บทที่ 10 ที่แท้ก็ไก่อ่อนกันทั้งนั้น!

สนามกีฬาหมื่นชาติ ห้องพักผู้เข้าแข่งขัน

ในฐานะผู้สร้างเขาวงกต หลินเย่ย่อมต้องดูการถ่ายทอดสดการท้าทายเขาวงกตของตัวเองอยู่แล้ว

เมื่อเห็นคอมเมนต์ที่กังขาในตัวเขา และคำพูดท้าทายของอาโอกิ รินโซ หัวหน้าทีมสำรวจ หลินเย่ไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับรู้สึกอ่อนใจแทน

คนพวกนี้คงไม่ได้คิดว่าภารกิจในเขาวงกตของเขา คือการให้คนมาเดินเล่นวนไปวนมาในทะเลทรายหรอกนะ...

แถมทะเลทรายที่พวกเขาต้องเผชิญ ก็ไม่ใช่ทะเลทรายธรรมดา แต่เป็นทะเลทรายทากลามากันที่อันตรายที่สุดในโลก!

เขาวงกตของเขามีภารกิจสามระดับ ซึ่งเท่ากับว่ามีการจัดวางเขาวงกตไว้สามชั้น

ชั้นที่หนึ่งคือทะเลทรายทากลามากัน

ชั้นที่สองคือเมืองโบราณจิงเจวี๋ย

ชั้นที่สามคือสุสานราชินีจิงเจวี๋ย

และตัวสุสานราชินีจิงเจวี๋ยเองก็แบ่งออกเป็นสามชั้นอีกที เท่ากับว่าในสุสานใหญ่แห่งเดียว มีเขาวงกตซ้อนทับกันถึงสามชั้น

คนดูพวกนี้เอาแต่วิจารณ์เขาวงกตชั้นแรกที่ง่ายที่สุดของเขาอย่างสนุกปาก สรุปว่าเป็นเขาที่โง่ หรือคนในโลกนี้มันโง่กันแน่?

"เทพปริศนา ภารกิจเขาวงกตในโลกนี้ปกติเขาออกแบบกันยังไงเหรอครับ? หรือว่าเขาวงกตหนึ่งแห่งมีแค่ภารกิจเดียว?"

[เทพปริศนาแจ้งเตือน: เรียนท่านนักออกแบบ เขาวงกตบนดาวสีน้ำเงิน 99% เป็นการออกแบบภารกิจเดียว ซึ่งหมายความว่าเขาวงกตหนึ่งแห่งมักจะมีเพียงภารกิจเดียว นักออกแบบคุ้นเคยกับการกำหนดภารกิจเขาวงกตเพียงหนึ่งภารกิจในหนึ่งฉาก!]

[ภารกิจสามระดับที่คุณออกแบบให้กับเขาวงกต ประกอบกับโครงสร้างแผนที่สามชั้น เป็นสัญลักษณ์ของเขาวงกตระดับสูง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงถูกประเมินให้เป็นระดับนรก!]

[พูดอีกอย่างก็คือ เมืองโบราณจิงเจวี๋ยของคุณมีความเข้มข้นสูงมาก ทั้งในด้านการออกแบบแผนที่และการออกแบบภารกิจ]

หลินเย่ยิ่งรู้สึกพูดไม่ออก บอกตามตรงว่าการออกแบบภารกิจของเขาแทบไม่ได้ใช้เวลาเลย พูดตรงๆ เขาคิดว่ามันออกจะ "กลวง" ไปหน่อยด้วยซ้ำ แต่ผลกลับกลายเป็นว่ามีความเข้มข้นสูงซะงั้น

วินาทีนี้เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมผู้เข้าแข่งขันบางคนถึงออกแบบเขาวงกตเสร็จเร็วมาก นั่นเป็นเพราะเขาวงกตของพวกเขามันตื้นเขินเกินไป

ถึงขนาดไม่มีแนวคิดพื้นฐานเรื่องเขาวงกตซ้อนเขาวงกตเลยด้วยซ้ำ

หลินเย่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเริ่มท่องเว็บ และไม่นานเขาก็พบเรื่องที่น่าสนใจ

โลกนี้ไม่มีเกมออนไลน์หรือเกมออฟไลน์ใดๆ เลย

มิน่าล่ะ

ชาติก่อนหลินเย่ชอบเล่นเกมมาก ภารกิจที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนในหลายๆ เกมเคยทำให้เขาปวดหัวจนแทบอ้วก

แต่คนในโลกนี้ไม่เคยสัมผัสสิ่งเหล่านี้มาก่อน พูดง่ายๆ คือคนในโลกนี้ใสซื่อเหมือนผ้าขาว...

เดิมทีหลินเย่คิดว่าคนในโลกนี้เก่งกาจกันทุกคน มีแค่ต้าเซี่ยที่มีรอยแยกทางวัฒนธรรม

แต่ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะมีรอยแยกทางสติปัญญากันทั้งโลก

คนในโลกนี้ไม่รู้จักใช้ข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ของโบราณสถานในประเทศตัวเอง มาออกแบบภารกิจเขาวงกตที่สอดคล้องกันเลย

หลินเย่กลับมาดูห้องถ่ายทอดสดเขาวงกตของตัวเองอีกครั้ง แล้วยิ้มจางๆ อย่างจนปัญญา

"งั้นพวกนายจะเอาอะไรมาสู้ล่ะ เจ้าพวกไก่อ่อน..."

