแน่นอน

แอนนี่มองส่งชาร์ล็อตต์จากไป แล้วสูดหายใจลึก กล่าวว่า "พวกเราต้องตรวจสอบของกลาง สั่งให้ทุกคนบนเรือลงมาให้หมด ยึดทรัพย์สินทั้งหมด ส่วนเรือ..."

"ท่านดัชเชสเมซู ขอบคุณที่ท่านมาช่วย เรือห้าร้อยลำนี้คือค่าตอบแทนน้ำใจของท่าน"

"โซฟีอา กาลาโนเดล ขอบคุณที่เธอมาช่วย เธอไปเลือกเรือสักสองร้อยลำเถอะ"

กองเรือของสภานิวเวิลด์เกิดจากการรวมตัวของผู้อพยพหกเจ็ดกลุ่ม แม้จะยังมีบางส่วนอยู่ที่เมืองอื่น แต่เรือที่อยู่หน้าเมืองวิหคทมิฬก็มีเกือบสองพันลำ นับเป็นขนาดที่ใหญ่โตมโหฬารอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่ห้าจักรวรรดิใหญ่ก็ยังไม่มีกองเรือที่ใหญ่ขนาดนี้

แอนนี่รู้ดีว่า ชาร์ล็อตต์กินรวบเรือเยอะขนาดนี้ไม่ไหวแน่

หากเขตปกครองเคานต์เมคลินมีกองเรือขนาดใหญ่ขนาดนี้จริงๆ สี่จักรวรรดิใหญ่คงเกิดความหวาดระแวง ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อความมั่นคงของดินแดน สู้แบ่งกองเรือออกไป ยกให้เป็นของขวัญแก่พันธมิตรที่มาช่วยจะดีกว่า

ชาร์ล็อตต์พาระดับเซนต์ส่วนใหญ่ไป แต่ใต้สังกัดแอนนี่ยังมีวีโก แคลร์ บริตทานี และแอ็บเนอร์ ซูเม เพียงพอที่จะคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด

ผู้อพยพจากทวีปใหม่เริ่มแรกยังมีอาการกระด้างกระเดื่อง แต่ไม่นานก็ต้องยอมจำนนด้วยความจำใจ พวกเขาลงจากเรืออย่างว่าง่าย แอนนี่จัดคนไปลงทะเบียน แบ่งพวกที่มีครอบครัวให้พักในเมืองวิหคทมิฬ หรือกระจายไปเมืองอื่น ส่วนพวกตัวคนเดียว หากฝีมือดีและสมัครใจ ก็รับเข้ากองอัศวินสายลมตะวันตก พวกที่ไม่อยากรับใช้เคานต์เมคลิน ก็ส่งไปคัปปาโดเกียให้หมด

แอนนี่เรียนรู้วิธีการมาจากชาร์ล็อตต์นิดหน่อย นางไม่มีทางปล่อยให้คนจากทวีปใหม่เหล่านี้จากไปแน่ หากปล่อยไป พวกเขาต้องกลับไปรวมตัวกับสภานิวเวิลด์ แล้วกลับมาเป็นศัตรูกับชาร์ล็อตต์ เมคลินอีก

ตอนที่ขนย้ายทรัพย์สิน แม้แต่ดัชเชสเมซูยังตะลึง ผู้อพยพเหล่านี้ทิ้งถิ่นฐานจากทวีปใหม่ ย่อมต้องขนทรัพย์สมบัติทั้งหมดติดตัวมาด้วย แทบทุกเรือจึงบรรทุกความมั่งคั่งมหาศาล แอนนี่ขนย้ายได้แค่เจ็ดแปดลำ ก็สั่งให้ปิดผนึกของกลางเหล่านี้ไว้ชั่วคราว รอให้ชาร์ล็อตต์กลับมาจัดการ

เวลานี้ชาร์ล็อตต์ไล่ตามอาวิชและพวกทันแล้ว พวกมันหนีออกมาได้สิบกว่าลำ ในจำนวนนั้นมีเรือรบเวทมนตร์เล่นแร่แปรธาตุอยู่ไม่กี่ลำ เพราะเรือพวกนี้ทำให้อาวิชและเมอร์เชอร์ไม่สามารถบินหนีด้วยความเร็วสูงสุดได้

