บทที่ 52 [เมืองชายขอบ ฝนกรด]

บทที่ 52 [เมืองชายขอบ ฝนกรด]

【จบช่วงปรับตัวสำหรับมือใหม่ เตรียมเปลี่ยนฉากแล้วนะจ๊ะ!】

เวลาสี่ทุ่มห้าสิบนาที บนท้องถนน พาหนะส่วนใหญ่ได้หยุดนิ่งลงแล้ว มีเพียงผู้เล่นผู้จดจ่อบางส่วนที่ระยะทางยังไม่ครบเท่านั้นที่ยังดิ้นรนขับเคลื่อนต่อไป

ภายใต้แสงไฟหลากสีสันสาดส่อง เจียงอวี้เพิ่งออกกำลังกายเสร็จไปครึ่งชั่วโมงและเข้าสู่ช่วงยืดกล้ามเนื้อ ตอนนี้เขาเริ่มชินกับสไตล์ของ "แถบไฟระเบิดพลังจังหวะแดนซ์" แล้ว อย่างอื่นไม่ขอพูดถึง แต่ความสว่างนี่ของจริง!

สิ่งที่น่ากล่าวถึงคือ ก่อนที่จะเปิดไฟในคืนนี้ เขาเพิ่งได้สดับฟังบทเพลงบทหนึ่งจาก "เตาพลังงานขี้โมโห" ของตัวเอง! จะพูดยังไงดีล่ะ... ถ้าเป็นในยุคสมัยที่สงบสุข การได้ยินเสียงร้องเพลงแบบนี้ มีความเสี่ยงที่จะโดนจับไปประหารชีวิตสูงมาก มันห่วยแตกแบบสุดๆ! เชื่อไหมล่ะ?! พอเตานั่นอ้าปาก เสียงที่ออกมาดันเป็นเสียงของออโก้ซะอย่างนั้น! ......

อย่างไรก็ตาม เจียงอวี้เริ่มชินแล้ว เพราะที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยเจออะไรที่มันปกติสักอย่าง ทนๆ เอาเดี๋ยวก็ดีเอง เจียงอวี้คิดอย่างด้านชาพลางเปลี่ยนสลับแขนเพื่อยืดเหยียด

เจียงอวี้ครุ่นคิดตามความเคยชิน— เสบียงที่ตุนไว้ค่อยเอาลงขายพรุ่งนี้แล้วกัน! ในแง่หนึ่ง วันนี้เขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงและไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว อีกแง่หนึ่งคือต้องรอดูว่าสถานการณ์หลังจากจบช่วงมือใหม่จะเป็นอย่างไรกันแน่ จะได้ตัดสินใจตั้งราคาเสบียงได้ถูกต้อง!

เมื่อยืดเส้นยืดสายเสร็จ เวลาพอดีเป๊ะที่สี่ทุ่มตรง! หน้าจอระบบประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์เด้งขึ้นมา!

【โอฮาโย เหล่าผู้เล่นนกน้อยทั้งหลาย! ไม่ได้ยินเสียงของตต (ระบบ) มานาน ทุกคนคิดถึงกันบ้างไหมจ๊ะ?】

ผู้เล่น [ราชาป่าสุดคลั่ง]: "คิดถึงแม่แกสิ"

【ผู้เล่น [ราชาป่าสุดคลั่ง] ถูกแบนจากการส่งข้อความ 2 ชั่วโมง】

เจียงอวี้หลุดขำพรืดออกมา ปากเสียขั้นสุด แต่ก็เป็นการรับชมที่เพลินตาขั้นสุดเหมือนกัน สมควรแล้ว!

