บทที่ 470 - การท้าทายเทพมารกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

บทที่ 470 - การท้าทายเทพมารกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ทะเลอากีเลสนั้นงดงามมาก น้ำทะเลสีครามสดใสดุจอัญมณีสีน้ำเงินขนาดยักษ์ มีเกาะแก่งนับไม่ถ้วนประดับประดาอยู่ ไม่ว่าจะมองลงมาจากที่สูง หรือยืนชมวิวอยู่บนเรือ ทุกสิ่งที่สายตาสัมผัสล้วนเป็นทิวทัศน์อันงดงาม

ลูกเรือทุกคนที่เดินทางจากทวีปเก่าไปยังทวีปใหม่ เมื่อเรือมาถึงทะเลอากีเลส ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะนั่นหมายความว่าทวีปใหม่อยู่ไม่ไกลแล้ว และพวกเขาสามารถหยุดพักเติมเสบียงน้ำและอาหาร พักผ่อนเอาแรงได้สักระยะ

อืม... ส่วนลูกเรือที่เดินทางจากทวีปใหม่กลับไปยังทวีปเก่า แม้จะได้พักผ่อนหายเหนื่อยที่นี่เช่นกัน แต่อารมณ์ความรู้สึกกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะเมื่อเรือจากทวีปใหม่มาถึงทะเลอากีเลส นั่นหมายความว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และยังมีการเดินทางที่ยากลำบากรออยู่อีกช่วงหนึ่ง

แม้ทะเลอากีเลสจะสวยงาม แต่ก็ไม่ได้ปลอดภัยเลย ในบรรดามหาเทพมารสามสิบหกตนของทวีปใหม่ มีถึงสามตนที่อาศัยอยู่ที่นี่ นอกจากอากีเมรัสแล้ว ยังมีอีกสองตน ซึ่งชื่อเสียงและความดุร้ายป่าเถื่อนไม่ได้ด้อยไปกว่าอากีเมรัสเลยแม้แต่น้อย

แม้ทะเลอากีเลสจะมีเกาะเป็นหมื่นเกาะ แต่เพราะความอันตรายนี้เอง จึงมีเพียงยี่สิบสามสิบเกาะเท่านั้นที่มีมนุษย์อาศัยอยู่ และมีเพียงสองเส้นทางเดินเรือเท่านั้นที่เรียกได้ว่าปลอดภัย

เส้นทางหนึ่งคือเส้นทางเดินเรือคริสโตเฟอร์ อีกเส้นทางคือเส้นทางเดินเรือเฟอร์ดินานด์

เส้นทางแรกคือเส้นทางที่นักเดินเรือผู้ยิ่งใหญ่คริสโตเฟอร์ ผู้ค้นพบทวีปใหม่ ได้บุกเบิกไว้เมื่อครั้งเดินทางไปทวีปใหม่ครั้งแรก ส่วนเส้นทางหลังคือเส้นทางที่นักเดินเรือคนแรกที่เดินทางไปทวีปใหม่และกลับมายังทวีปเก่าได้สำเร็จ ได้บุกเบิกไว้ตอนขากลับ

เกาะที่มีมนุษย์อาศัยอยู่ล้วนตั้งอยู่บนสองเส้นทางนี้

ชาร์ล็อตต์ปล่อยนกทะเลออกไป แล้วตัดการเชื่อมต่อกับพวกมันทันที เมื่อไร้ซึ่งเจ้านาย พลังเทพมารก็จะมุ่งหน้าไปหาต้นกำเนิดของมัน และในทะเลอากีเลส ต้นกำเนิดเดียวที่นกพวกนี้จะไปหาก็คือ อากีเมรัส!

เขามองดูทิศทางที่นกทะเลบินไป แล้วสั่งให้กองเรือแล่นเข้าสู่ทะเลอากีเลส ตอนแรกยังคงมุ่งหน้าไปตามเส้นทางเดินเรือคริสโตเฟอร์ แต่ไม่นานนกทะเลก็เบี่ยงออกจากเส้นทางนี้

ชาร์ล็อตต์ไม่ลังเล สั่งให้กองเรือตามไปทันที

หลังจากเบี่ยงออกจากเส้นทางเดินเรือ บรรยากาศในกองเรือก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

