บทที่ 47 ผู้บัญชาการหลิน คุณเป็นโจรขุดสุสานเหรอคะ?
บทที่ 47 ผู้บัญชาการหลิน คุณเป็นโจรขุดสุสานเหรอคะ?
"ผมเข้าใจแล้วครับ" หลินเย่เผยรอยยิ้มอบอุ่น
"ทุกคนคาดหวังกับการแข่งเขาวงกตในอีกสี่วันข้างหน้าได้เลยครับ"
"ครั้งหน้า ผมจะพาต้าเซี่ยไปสู่จุดที่สูงกว่านี้!"
คำพูดของหลินเย่ดูเรียบง่าย แต่ในเวลานี้กลับแฝงไปด้วยพลังอันไร้ขีดจำกัด
ชั่วขณะหนึ่ง สมาชิกทีมต้าเซี่ยทุกคนในห้องประชุมต่างรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา
มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีใครคิดว่าหลินเย่อวดดีหรือจองหองอีกต่อไป
กลับกัน ความมั่นใจแบบนี้แหละ ที่ทำให้ทุกคนรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
"ผู้บัญชาการหลินครับ ก่อนการแข่งออกแบบเขาวงกตรอบหน้าจะเริ่ม ไม่ทราบว่ามีอะไรจะมอบหมายให้พวกเราทำไหมครับ?" โจวชิงซานเอ่ยถาม
"ถึงแม้รอบหน้าคุณจะลงแข่งเอง แต่ตอนนี้คุณไม่ได้สู้ตัวคนเดียวแล้วนะครับ พวกเราทุกคนช่วยคุณหาข้อมูลได้"
"อีกอย่างตอนนี้คุณมีสิทธิพิเศษสูงสุด ทางแผ่นดินใหญ่ต้าเซี่ยก็จะให้ความร่วมมือกับคุณอย่างเต็มที่ครับ"
เจตนาของโจวชิงซานนั้นดี เขาอยากช่วยแบ่งเบาภาระของหลินเย่
แต่เรื่องบางเรื่องต้องบอกว่าพี่น้องชาวต้าเซี่ยในยุคนี้มีใจแต่ไร้กำลัง
เพราะการขาดตอนของอารยธรรมโบราณ ทำให้การสืบค้นข้อมูลแทบจะไม่เกิดผลอะไรเลย
อีกอย่างหลินเย่ก็ไม่ได้ต้องการให้ลูกทีมช่วยหาข้อมูลอยู่แล้ว
เพราะในชาติก่อน เขาเคยไปลงพื้นที่สำรวจแถบเหมียวเจียงมาระยะหนึ่ง จึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมท้องถิ่นและตำนานเรื่องกษัตริย์เซียนเป็นอย่างดี
"ไม่ต้องลำบากทุกคนหรอกครับ"
"เวลาไม่กี่วันที่เหลือนี้ ให้ทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัย ถ้าอยากดูเขาวงกตเมืองโบราณจิงเจวี๋ยของผมต่อ ก็ติดตามดูไลฟ์ได้ทุกวันครับ"
"หรือจะไปดูไลฟ์เขาวงกตของประเทศอื่นก็ได้ ใช้เวลาช่วงนี้พัฒนาตัวเองให้ดี"
"รอให้พวกคุณเก่งขึ้นเมื่อไหร่ ค่อยมาช่วยแบ่งเบาภาระผมก็ยังไม่สายครับ" หลินเย่พูดด้วยรอยยิ้ม
"นี่... ผู้บัญชาการหลินครับ งั้นช่วงนี้ต้องการคนคอยดูแลเรื่องอาหารการกินและความเป็นอยู่ไหมครับ" โจวชิงซานถามต่อ "คุณต้องการผู้ช่วยสักคนไหมครับ?"
"เพราะการแข่งเขาวงกตติดต่อกันสองรอบ มันเหนื่อยมากนะครับ"
"ไม่เป็นไรครับ" หลินเย่โบกมือปฏิเสธ "ผมชินกับการอยู่คนเดียวมากกว่า"
"เวลาไม่กี่วันที่เหลือผมจะขอเก็บตัวเงียบๆ พักผ่อนไปด้วย แล้วก็เตรียมตัวสำหรับเขาวงกตแห่งต่อไปไปด้วยครับ"
หลินเย่พูดตัดบทอย่างเด็ดขาด โจวชิงซานจึงไม่กล้าเซ้าซี้อีก
...
