ตอนที่ 19 บรรยากาศที่น่ากลัวที่สุดก็คือความเงียบ

 

ตอนที่ 19 บรรยากาศที่น่ากลัวที่สุดก็คือความเงียบ

 

ตลอดเวลาหวังลิ่งกลัวการพบเจอหัวหน้าลี

 

ถ้าเขาบอกตาแก่คนนี้ว่าถึงอายุจริงของเขา เขาคงได้รับการดูแลเหมือนว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด

 

แต่ถ้าหากเขาอธิบายไม่ละเอียด และสร้างความเข้าใจผิด...ตาแก่คนนี้คงคิดว่าเขาเป็นคนโกหก

 

จากประสบการณ์ของหัวหน้าลี มันมีแค่เพียงเหตุผลเดียวที่คนซึ่งแข็งแกร่งขนาดนี้จะมาเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายธรรมดาแบบนี้

 

เหตุผลแรก “เพื่อหลบซ่อนตัว”

 

เหตุผลประการที่สอง “เพื่อไล่ตามความรัก...”

 

หวังลิ่งได้เข้าร่วมทีมหน่วยรบพิเศษ7ดาวเพียงไม่กี่วัน แต่เขาก็เป็นคนที่เงียบแม้แต่ตอนที่ทุกคนพยายามหยอกล้อ เขาไม่แม้แต่จะพูดหรือส่งเสียง ดังนั้นหัวหน้านี้จึงชี้ไปที่เหตุผลแรก

 

เขาได้ยินข่าวลือเมื่อไม่กี่วันก่อนเรื่องที่หวังลิ่งและซุนหรงพบเจอที่สวนตระกูลเสี่ยว

 

มันเหมือนกับว่าจากท้องที่อึมครึมก็พลันสว่างในทันที

 

หวันหน้าลีมองไปที่หวังลิ่งราวกับว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว “ฉันถามอะไรหน่อยได้ไหมที่ปรึกษาหวัง นักฆ่าจากเงาสายธาร2คนที่จะลักพาตัวซุนหรง เมื่อไม่กี่วันก่อน ก็เป็นมีฝือของ...”

 

“อืม...” หวังลิ่งตอบแทบจะในทันที สำหรับคนที่รู้พลังที่แท้จริงของเขา มันไม่ค่อยน่าตกใจเท่าไหร่สำหรับหัวหน้าลี และหวังลิ่งก็ไม่ได้คิดจะปกปิดมัน

 

“ถ้าอย่างงั้นฉันขอถามอะไรอีกนิด ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและซุนหรง...”

 

“แค่เพื่อนร่วมห้อง”

 

หวังลิ่งตอบนิ่งๆแบบปกติของเขา

 

หัวหน้าลีจ้องไปที่หวังลิ่ง ด้วยสีหน้าตกใจ [เขาไม่ได้มาเพื่อจุดประสงค์พิเศษบางอย่างหรือมาใช้ชีวิตแบบวัยรุ่น…บ้าจริง! หรือที่ปรึกษาหวังจะไม่ชอบผู้หญิง?]

 

“...” ตอนนี้หวังลิ่งอยากจะบีบคอตาแก่คนนี้จริงๆ

 

เขาอยากรู้จริงๆว่าทำไมคนที่เคยเป็นถึงหัวหน้าหน่วยรบพิเศษถึงกลายมาเป็นหัวหน้ารักษาความปลอดภัยของโรงเรียนแห่งนี้?