ระดับเซนต์คนหนึ่งเห็นศัตรูไล่ตามมา อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า "ทำไมตอนแรกถึงมีคนโง่เง่าประกาศว่าจะแย่งผู้หญิงของชาร์ล็อตต์ เมคลินวะ"

"พวกเราแค่จะกลับมาตั้งรกรากที่ทวีปเก่า"

"ทำไมต้องมาสู้รบกับคนอื่นด้วย"

"แล้วยังรบจนเละเทะขนาดนี้"

"เรือก็ไม่มีแล้ว คนก็ถูกจับ ทรัพย์สมบัติที่ขนมาก็ตกอยู่ในมือชาร์ล็อตต์ เมคลินหมด"

"ชีวิตแบบนี้ สู้ตอนอยู่ทวีปใหม่ยังไม่ได้เลย"

ระดับเซนต์อีกหลายคนก็แสดงสีหน้าโกรธแค้น แต่เกรงกลัวพลังของอาวิช จึงไม่กล้าพูดอะไร

เมอร์เชอร์ถอนหายใจยาว กล่าวว่า "เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะพูดมากไปทำไม"

ระดับเซนต์คนที่พูดเมื่อครู่ ตะโกนเสียงดังว่า "จริงๆ แล้ว มีแค่อาวิชกับมอนเตบลังก์เท่านั้นแหละที่อยากจะแบ่งผู้หญิงของชาร์ล็อตต์ เมอร์เชอร์ นายไม่ได้มีความคิดแบบนั้นเลย พวกเราก็ไม่มี ทำไมเราไม่ไปสวามิภักดิ์ต่อชาร์ล็อตต์ตรงๆ เลยล่ะ"

"ยังไงมอนเตบลังก์ก็ตายไปแล้ว"

อาวิชแค่นเสียงฮึมฮัม ยื่นมือคว้าออกไป แต่ระดับเซนต์คนนั้นระวังตัวอยู่แล้วตั้งแต่เปิดปากพูด จึงขยับตัววูบหลบไปอยู่หลังเมอร์เชอร์ เมอร์เชอร์แยกมือออกเล็กน้อย ลมปราณพุ่งออกมาต้านรับกรงเล็บของอาวิชไว้

อาวิชไม่พูดพร่ำทำเพลง หันหลังบินหนีไปทันที ระดับเซนต์สามคนลังเลเล็กน้อยก่อนจะตามเขาไป

เมอร์เชอร์ถอนหายใจ ไม่ได้ไล่ตามไป เขาพูดเสียงต่ำว่า "เดี๋ยวพวกเราระวังตัวหน่อย ได้ยินมาว่าท่านเคานต์เมคลินผู้นี้ซื่อสัตย์ต่อคนรักมาก การต่อสู้ครั้งนี้ก็เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธมาก อาจจะไม่ยอมรับการจำนนของพวกเรา"

"ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ฉันจะอัญเชิญเทพมาร คุ้มกันทุกคนหนีไป"

ชาร์ล็อตต์มองเห็นแต่ไกลว่าอาวิชหนีไปแล้ว แต่คนส่วนใหญ่ยังรั้งรออยู่ จึงอดไม่ได้ที่จะสงสัย อันที่จริงแม้เขาจะไล่ตามมา แต่ก็ไม่ได้คิดจะเปิดศึกเต็มรูปแบบ เรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ดูผิดปกติไป เขาไม่กล้าเอามันออกมา เอมิเลียก็ไม่รู้หายไปไหน ลำพังแค่พวกเครสโต เขาไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยว่าจะกินพวกเศษเดนสภานิวเวิลด์กลุ่มนี้ลง

ชาร์ล็อตต์สั่งให้ลูกน้องกระจายกำลังโอบล้อมคนที่เหลืออยู่ แล้วตะโกนเสียงดัง "พวกแกเลือกวิธีตายไว้หรือยัง"

เมอร์เชอร์บินขึ้นมาข้างหน้าเล็กน้อย กล่าวเรียบๆ ว่า "พวกเราคุยกันได้ไหม"

[จบแล้ว]