"ฝีมือแค่นี้... เอาอะไรมามั่นใจว่าจะพิชิตเขาวงกตของฉันได้?"

...

ในโลกเขาวงกต "เมืองโบราณจิงเจวี๋ย"

เวลาในเขาวงกตผ่านไปแล้วสามชั่วโมง

ทีมสำรวจกลุ่มอาโอกิเดินทางท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้างมาสามชั่วโมงแล้วเช่นกัน

แม้พายุทรายจะรุนแรง แต่รถออฟโรดทะเลทรายรุ่นพิเศษของกลุ่มอาโอกิก็สามารถรับมือได้สบาย

เทคโนโลยีการผลิตรถยนต์ของประเทศยามาโตะนั้นยอดเยี่ยม ข้อนี้อาโอกิ รินโซมั่นใจมาก

เวลานี้เขาอารมณ์ดีสุดๆ ปากคาบซิการ์ มือหมุนพวงมาลัยอย่างสบายใจ

ผู้ช่วยนำทางที่นั่งข้างๆ รายงานข้อมูลพิกัดจีพีเอสให้เขาฟัง

"หัวหน้าอาโอกิ ตามพิกัดของเรา ตอนนี้เราอยู่ห่างจากขอบเขตเมืองโบราณจิงเจวี๋ยที่ระบุในแผนที่อีกไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรแล้วครับ"

"ขอบเขตวงกลมเป็นแค่ขอบเขตคร่าวๆ ถ้ารวมเวลาสำรวจภายในวงกลมด้วย อย่างมากไม่เกินสามชั่วโมง เราก็น่าจะหาเมืองโบราณจิงเจวี๋ยเจอ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" อาโอกิ รินโซตบไหล่ฝ่ายเทคนิค

"น่าเบื่อจริงๆ"

"ฉันบอกแล้วว่าเขาวงกตนี้ไม่มีทางถึงระดับนรกหรอก ตอนนี้ดูเหมือนจะแย่กว่าที่ฉันคิดซะอีก"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารของอาโอกิ รินโซ

"หัวหน้าครับ ข้างหน้าหนึ่งร้อยเมตร พบกองคาราวาน!"

อาโอกิ รินโซหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นส่องดู พบว่าไม่ไกลออกไปมีกลุ่มคนอยู่จริงๆ

คนกลุ่มนี้สวมเสื้อผ้าชุดใหญ่รุ่มร่าม เป็นเครื่องแต่งกายแบบชาวตะวันตกของต้าเซี่ยอย่างชัดเจน ในมือจูงอูฐอยู่ด้วย

ที่แปลกที่สุดคืออูฐเหล่านั้นล้วนเป็นสีขาว

"กองคาราวาน? ในทะเลทรายเวิ้งว้างแบบนี้มีกองคาราวานได้ไง? ขับรถเข้าไปดูซิ"

ในเขาวงกตมี NPC อยู่ ตามประสบการณ์ของอาโอกิ รินโซ มักจะได้ข้อมูลภารกิจบางอย่างจากปาก NPC ในเขาวงกต

ไม่นาน กลุ่มอาโอกิก็มาถึงหน้าชาวตะวันตกกลุ่มนั้น

อาโอกิ รินโซลงจากรถ เดินตรงไปหาชายชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม

"ตาแก่ แกชื่ออะไร"

"เฮ้ๆ ข้าชื่ออันลี่หม่าน เป็นแผนที่เดินได้ของทะเลทรายแห่งนี้" ชายชราฉีกยิ้มกว้าง พูดด้วยสำเนียงแปร่งๆ ที่ฟังดูเหมือนคนขายเนื้อย่าง

"แผนที่เดินได้? หึหึ งั้นแกพาพวกเราไปหาเมืองโบราณจิงเจวี๋ยได้ไหม"

อาโอกิ รินโซเกิดความคิดขึ้นมา

ถ้าให้ทีมสำรวจหาเอง ก็น่าจะหาเจอ แต่คงต้องเสียเวลาหน่อย

เขาวงกตขยะแบบนี้ อาโอกิ รินโซไม่อยากเสียเวลาด้วยแม้แต่นาทีเดียว

"เมืองโบราณจิงเจวี๋ย? พวกเจ้าจะไปเมืองโบราณจิงเจวี๋ย?"

"ไม่ๆๆ! อันลี่หม่านจะไม่มีวันไปที่แบบนั้นเด็ดขาด เมืองโบราณจิงเจวี๋ยเป็นที่อยู่ของปีศาจ! ใครไปที่นั่นต้องถูกสาปแน่นอน"

"ถ้าเข้าไปในเมืองโบราณจิงเจวี๋ย ปีศาจจะตื่นขึ้น แล้วมันจะกลืนกินที่นี่จนหมด"

"คนต่างถิ่น พวกเจ้ารีบกลับไปเถอะ พายุทรายดำกำลังจะมาแล้ว ไม่มีอูฐขาวไม่มีทางหนีพ้นพายุทรายดำได้หรอก! แต่ดูจากหน้าตาพวกเจ้าแล้วต้องเป็นคนเลวแน่ๆ อันลี่หม่านจะไม่ให้อูฐกับพวกเจ้าเด็ดขาด"

เมื่อได้ยินตาแก่ประหลาดพูดจาอัปมงคล สีหน้าของอาโอกิ รินโซก็มืดครึ้มลง

"บากะ!"