【......】

หลังจากรอไปสองวินาทีเพื่อให้แน่ใจว่า "ราชาป่าสุดคลั่ง" เงียบเสียงไปแล้ว เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

【อะแฮ่ม เข้าเรื่องกันดีกว่า ช่วงปรับตัวสำหรับมือใหม่ (7 วัน) ได้สิ้นสุดลงแล้ว! ตต (ระบบ) เชื่อว่าผู้เล่นทุกคนคงคุ้นเคยกับรูปแบบของเกมเอาชีวิตรอดบนท้องถนนแล้วสินะ! และยังมีผู้เล่นส่วนน้อยที่ก้าวล้ำหน้าพวกคุณไปไกล ได้ไปสัมผัสกับจุดให้บริการและเหล่าพ่อค้ามอนสเตอร์ที่เราจัดเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน! ตต เชื่อว่าพวกคุณต้องได้รับประสบการณ์ที่น่าประทับใจแน่นอน!】

【แต่—】

ระบบเว้นช่วงไปนิดหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเย้ยหยันประชดประชันที่คุ้นเคย 【แต่ว่า สิ่งที่พวกคุณเจอมาทั้งหมดมันยังง่ายเกินไปหน่อยไหมจ๊ะ? ไม่มีความท้าทายเลยสักนิด ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือเลยล่ะ! เพราะฉะนั้น เตรียมตัวพร้อมหรือยังเหล่านกน้อย? วันพรุ่งนี้ ฉากใหม่ - เมืองชายขอบฝนกรด กำลังจะออนไลน์! ฉากนี้จะคงอยู่เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม! ตลอดหนึ่งเดือนนี้ ผู้เล่นทุกคนจะได้สัมผัสกับชีวิตการเอาชีวิตรอดบนท้องถนนที่แตกต่างจากตอนนี้อย่างสิ้นเชิง รับประกันความแสบทรวงและตื่นเต้นแน่นอนจ้า~ ตั้งตารอกันได้เลย!】

สิ้นเสียงประกาศของระบบได้ไม่นาน เจียงอวี้ก็เห็นข้อความในช่องแชทพุ่งกระฉูดจนอ่านไม่ทัน! เต็มไปด้วยเครื่องหมายตกใจและคำเซ็นเซอร์! และคำว่า "เชี่ย" นับไม่ถ้วน!

ผู้เล่น [0215]: "ฝนกรด?!! พับผ่าสิ ไม่ใช่แค่ฝนธรรมดาใช่ไหมเนี่ย? แล้วจะรับมือยังไงวะน่ะ?!!" ผู้เล่น [ใจเต้นไม่เท่าลงมือทำ]: "อยู่ตั้งเดือนนึงเลยเหรอ?! แค่ 7 วันช่วงมือใหม่ก็จะตายกันหมดแล้ว 30 วันจะรอดได้ไงวะ?!!" ผู้เล่น [รองเท้าเทพธิดาฉันจะเอาน้ำผสมดื่มไป 3 ปี]: "เฮงซวย เกมนี้มันกะไม่ให้คนรอดเลยนี่หว่า! แล้วไอ้จุดให้บริการที่พูดถึงเมื่อกี้คืออะไร ทำไมฉันไม่เห็นเจอเลย?" ผู้เล่น [รองเท้าเทพธิดาฉันจะเอาน้ำผสมดื่มไป 3 ปี]: "จุดให้บริการคืออะไร ใครก็ได้ช่วยแชร์หน่อยสิ? ข้างในมีอะไรบ้าง?" "..."

ข้อความเรื่องจุดให้บริการโผล่มาแค่แวบเดียวก็โดนคนอื่นโพสต์ทับไปจนหาย ตลกชะมัด ใครเขาจะยอมแชร์ข้อมูลที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตลงในช่องแชทง่ายๆ แบบนั้นล่ะ

เจียงอวี้ชำเลืองมองแวบเดียวแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจ ในช่องแชทส่วนใหญ่คือการระบายอารมณ์ ส่วนน้อยคือการคาดเดารูปแบบและกฎเกณฑ์ของเมืองชายขอบฝนกรด แต่ถ้ามองข้ามเรื่องฝนกรดตามตัวอักษรไป ก็ไม่มีใครเดาอะไรออกมากกว่านั้น