 

หวังลิ่งสงสัยในเรื่องนี้จริงๆ จากประวัติการทำงานของหัวหน้าลีถึงแม้จะเกษียณ เขาก็สามารถไปเป็นผู้บังคับบัญชาทำงานเบื้องหลังได้ หวังลิ่งคิดว่าตำแหน่งนั้นน่าจะเหมาะกับตาแก่ลีมากกว่า ที่ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องโผล่หน้าออกมาทั้งวัน แค่นั่งคอยสั่งการอยู่ข้างหลังจอภาพ มันน่าจะเหมาะกับเขามากกว่า

 

“หรือว่าคุณได้รับการบาดเจ็บภายใน?” หวังลิ่งรู้สึกถึงความผิดปกติของหัวหน้าลี

 

ถึงแม้จะไม่ใช้พลังตาสวรรค์ ตาของหวังลิ่งก็มีความสามารถมองทะลุได้ดีกว่าเครื่องมือในยุคปัจจุบัน

 

หัวหน้าลียิ้มเจื๋อน “หลังกลับมาจากประตูมิติและในช่วงพักรักษาตัว เพราะอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ ทำให้การบาดเจ็บภายในเลวร้ายกว่าเดิม และทำให้ฉันไม่สามารถเคลื่อนที่อย่างว่องไวได้อย่างเมื่อก่อน”

 

“มันเกิดอะไรขึ้น?” หวังลิ่งเลิกคิ้วขึ้นและพูดด้วยโทรจิตอย่างเคยชิน

 

“หลังจากฉันตื่น ฉันก็ร้อนใจที่จะตามหาที่ปรึกษาหวัง ฉันอยากจะขอบคุณเป็นการส่วนตัว ในครั้งแรกฉันยังไม่แม้แต่จะเดินไปถึงทางเดินพยาบาลที่นั่นเจอฉันและได้ใช้วิชาตรึงเงาลากฉันกลับไปที่เตียง”

 

“...”

 

“ในครั้งที่สอง ฉันเดินออกจากโรงพยาบาลและโดนจับได้โดยหัวหน้าของฉัน โดยที่เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงเขาใช้วิชามังกรทะยานใส่ฉัน เกือบทำให้ฉันเป็นหมัน แต่สุดท้ายฉันก็โดนจับได้และถูกส่งกลับไปห้องพักฟื้น”

 

“...” มันอะไรกันวะเนี่ย ทำไมถึงต้องทำอะไรถึงขนาดนั้น?

 

“ครั้งที่สาม ฉันกำลังจะออกจากโรงพยาบาลด้วยกระบี่บินของฉันผ่านทางหน้าต่าง แต่ฉันลืมทำลายผนึกพลังวิญญาณที่โรงพยาบาลใช้งาน ฉันจึงไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้และฉันตกตึกลงมาจากชั้น30” หัวหน้าลีถอนหายใจด้วยสีหน้าเจ็บปวดและขมขื่น “และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่สามารถฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์”

 

“...” หวังลิ่งคิดว่าอาการบาดเจ็บภายในจริงๆคงเป็นภายในสมองของตาแก่คนนี้ น่าจะมาจากได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจจากภายในประตูมิติ แม้ว่าจะได้รับการรักษาแล้วมันก็ไม่สามารถรักษาสิ่งที่เขาพบเจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในประตูมิติ

 

เมื่อฟังสิ่งที่หัวหน้าลีเล่าจบ หวังลิ่งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สำหรับอดีตหัวหน้าหน่วยรบพิเศษ ใครจะคิดว่าหลังจากเขากลับมาเขาจะได้รับผลกระทบทางจิตใจอย่างรุนแรงจากหมอกพิษภายในประตูมิติ

 

ด้วยระดับความฉลาดของหัวหน้าลีในตอนนี้ ลืมเรื่องการต่อสู้ไปได้เลย เขาน่าจะทำได้แค่เล่นเกมจับคู่

 

หวังลิ่งสูดหายใจเข้า และแสงสีขาวค่อยๆเรืองแสงขึ้นบนมือของเขา

 

ในบรรดาวิชาขั้นสูง วิชาชำระล้างขั้นสูงสามารถชำระล้างปีศาจได้ทั้งมวล ในขั้นแรกมันสามารถขจัดพิษ และในขั้นสูงมันสามารถกำจัดจิตมาร

 