การเดินทางไกลครั้งนี้เป็นเพียงเป้าหมายส่วนตัวของชาร์ล็อตต์ ไม่ใช่เพื่อความมั่งคั่ง และไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ หากไม่ใช่เพราะเขาควบคุมกองเรือนี้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ ถ้าเปลี่ยนเป็นกองเรืออื่น คงสะสมความขัดแย้งภายในจนระเบิดไปนานแล้ว

วันที่สองของการเข้าสู่ทะเลอากีเลส ท้องทะเลก็ปกคลุมไปด้วยหมอกหนา

ชาร์ล็อตต์ทำนกฝูงนั้นหายไปแล้ว แต่เขาก็ใช้วิธีเดิมจับนกฝูงที่สองมานำทาง จึงมั่นใจว่าทิศทางของกองเรือไม่มีปัญหา

ชาร์ล็อตต์เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย ถ้ายังหาเขาวงกตแห่งอากีเมรัสที่แท้จริงไม่เจอ เขาคงต้องถูกบังคับให้ไปที่ "ลานประลองเทพมาร" ซึ่งที่นั่นต้องอันตรายกว่าการท้าทายอากีเมรัสแน่นอน และอาจจะถูกส่งไปคนเดียว ต้องสู้แบบตัวคนเดียว ไม่มีทางยืมพลังจากเก้าระดับเซนต์ได้เลย

กองเรือที่ประกอบด้วยเรือรบระดับตำนานหนึ่งลำและเรือรบเล่นแร่แปรธาตุเวทมนตร์เจ็ดลำ แม้แต่ในมหายุทธนาวีสองครั้งของสี่จักรวรรดิที่ทะเลวาฬยักษ์ ก็นับว่าเป็นขุมกำลังที่สามารถชี้ชะตาผลแพ้ชนะได้เลยทีเดียว

กองเรือที่มุ่งหน้าสู่ทวีปใหม่ ไม่เคยมีขบวนที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

เพราะเรือรบเล่นแร่แปรธาตุเวทมนตร์ส่วนใหญ่อยู่ในกำมือของห้ามหาจักรวรรดิ แม้แต่โจรสลัดระดับตำนาน ก็มีน้อยคนนักที่จะมีขุมกำลังแข็งแกร่งขนาดนี้

อืม... ยกเว้นตาแก่อย่างแพะทองคำไว้คนนึง

ถ้าสูญเสียการสนับสนุนจากกองเรือนี้ไป โอกาสที่ชาร์ล็อตต์จะผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้ คงลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย

การเดินเรือในหมอกต้องอาศัยประสบการณ์ที่โชกโชนมาก เพื่อความปลอดภัยของกองเรือ ชาร์ล็อตต์จึงสั่งให้เรือโดลมาบาห์เชที่มีขนาดใหญ่เทอะทะถอยไปอยู่ข้างหลัง และให้เรือรบเล่นแร่แปรธาตุเวทมนตร์ที่บัญชาการโดยแพะทองคำฮรอล์ฟขึ้นมานำทาง

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด ทัศนวิสัยก็เลวร้ายลงถึงขีดสุด ชาร์ล็อตต์จำต้องสั่งให้กองเรือลดความเร็วลง เพื่อป้องกันการชนหินโสโครก และจัดเวรยามให้ผู้มีพลังพิเศษสายตรวจจับหลายสิบคนคอยเฝ้าระวัง เพื่อรับประกันความปลอดภัยในการเดินเรือ

ชาร์ล็อตต์นอนพลิกไปพลิกมาอยู่ในห้อง นอนไม่หลับเลยสักนิด เขาหยิบสมุดบันทึกออกมา เปิดดู "เขาวงกตแห่งอากีเมรัส" "คัมภีร์ลับเผ่าโลหิต เล่มที่ 28" และ "ปูมการเดินเรือของเรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์" พลิกไปพลิกมาหลายรอบ แต่ก็หาไม่เจอรายละเอียดอะไรใหม่ๆ ที่ไม่เคยพบมาก่อน

เมื่อท้องฟ้าเริ่มสาง ชาร์ล็อตต์ก็ลุกขึ้นคลุมเสื้อ เดินออกไปที่ระเบียงของห้องชุดจักรพรรดิ เขาอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ว่า "นับตั้งแต่ข้ามมิติมา ฉันได้ผ่านการผจญภัยที่เมื่อก่อนไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ถ้าเลือกได้ ฉันหวังจริงๆ ว่าจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างเรียบง่ายธรรมดากับแอนนี่"

ชาร์ล็อตต์สวดภาวนาถึงงูแห่งโชคชะตาในใจ "ผู้แหวกว่ายในธารแห่งกาลเวลา ผู้หยั่งรู้ความลี้ลับทั้งปวง ผู้กุมกฎเกณฑ์แห่งพลังเหนือธรรมชาติ องค์ตุลาการแห่งศาลโชคชะตา! ท่านช่วยชี้ทางให้ข้าหน่อยได้ไหม?"