เจียงอวี้เองก็กำลังใช้ความคิดอยู่เช่นกัน; ฝนกรด สิ่งที่จะได้รับผลกระทบโดยตรงที่สุดคิอ พาหนะ! ฝนกรดมีฤทธิ์กัดกร่อน นั่นหมายความว่าผู้เล่นส่วนใหญ่จำเป็นต้องเสริมความแข็งแกร่งให้รถของตัวเอง ไม่อย่างนั้นหากรถพังลงเมื่อไหร่ ก็เท่ากับเป็นการประกาศปิดฉากเกมเอาชีวิตรอดได้ทันที และถ้าต้องการเสริมรถ ราคาซื้อขายวัสดุพื้นฐานอย่าง แผ่นเหล็ก ก็ต้องพุ่งสูงขึ้นแน่นอน! ซึ่งส่วนนี้เจียงอวี้เพิ่งจะตุนไว้เพียบเลยนี่นา! ดูท่าต้องให้พี่ชายเจ้าทั่งทำงานล่วงเวลาเพื่อหลอมเศษวัสดุพวกนั้นใหม่อย่างเร่งด่วนซะแล้ว!

นอกจากเรื่องรถ เจียงอวี้ยังคาดการณ์ว่าฝนกรดอาจส่งผลต่อการจัดหาน้ำและอาหาร แต่ส่วนนี้เขายังไม่แน่ใจนัก เพราะอาหารและน้ำส่วนใหญ่ในเกมนี้สุ่มออกมาจากกล่องสมบัติ ยกเว้นเสียแต่ว่าฝนกรดจะส่งผลต่ออัตราการดรอปและไอเทมในกล่อง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่กระทบมาก จุดนี้คาดเดายาก คงต้องรอดูสถานการณ์พรุ่งนี้

นอกเหนือจากคำว่าฝนกรด เจียงอวี้ยังสะดุดตากับคำว่า [เมืองชายขอบ]; นี่เป็นแนวคิดที่ค่อนข้างประหลาด! เพราะถ้าแค่ขับรถบนถนน คำว่าเมืองหรือไม่มีเมืองสำหรับผู้เล่นมันแทบไม่มีความหมาย ยกเว้นแต่ว่า— จะมีแผนที่ใหม่! เจียงอวี้พลันนึกถึงเงาร่างของเมืองจางๆ ที่เห็นในหมอกสีขาวสองข้างทางขึ้นมาได้! หรือว่า นั่นคือเมืองชายขอบ? ในหมอกสีขาวทั้งสองฝั่ง อาจจะมีแผนที่ใหม่ซ่อนอยู่?!

ขณะที่เจียงอวี้กำลังจดจ้องช่องแชทและจมอยู่ในความคิด ทั้งอวี๋เฉิงและหน้าต่างที่ปิดไม่ได้ต่างก็ส่งข้อความมาหา แต่เจียงอวี้ยังให้คำตอบที่แน่นอนไม่ได้ จึงบอกไปเพียงว่าให้รอดูพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องจุดให้บริการ เจียงอวี้เปรยไปนิดหน่อยว่าการเข้าไปข้างในและทำกิจกรรมต่างๆ จำเป็นต้องใช้เหรียญรถยนต์ ทั้งสองคนนี้ถือเป็นเป้าหมายการลงทุนระยะยาวของเขา การแบ่งปันข้อมูลเล็กน้อยจึงไม่ใช่เรื่องเสียหาย

ราตรีเริ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ ข้อความในช่องแชทก็ยังคงเลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าการมาถึงของฉากใหม่ได้จุดชนวนความตึงเครียดให้ทุกคนจนเริ่มฟุ้งซ่านไปไกล หากเป็นเมื่อก่อน เจียงอวี้คงร่วมวงด่าระบบไปกับคนอื่นแล้ว แต่ตอนนี้ ในเมื่อมีเสบียงเต็มมือใจเขาก็เลยนิ่ง เจียงอวี้จึงไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกขนาดนั้น พูดยังไงดีล่ะ ถ้าเขามีทั้งอาหารและแผ่นเหล็กเต็มบ้านขนาดนี้ แล้วยังต้องไปตายในไอ้ [เมืองชายขอบฝนกรด] นั่นล่ะก็ มันก็คงพิสูจน์ได้แค่ว่าดวงเขาถึงฆาตจริงๆ!

เจียงอวี้ส่ายหัว สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป— นอนดีกว่า! ต้องนอนให้เต็มอิ่ม ถึงจะมีแรงเผชิญหน้ากับวันใหม่!