การประชุมจบลงอย่างรวดเร็ว หลินเย่ลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุม เตรียมตัวกลับที่พัก
เพราะที่นั่นยังมีราชินีจิงเจวี๋ยรอเขาอยู่
ทันทีที่เดินพ้นประตูศูนย์การประชุมต้าเซี่ย จินอิงก็รีบวิ่งตามมาทันที
"ผู้บัญชาการหลินคะ!"
"ประธานจิน? มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"
"ผู้บัญชาการหลินคะ ฉันมีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง ความจริงฉันอยากถามตั้งแต่จบการแข่งรอบที่แล้ว แต่ไม่มีโอกาสเลยค่ะ"
จินอิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจถามออกไป
"ขอถามหน่อยเถอะค่ะ ก่อนที่คุณจะมาร่วมทีมหน่วยบัญชาการออกแบบเขาวงกต คุณมีสถานะอะไรเหรอคะ?"
"..."
หลินเย่งงกับคำถามของจินอิงไปชั่วขณะ
"ประธานจินหมายความว่ายังไงครับ?"
"งั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกันค่ะ สถานะของฉันก่อนจะมาเข้าร่วมสมาคมนักสำรวจต้าเซี่ย คือนักขุดสุสานที่เปิดเผยตัวไม่ได้ สังกัดสำนักโมจินเซี่ยวเว่ยค่ะ"
"พูดให้ถูกคือ ฉันน่าจะเป็นโมจินเซี่ยวเว่ยคนสุดท้ายของต้าเซี่ยแล้ว ฉันพกยันต์โมจินที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้ติดตัวอยู่ตลอดค่ะ" จินอิงพูดอย่างตรงไปตรงมา
อาชีพขุดสุสาน โดยเนื้อแท้แล้วเป็นอาชีพที่เปิดเผยไม่ได้
แต่หลังจากเทพเจ้าแห่งเขาวงกตจุติลงมา โดยเฉพาะเมื่อประเทศต่างๆ เริ่มออกแบบเขาวงกตแนวโบราณสถาน สถานะของนักขุดสุสานก็ถูกยกย่องขึ้นสูงลิ่ว
เพราะโดยทั่วไปแล้ว คนพวกนี้คือนักสำรวจที่เก่งกาจที่สุด
การขุดสุสานเหมือนกัน แต่สถานะก็มีสูงมีต่ำ บางคนเป็นแค่โจรลักเล็กขโมยน้อย แต่บางคนมาจากตระกูลขุดสุสานที่เก่าแก่
วินาทีที่จินอิงบอกว่าตัวเองเคยเป็นโมจินเซี่ยวเว่ย หลินเย่ก็รู้สึกตกใจอยู่บ้าง
ในฐานะนักโบราณคดี เขาจะไม่รู้จักโมจินเซี่ยวเว่ย หนึ่งในสี่สำนักขุดสุสานที่ยิ่งใหญ่ของต้าเซี่ยได้อย่างไร
โมจินเซี่ยวเว่ย คือตำแหน่งในกองทัพที่โจโฉแต่งตั้งขึ้นเพื่อแก้ปัญหาขาดแคลนเสบียงทัพ ถือเป็นโจรขุดสุสานของทางการอย่างแท้จริง
ของหลวงกับของชาวบ้านย่อมอยู่คนละระดับกัน
ในวงการขุดสุสาน โมจินเซี่ยวเว่ยถือว่าเป็นสายที่มีเทคนิคแพรวพราวที่สุด จุดเด่นคือวิชาฮวงจุ้ยค้นมังกรแบ่งทอง
พอได้ยินแบบนี้ หลินเย่ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมในสภาพที่ต้าเซี่ยอ่อนแอขนาดนี้ จินอิงถึงยังสามารถใช้ความสามารถส่วนตัวไต่เต้าขึ้นเป็นนักสำรวจท็อป 20 ของโลกได้
ที่แท้ก็เพราะมีวิชาประจำตระกูลหนุนหลังนี่เอง
