บทที่ 28 - ครอบครัวจอมเนรคุณโผล่หัวออกมาแล้ว

บทที่ 28 - ครอบครัวจอมเนรคุณโผล่หัวออกมาแล้ว

◉◉◉◉◉

หลิวเซี่ยชิวนึกถึงแผนการร้ายของป้าสะใภ้ใหญ่ แววตาฉายความไม่ยินยอมพร้อมใจ "ชูเสวี่ย จะปล่อยป้าสะใภ้ใหญ่ไปแบบนี้เหรอ"

แม่หลิวได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธเคือง แต่ติดตรงที่ไม่มีหลักฐาน จะอาศัยแค่คำพูดของลูกสาวฝ่ายเดียว นางก็ไม่รู้จะไปทวงความยุติธรรมให้ลูกยังไง

นางมองไปที่หลิวชูเสวี่ยด้วยสายตาสำนึกผิด

แต่กลับเห็นหลิวชูเสวี่ยกระตุกยิ้มมุมปาก "ที่ฉันไม่พูดเปิดโปงออกมาโต้งๆ ก็เพราะตอนนี้ฉันไม่มีเวลาไปต่อปากต่อคำกับนาง นางคิดจะทำร้ายฉันแล้ว มีหรือที่ฉันจะยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ"

สิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมาก็คือ ในเมื่อเก๋อซิ่วหลานชอบเล่นสกปรกงั้นเธอก็จะย้อนรอยด้วยวิธีเดียวกัน จะทำให้นางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยคอยดู

ต่อจากนี้เธอต้องพาพ่อไปรักษาตัวในเมือง ต่อให้ที่บ้านหลิวเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่มีใครมาโทษเธอได้

เธอเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียด้วยสิ ยิ่งไปกว่านั้นสองอาหลานตระกูลเก๋อยังทำร้ายเจ้าของร่างเดิมจนถึงแก่ความตาย

ส่วนเรื่องบ้านหลิว การแยกบ้านเป็นแค่ก้าวแรกเท่านั้น เธอมีความอดทนรอเหลือเฟือ

อำเภอชางผิง ณ บ้านเดี่ยวที่มีรั้วรอบขอบชิด

ผู้เฒ่าเฉินมองลูกชายที่เดินเข้ามาจากข้างนอก "เจี่ยฟาง เว่ยผิงล่ะ ช่วงนี้ทำไมไม่เห็นหน้าค่าตาเลย"

เฉินเจี่ยฟางวางกระเป๋าเอกสารในมือลง "เมื่อวันก่อนเขาบอกผมว่าจะไปทำงานทางใต้ น่าจะใกล้กลับมาแล้วครับ พ่อมีธุระอะไรกับแกเหรอครับ"

พูดไปพลางเดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้าตรงผนังห้อง พลางหันมองพ่อตัวเอง

ผู้เฒ่าเฉินวางถ้วยชาในมือลง "เดือนหน้าหลานก็จะอายุครบยี่สิบปีแล้ว เรื่องแต่งงานควรจะหยิบยกขึ้นมาจัดการให้เป็นกิจลักษณะเสียที อาศัยจังหวะที่กระดูกกระเดี้ยวคนแก่อย่างฉันยังขยับไหว พ่อลูกเราไปที่หมู่บ้านหลิวซู่ด้วยกัน ไปกำหนดวันแต่งงานกับทางโน้นให้เรียบร้อย"

พอประโยคนี้หลุดออกมา เฉินเจี่ยฟางก็ชะลอมือที่กำลังล้างอยู่ สีหน้าฉายแววลำบากใจ "พ่อครับ เดี๋ยวนี้เขานิยมรักกันโดยอิสระ เว่ยผิงเองก็เป็นคนหัวสมัยใหม่ เขาต่อต้านเรื่องคลุมถุงชนแบบนี้มาก ผมว่าเรื่องนี้เรายกเลิกไปเถอะครับ"

ผู้เฒ่าเฉินตบโต๊ะน้ำชาดังปัง "ไอ้ลูกเนรคุณ แกพูดภาษาอะไรออกมา

ปีนั้นถ้าไม่ได้หลิวซานเหลียงยอมเสี่ยงตายเข้าไปช่วย ป่านนี้หญ้าบนหลุมศพฉันคงสูงท่วมหัวไปแล้ว ตอนที่ตกลงหมั้นหมายทำไมแกไม่คัดค้าน พอมาตอนนี้ลูกสาวเขาถึงวัยออกเรือนแล้ว แกกลับมาบอกว่าไม่เหมาะสมงั้นเหรอ"

เฉินเจี่ยฟางทำหน้าจนปัญญา นี่ไม่ใช่ความต้องการของเขาสักหน่อย ก็เมียเขาไม่ชอบลูกสะใภ้บ้านนอก เขาจะทำยังไงได้

อีกอย่างลูกชายเขาก็ประกาศจุดยืนชัดเจนมาก่อนหน้านี้แล้วว่า จะไม่ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ แถมยังบอกว่าห้ามเขาเข้ามายุ่ง เดี๋ยวเจ้าตัวจะจัดการเอง

เขาคนกลางทำอะไรก็ผิดไปหมด จะให้ทำยังไงได้ "พ่อครับ เรื่องนี้รอเว่ยผิงกลับมาค่อยปรึกษากันเถอะครับ ตอนนี้เจ้าตัวไม่อยู่ พวกเราพูดไปก็ไร้ประโยชน์"

เขาทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่ใช้แผน 'ยื้อ' ไปก่อน

บทสนทนาของสองพ่อลูก แม่เฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูได้ยินชัดเจนเต็มสองหู นางส่งเสียง 'หึ' ในลำคอเบาๆ แล้วบ่นพึมพำเสียงต่ำว่า "ตาเฒ่าตายยาก ติดหนี้บุญคุณคนอื่นเองแท้ๆ แต่กลับจะเอาลูกชายฉันไปใช้หนี้แทน ฝันหวานไปเถอะ"

ไม่คิดบ้างเลยว่าตอนนั้นคนที่หลิวซานเหลียงช่วยไว้ ไม่ได้มีแค่ผู้เฒ่าเฉินคนเดียวสักหน่อย

นางหันหลังเดินกลับเข้าครัวไป ในใจครุ่นคิดว่า ไม่รู้ป่านนี้คนบ้านนั้นจะทำงานสำเร็จหรือยัง

เรื่องนี้จะยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว ดูท่าก่อนที่ลูกชายจะกลับมา นางคงต้องหาเวลาไปเยือนชนบทด้วยตัวเองสักรอบ

ตอนที่สามแม่ลูกไปถึงสถานีอนามัย ชิวเส้าเฟิงลูกเขยคนโตจัดการเรื่องเอกสารไว้เรียบร้อยแล้ว รอแค่พวกเธอมาถึง

หลิวเซี่ยชิวมีสีหน้ากังวล "แม่ ชูเสวี่ย ให้เส้าเฟิงนั่งรถไปเป็นเพื่อนด้วยเถอะจ๊ะ ตลอดทางไม่มีผู้ชายคอยดูแลพ่อ ฉันกลัวจะไม่ไหวเอา"

แม่หลิวรู้เรื่องนี้ดี แต่ลูกสาวคนโตกับลูกเขยไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน ขืนให้ตามไปในเมืองด้วยอีก เกรงว่ากลับไปคงจะตอบคำถามคนบ้านชิวยาก นางจะเป็นคนแก่ที่เห็นแก่ตัวแบบนั้นไม่ได้

[จบแล้ว]