"ข้าไม่ได้ทำให้ท่านบันเทิงใจมานานแล้ว แต่ถ้าข้าได้กลับไป ข้าจะสร้างวิหารงูแห่งโชคชะตาให้ท่านในทุกเมืองของเขตปกครองเมคลินเลย"

เขาสวดภาวนาเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้รับการตอบรับจากงูแห่งโชคชะตา คิดว่าพลังของงูแห่งโชคชะตาคงมาไม่ถึงทะเลอากีเลส จึงเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

แล้วเขาก็ได้เห็นภาพที่น่าเหลือเชื่อ

กลุ่มเมฆบนท้องฟ้าเคลื่อนตัวราวกับหางงูสีเงิน ห้อยตกลงมาอย่างแผ่วเบา หมอกหนาที่ขวางหน้ากองเรืออยู่ ถูกพลังลึกลับดูดหายขึ้นไปจนหมด

เบื้องหน้าคือน้ำทะเลสีครามไกลสุดลูกหูลูกตา มองเห็นเกาะขนาดใหญ่เกาะหนึ่ง ทั้งเกาะถูกสร้างเป็นพระราชวัง ดูยิ่งใหญ่อลังการและน่าเกรงขาม!

ในขณะเดียวกัน กระแสจิตสายหนึ่งก็ส่งผ่านมา: ชาร์ล็อตต์ เมคลิน ได้มาถึงเขาวงกตแห่งอากีเมรัสที่แท้จริงแล้ว การท้าทายเทพมารกำลังจะเริ่มต้นขึ้น! อากีเมรัสมีทั้งหมดเก้าสิบเก้าแห่ง เบื้องหน้าคือเขาวงกตแห่งแรก... วังแพะทองคำ!

ชาร์ล็อตต์เพ่งมองดูดีๆ ก็อดร้องอุทานไม่ได้ "นี่มันเกาะเซนต์มิคาเอลไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมมันถึงกลายเป็นเขาวงกตแห่งแรกไปได้?"

ชาร์ล็อตต์กระโดดลงจากระเบียง เพียงไม่กี่ก้าวก็ไปถึงห้องประชุม และส่งสัญญาณเวทมนตร์เรียกให้ระดับเซนต์ทุกคนมาประชุม

เพียงสิบกว่านาที ระดับเซนต์ทุกคนก็มารวมตัวกันบนเรือโดลมาบาห์เช สีหน้าของแพะทองคำฮรอล์ฟดูแปลกประหลาด เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ

ชาร์ล็อตต์ประกาศ "พวกเรามาถึงเขาวงกตแห่งอากีเมรัสที่แท้จริงแล้ว ข้างหน้าคือเขาวงกตแห่งแรก... วังแพะทองคำ!"

"ขอแค่ผ่านการท้าทายเทพมารครั้งนี้ไปได้ เราก็จะได้กลับเขตปกครองดยุกเมคลิน ไปเสวยสุขกับความสงบสุขที่ยั่งยืนเสียที"

"ตอนนี้ ใครจะไปสำรวจเขาวงกตแห่งนี้กับฉันบ้าง?"

แพะเฒ่าเอ่ยปากคนแรก "ข้าจะไปเป็นเพื่อนท่านเอง"

แอนเดรียสพูดขึ้น "ฉันก็ยินดี!"

ชาร์ล็อตต์พยักหน้า "มีพวกคุณสองคนก็พอแล้ว"

ในเมื่อเขาวงกตแห่งอากีเมรัสมีถึงเก้าสิบเก้าแห่ง วังแพะทองคำซึ่งเป็นแห่งแรกย่อมไม่มีอันตรายมากนัก ไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนั้น อีกอย่างถ้ามีอันตรายจริงๆ จูโนก็พร้อมจะลงมือช่วยทุกเมื่อ

[จบแล้ว]