บทที่ 460 - ฉันอยากจะปล่อยพี่เบิ้มออกมาสักตัว เธอช่วยบอกทุกคนไม่ต้องตกใจนะ

บทที่ 460 - ฉันอยากจะปล่อยพี่เบิ้มออกมาสักตัว เธอช่วยบอกทุกคนไม่ต้องตกใจนะ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

จอร์เจียดี ฮาเดรียน ลอยตัวอยู่กลางอากาศ จ้องมองเรือรบทั้งแปดลำอยู่นาน แต่ไม่ได้ลงมือทำอะไร

เขาไม่รู้ว่าในกองเรือของชาร์ล็อตต์ซ่อนระดับเซนต์ไว้กี่คน แต่ลำพังเรือรบระดับตำนานหนึ่งลำ บวกกับเรือรบเล่นแร่แปรธาตุเวทมนตร์อีกเจ็ดลำ แม้แต่เทพสงครามแห่งทวีปเก่าที่เพิ่งผงาดขึ้นมาอย่างเขา ก็ยังไม่มีความมั่นใจว่าจะฝ่าแนวป้องกันของกองเรือนี้เข้าไปได้

จอร์เจียดี ฮาเดรียน ทราบข่าวว่ากองเรือของชาร์ล็อตต์ไล่ตามมา จึงนำเรือรบเล่นแร่แปรธาตุเวทมนตร์ทั้งหมดหันหัวเรือกลับมา ตั้งใจจะสู้ตายกับชาร์ล็อตต์กลางทะเล

เขาขนเรือรบเกือบทั้งหมดของวิหคทมิฬมาด้วย มีเรือรบเล่นแร่แปรธาตุเวทมนตร์ในมือถึงสิบห้าลำ พลังรบเหนือกว่ากองเรือของชาร์ล็อตต์เสียอีก แต่นี่คือสมบัติก้นหีบชิ้นสุดท้ายของวิหคทมิฬแล้ว เขาไม่อยากเอามันมาแลกชีวิตกับชาร์ล็อตต์ที่นี่

เพราะหากสูญเสียเรือรบทั้งสิบห้าลำนี้ไป ชาววิหคทมิฬกลุ่มนี้ต่อให้ไปถึงทวีปใหม่ได้ ก็ยากที่จะเอาชีวิตรอด จอร์เจียดี ฮาเดรียนรู้ดีว่าเหล่าเทพมารในทวีปใหม่กำลังทำสงครามกันวุ่นวายจนฟ้าถล่มดินทลาย

จอร์เจียดี ฮาเดรียน คิดในใจ "ต้องหาวิธีแยกสลายกองเรือนี้ ถ้าล่อเรือรบสักลำสองลำออกมาได้ ฉันจะใช้พลังสายฟ้าแลบยึดมันมา นอกจากจะไม่เสียกำลังพลแล้ว ยังจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้กองทัพด้วย"

"จะใช้วิธีไหนแยกกองเรือนี้ออกจากกันดีนะ?"

จอร์เจียดี ฮาเดรียน คิดแผนการออกมาเจ็ดแปดแผน แต่ก็ไม่มีความมั่นใจเลยสักแผน เขาคิดในใจ "กลับไปเปิดนิยายของแอนนี่ เมคลิน อ่านอีกรอบดีกว่า คนคนนี้เขียนนิยายได้มีกึ๋นจริงๆ กลยุทธ์หลายอย่างดูเหลือเชื่อ แต่กลับใช้ได้ผลดีอย่างน่าประหลาด"

"ถ้าไม่ได้อ่านนิยายของเขา ฉันคงไม่ได้เรียนรู้กลยุทธ์ทุบหม้อข้าวตีเมือง จนแยกไปลอบโจมตีกองทัพสี่ชาติและประสบความสำเร็จหรอก"

ขณะที่เขากำลังขบคิดแผนการ จู่ๆ ก็เห็นเมฆแมลงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

จอร์เจียดี ฮาเดรียน เป็นระดับเซนต์ขั้นสูงสุด ย่อมสัมผัสได้ทันทีว่าพลังของเมฆแมลงกลุ่มนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าตัวเขาเลย

เมื่อเมฆแมลงสลายตัวไป ขณะที่เขากำลังจะกลับไปที่กองเรือ ก็เห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายคนที่เดิมทีเดินเตร็ดเตร่อยู่ริมหน้าผา จู่ๆ ก็เหมือนได้รับสัญญาณอะไรบางอย่าง หันหลังวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทึบของเกาะอย่างรวดเร็ว