"ไม่ทราบว่าผู้บัญชาการหลินเป็นทายาทของตระกูลไหนคะ ถึงสามารถออกแบบเขาวงกตอย่างเมืองโบราณจิงเจวี๋ยได้ แถมยังรู้เรื่องสุสานลึกซึ้งขนาดนี้ คุณต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ"
"นักขุดสุสานมืออาชีพตอนนี้ถือเป็นทรัพยากรหายาก ถ้าเป็นคนในวงการเดียวกัน หวังว่าวันหน้าจะได้ร่วมมือกับผู้บัญชาการหลินบ่อยๆ นะคะ ถ้าคุณมาเป็นนักสำรวจต้องเป็นระดับหัวกะทิแน่ๆ"
หลินเย่ยิ้มแห้งๆ สรุปคือจินอิงเหมาเอาว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมอาชีพโจรขุดสุสานไปแล้ว
"ผมว่าประธานจินต้องเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้มาจากตระกูลขุดสุสานอะไรหรอก"
"ผมเป็นแค่นักโบราณคดีธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง"
"แต่ความรู้เรื่องฮวงจุ้ยแบ่งทองกำหนดจุดสุสาน ผมก็พอรู้บ้างนิดหน่อย ไว้มีโอกาสค่อยมาแลกเปลี่ยนความรู้กันนะครับ"
หลินเย่เว้นจังหวะ แล้วพูดต่อ
"บางทีในอนาคต ผมอาจจะเข้าสู่เขาวงกตในฐานะนักสำรวจก็ได้ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ตอนนี้การออกแบบเขาวงกตสำคัญที่สุดครับ"
พูดจบหลินเย่ก็ตบไหล่จินอิงเบาๆ แล้วหันหลังเดินจากไป
ทิ้งให้จินอิงยืนมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตาเลื่อมใส ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ปากก็พึมพำกับตัวเองไม่หยุด
"ยังจะบอกว่าไม่ใช่..."
"ทั้งรู้เรื่องสุสานสารพัดแบบ ทั้งดูฮวงจุ้ยเป็น แถมยังรู้จักสัตว์ประหลาดแปลกๆ ถ้าไม่ใช่สายขุดสุสานแล้วจะเป็นอะไรได้?"
...
หลังจากออกจากศูนย์การประชุม หลินเย่ก็รีบกลับไปที่โซนที่พักของต้าเซี่ยทันที
ตอนมาถึงหน้าประตูวิลล่าของตัวเอง หลินเย่รู้สึกตุ้มๆ ต่อมๆ อยู่บ้าง
ก็ตอนนี้ศพของราชินีจิงเจวี๋ยนอนอยู่ในห้องของเขานี่นา...
รางวัลจากการสุ่มที่เทพปริศนาจัดให้ ทำเอาเขาพูดไม่ออกจริงๆ
เขาผลักประตูวิลล่าเข้าไปอย่างแรง ก็เห็นหญิงสาวรูปร่างเย้ายวน สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นนั่งอยู่บนโซฟา
บนศีรษะนางสวมหน้ากากทองคำอันหรูหรา บนร่างกายประดับด้วยเครื่องประดับรูปงูอันวิจิตร
การแต่งกายแบบนี้ เหมือนกับราชินีจิงเจวี๋ยที่เขาออกแบบไว้เปี๊ยบ
นี่มันราชินีจิงเจวี๋ยในเขาวงกตของเขาหลุดออกมาสู่โลกความจริงชัดๆ!
รางวัลที่เทพปริศนาให้มากลับไม่ใช่ศพ แต่เป็นคนเป็นๆ คนหนึ่ง
บอกได้แค่ว่าพลังของเทพเจ้าแห่งเขาวงกตองค์นี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ ถึงขั้นทำเรื่องแบบนี้ได้
หญิงสาวค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามหยดย้อย ผิวขาวผ่อง ดวงตาเรียวรีดุจนางพญาหงส์ดูใสกระจ่างบริสุทธิ์
"กลับมาแล้วเหรอคะ นายท่าน~"