เขาชักปืนพกออกมา จ่อไปที่หน้าผากของอันลี่หม่านแล้วลั่นไกทันที

ทหารด้านหลังก็ยกปืนไรเฟิลขึ้น กราดยิงใส่ฝูงคนและอูฐอย่างไม่ปรานี

เลือดสีแดงฉานย้อมผืนทรายใต้เท้าอย่างรวดเร็ว

"พูดมาก น่ารำคาญ สมควรตาย!"

"ไม่มีใครมีสิทธิ์มาต่อรองกับเผ่าพันธุ์ยามาโตะผู้สูงส่งอย่างข้า"

มุมปากของอาโอกิ รินโซยกยิ้มเย็นชา

นิสัยของเขาเป็นแบบนี้

ในเขาวงกต เขาจะฆ่า NPC ตามอำเภอใจเมื่อไหร่ก็ได้ ยังไงฆ่าคนในโลกเสมือนจริงไปเท่าไหร่ก็ไม่ผิดกฎหมาย

โลกใบนี้กลับตอบสนองความชั่วร้ายของเขาได้เป็นอย่างดี

เมื่อเห็นการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ ในห้องถ่ายทอดสดก็เกิดการวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือดทันที

[พวกยามาโตะนี่โหดเหี้ยมจริงๆ ดีนะที่โลกนี้มีเทพเจ้าแห่งเขาวงกตคอยควบคุม ไม่งั้นพวกยามาโตะคงไล่ฆ่าล้างโลกไปแล้วมั้ง!]

[NPC ทุกตัวไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมามั่วๆ นะ ฆ่า NPC ทิ้งขว้างแบบนี้ ระดับนักสำรวจของยามาโตะก็คงมีแค่นี้แหละ]

[ถึงจะเป็นโลกเสมือนจริง แต่พวกยามาโตะนี่ทำตัวน่ารังเกียจชะมัด]

สถานการณ์โลกในตอนนี้ แทบไม่มีประเทศไหนเห็นหัวต้าเซี่ย แต่ประเทศที่มีความแค้นกับยามาโตะก็มีไม่น้อย

โดยเฉพาะประเทศมหาอำนาจเหล่านั้น ล้วนเป็นคู่แข่งของยามาโตะทั้งสิ้น

พฤติกรรมปกติของชาวยามาโตะในเขาวงกตคือการปล้นฆ่าชิงทรัพย์ บางครั้งถึงขั้นระเบิดภูเขาเผากระท่อมเพื่อทำลายเขาวงกต

การกระทำของอาโอกิ รินโซเมื่อครู่ทำให้หลายคนทนดูไม่ได้

แต่ไม่นาน ในคอมเมนต์ของห้องถ่ายทอดสดก็มีพวกยามาโตะออกมาโต้ตอบ

[ฆ่า NPC แล้วไง? เทพเจ้าแห่งเขาวงกตห้ามเหรอ?]

[ลัทธิทหารคือวิถีแห่งองค์จักรพรรดิของพวกเรา! ใครข้องใจ?]

[นี่มันเกมของผู้แข็งแกร่ง! พวกอ่อนแอก็ไสหัวไปซะ]

ในห้องถ่ายทอดสดเริ่มเปิดศึกด่าทอกันอีกระลอก แต่อาโอกิ รินโซที่อยู่ในโลกเขาวงกตย่อมไม่รับรู้เรื่องเหล่านี้

เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากกระบอกปืนเบาๆ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

แต่ในตอนนั้นเอง ลูกทีมคนหนึ่งด้านหลังก็ร้องอุทานขึ้นมา

"หัว... หัวหน้าครับ นั่นมันอะไรทางทิศใต้?"

"ทำไมฟ้าจู่ๆ ก็มืดลง"

อาโอกิ รินโซเงยหน้ามอง แล้วก็ต้องยืนตะลึงงันอยู่กับที่

เพราะเวลานี้ท้องฟ้าทางทิศใต้กลับกลายเป็นสีดำสนิท!

ดวงอาทิตย์ถูกกลืนกินไปทั้งดวง เริ่มจากมุมหนึ่ง ลามไปค่อนดวง จนสุดท้ายหายไปจนหมดสิ้น

จากนั้นเสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังแว่วมาจากขอบฟ้าไกลลิบ

นั่นคือเสียงเสียดสีของเม็ดทรายนับล้าน!

ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนของเทพปริศนาก็ดังขึ้นข้างหูอาโอกิ รินโซ

[เรียนท่านนักสำรวจ พายุทรายดำกำลังจะมาเยือน! โปรดระวังและหลบหนี!]