ปีศาจละครเหล่านี้ขณะวิ่งหนี จู่ๆ ก็มุดลงดิน แล้วหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

สัตว์ประหลาดที่เดิมทีมีอยู่เต็มภูเขา ต่างพากันมุดลงดินจนหมดเกลี้ยง ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง

จอร์เจียดี ฮาเดรียน เจอสัตว์ประหลาดสองชนิดติดๆ กัน แต่ละชนิดล้วนแปลกประหลาดพิสดาร เขาอดไม่ได้ที่จะระแวงสงสัย คิดในใจ "เกาะนี้ไม่เพียงมีพลังลึกลับที่ต่อต้านพลังระดับเซนต์ แต่ยังมีของแปลกๆ พวกนี้อีก หรือว่าจะเป็นรังของเทพมาร? หรือเป็นดินแดนลับแลอะไรสักอย่าง?"

กองเรือของจอร์เจียดี ฮาเดรียน จอดเทียบท่าอยู่อีกฝั่งของเกาะโซโลมอน เขามาลาดตระเวนดูลาดเลาเพียงลำพัง เห็นแต่กองเรือ ไม่เห็นชาร์ล็อตต์ อากอน กาเร็ธ และแอนเดรียส อีกทั้งต้นกัลปพฤกษ์โบราณต้นนั้นยังปิดกั้นการรับรู้ของเขา ทำให้เทพสงครามคนสุดท้ายแห่งราชวงศ์วิหคทมิฬผู้นี้ ไม่รู้เลยว่าชาร์ล็อตต์ไม่ได้อยู่บนเรือ แต่อยู่บนเกาะ

ถ้าเขารู้ เขาคงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม บุกเข้าไปฆ่าชาร์ล็อตต์ก่อนแน่

ชาร์ล็อตต์เองก็ไม่รู้ว่ามีวิกฤตใหญ่หลวงรออยู่

เขานึกไม่ถึงว่าตัวเองอุตส่าห์เลี่ยงเส้นทางเดินเรือมาแล้ว จอร์เจียดี ฮาเดรียน ยังจะตามมาเจออีก

เขาไม่เพียงมอบอาวุธให้ แต่ยังถ่ายทอดเคล็ดวิชาล้ำค่า ทำให้ได้รับมิตรภาพอย่างท่วมท้นจากชนเผ่าท้องฟ้าสีคราม มียักษ์สีฟ้าเข้ามาขอคำชี้แนะเคล็ดลับการฝึกวิชาแปลงกายเทพสมิงจากเขาไม่ขาดสาย

แม้แต่แอนเดรียสก็ยังเข้ามาร่วมวง เขาทำหน้าจริงจังช่วยสอนเคล็ดวิชาให้ยักษ์สีฟ้าพวกนี้ นอกจากพวกชาร์ล็อตต์ไม่กี่คนแล้ว ไม่มีใครรู้หรอกว่า จริงๆ แล้วแอนเดรียสไม่เคยฝึกวิชานี้เลยด้วยซ้ำ

แม้ยักษ์สีฟ้าที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้จะมีไม่มาก แต่พวกเขาแปลงร่างตามภาพวาด ไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนงดงามราวกับไม่ใช่คนเดินดิน ชาร์ล็อตต์ที่เคยผ่านการระเบิดของข้อมูลในโลกเก่ามาแล้ว ยังแทบจะทานทนไม่ไหว กับกลุ่มคนที่เหมือนเดินออกมาจากอนิเมะ หรือภาพแต่ง PS และ AI พวกนี้ แอนเดรียสยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทนแทบไม่ไหวหนักกว่าอีก

มีแต่กาเร็ธลูกชายกตัญญู กับมนุษย์ช้างอากอน ที่มีภูมิคุ้มกันต่อมนุษย์ที่แปลงร่างมาจากยักษ์สีฟ้าพวกนี้

กาเร็ธนั้นหลังจากวิญญาณแตกสลาย รสนิยมความงามก็พังทลายตามไปด้วย

ส่วนมนุษย์ช้างอากอนนั้นชอบสาวถึกบึกบึน รสนิยมของมนุษย์ช้างต่างจากออร์คเผ่าอื่นอยู่แล้ว

ชาร์ล็อตต์เห็นแอนเดรียสสอนอย่างตั้งอกตั้งใจ ก็ค่อยๆ โยนภาระงานสอนนี้ให้พ่อหนุ่มคนนี้ไป เขาเดินไปที่หน้าต้นกัลปพฤกษ์โบราณ ยื่นมือไปลูบต้นไม้โบราณที่มีความเป็นเทพเจ้านี้ แล้วสื่อสารทางจิตกับท่าน

ชาร์ล็อตต์รับรู้ได้ในเวลาอันสั้นว่า ต้นไม้โบราณต้นนี้ไม่ได้ใจดีหรอก แต่เหมือนนักโทษที่ถูกจองจำมานับพันปี ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว จนไม่แยแสความเป็นความตายอีกแล้ว หรือกระทั่งอยากตายให้พ้นๆ ไปด้วยซ้ำ ท่านจึงไม่สนใจเลยว่าจะถูกตัดโค่นเอาไปสร้างเรือรบระดับตำนานหรือไม่

จู่ๆ ชาร์ล็อตต์ก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา เขาหันไปพูดกับหัวหน้าเผ่าแองจิน่า ที่ตอนนี้แปลงร่างเป็นสาวใหญ่พราวเสน่ห์ สง่างามและดูแพงว่า "ฉันอยากจะปล่อยพี่เบิ้มออกมาสักตัว เธอช่วยบอกทุกคนไม่ต้องตกใจนะ"

แองจิน่ายิ้มบางๆ ดูมีเสน่ห์เย้ายวน หัวหน้าเผ่าท้องฟ้าสีครามผู้นี้กล่าวว่า "พวกเราใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางอันตรายทุกวัน ไม่ตกใจง่ายๆ หรอกค่ะ"

ชาร์ล็อตต์ถอดแหวนทองคำวงหนึ่งวางลงบนพื้น ทันใดนั้นเรือรบขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นดินราบเรียบ!

แม้ปากจะบอกว่าอยู่กับอันตรายทุกวัน ไม่ตกใจง่ายๆ แต่หัวหน้าเผ่าแองจิน่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา และยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง!

ชาร์ล็อตต์ไม่สนใจท่าทีของหัวหน้าเผ่าสาวสวยแล้ว เขาเอามือทั้งสองข้างแนบกับต้นกัลปพฤกษ์โบราณ ส่งกระแสจิตของตัวเองออกไป "ท่านสามารถหลอมรวมเข้ากับเรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ด้วยตัวเองได้ไหมครับ? ผมไม่อยากตัดโค่นท่าน ท่านจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ โดยที่ยังคงรักษาชีวิตไว้ได้ไหม?"

ชาร์ล็อตต์ส่งกระแสจิตนี้ซ้ำๆ ไม่นานเขาก็เห็นต้นกัลปพฤกษ์โบราณเปล่งแสงระยิบระยับดุจขนปุย ร่วงหล่นลงไปที่เรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ ไม่ช้าตรงกลางวงเวทที่หัวเรือ ก็มีต้นไม้เล็กๆ งอกขึ้นมา

ต้นไม้เล็กๆ นี้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ส่วนต้นกัลปพฤกษ์โบราณที่หยั่งรากอยู่บนพื้นดินเดิมก็ค่อยๆ เหี่ยวเฉาลง ในเวลาไม่นาน บนเรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ก็มีต้นไม้ยักษ์ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมหัวเรือทั้งหมด หยั่งรากลึกในวงเวท รูปร่างหน้าตาเหมือนต้นกัลปพฤกษ์โบราณต้นเดิมไม่มีผิดเพี้ยน

ส่วนที่ที่ต้นไม้โบราณเคยขึ้นอยู่ เหลือเพียงตอไม้ผุพังท่อนหนึ่งเท่านั้น

ชาร์ล็อตต์เก็บตอไม้นั้นขึ้นมา แล้วหันไปพูดกับยักษ์สีฟ้าที่ยืนตะลึงตาค้างว่า "ที่นี่ไม่มีต้นกัลปพฤกษ์โบราณคุ้มครองพวกเธอแล้ว ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ขอให้ทุกคนย้ายขึ้นไปอยู่บนเรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์เถอะ!"

"ฉันจะรักษาสัญญา พาพวกเธอออกไปจากที่นี่"

หัวหน้าเผ่าแองจิน่าเผยสีหน้าดีใจสุดขีด ตะโกนลั่น "ทุกคนขึ้นเรือ! พวกเราจะได้ออกจากเกาะโซโลมอนแล้ว"

เด็กยักษ์สิบกว่าคนตื่นเต้นที่สุด แย่งกันปีนขึ้นเรือรบอาณาจักรเทพศักดิ์สิทธิ์ พอเห็นผู้พิทักษ์เขาวงกตบนเรือ ก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็น วิ่งวนรอบผู้พิทักษ์เขาวงกตหน้าตาเหมือนออร์คพวกนั้นไม่หยุด

[จบแล้ว]