ด้วยความชำนาญในวิชาชำระล้างขั้นสูงนี้ หวังลิ่งเชื่อว่าเขาสามารถเปลี่ยนพวกโรคจิตที่ชอบฉวยโอกาสผู้หญิงในที่สาธารณะให้กลายเป็นพระวัดเส้าหลินได้

 

เมื่อหัวหน้าลีเห็นแสงในมือหวังลิ่งเขาแทบลืมหายใจ

 

มันเป็นวิชาที่เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน ด้วยแสงที่สว่างและความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณมันก็เพียงพอแล้วเพื่อพิสูจน์ว่าหวังลิ่งมีความชำนาญมากแค่ไหน

 

ตาของเขาจ้องไปที่แสงนั่นสมกับที่เขาชื่นชมในตัวหวังลิ่ง “นี่แหละที่ปรึกษาหวังที่ฉันรู้จัก เธอยังแข็งแกร่งไม่เปลี่ยน!” เขารู้สึกว่า วิชาที่เขาตามหามาตลอดหลายปีมันเป็นหนึ่งในวิชาลับของหวังลิ่ง

 

“แสงนี้จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายในทั้งหมด” หวังลิ่งไม่ได้พูดอะไรมากก่อนที่จะวางมือลงบนหน้าผากของหัวหน้าลี แสงค่อยๆถูกดูดซึมไป

 

หัวหน้าลีรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเย็นๆไหลผ่านสมองเขา พิษที่อยู่ติดอยู่ในหัวของเขาค่อยๆถูกขจัดออก

 

ท้ายที่สุดพิษทั้งหมดก็ถูกขจัดออกไปจนหมด หวังลิ่งปั้นก้อนหลังงานสีดำด้วยนิ้วของเขาและรวมมันเข้ากับแสงชำระล้างเพื่อกำจัดมันทิ้งไป

 

“สุดยอด!” หัวหน้าลีพูดด้วยเสียงแหลมซึ่งมันน่ารำคาญสำหรับหวังลิ่ง

 

หลังจากพิษทั้งหมดซึ่งเคยอยู่ภายในร่างกายเขามานานกว่า3ปีถูกขจัดออก เขารู้สึกว่าเขาหนุ่มขึ้นเป็น100ปี! ไม่ใช่แค่เพียงร่างกายเขาเบาขึ้น เขารู้สึกถึงพลังวิญญาณของเขาไหลเวียนภายในร่างกายอย่างลื่นไหลราวกับสายน้ำไม่ติดขัด

 

“ที่ปรึกษาหวัง เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ!” หัวหน้าลีชื่นชมในตัวหวังลิ่งเพิ่มขึ้นอีก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาได้พบหมอดังๆจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครเลยที่สามารถรักษาพิษเหล่านี้ได้ แม้แต่เทคโนโลยีทันสมัยและยาบำรุงที่ดีที่สุดก็ไม่สามารถเทียบเท่ากับวิชาของหวังลิ่งได้เลยแม้แต่น้อย

 

“ผมไม่ใช่ที่ปรึกษาแล้ว ตั้งแต่นี้ไปในโรงเรียนผมเป็นนักเรียนธรรมดา เรียกผมว่าหวังลิ่งเถอะ” หวังลิ่งแก้ให้ถูกต้อง

 

“ได้เลยนักเรียนหวังลิ่ง...” เรื่องอะไรที่เขาจะไม่เชื่อฟังปรมาจารย์? หัวหน้าลีมองไปที่ศพซึ่งกองอยู่บนพื้น “แล้วเราจะทำยังไงดีกับศพของชิวหยิง?”

 

หวังลิ่งไม่ได้พูดอะไรเขาแค่มองไปที่หลังของหัวหน้าลี

 

ตอนนี้พิษของเขาถูกขจัดจากสมองไปหมดแล้ว เขาเข้าใจสิ่งที่หวังลิ่งคิด

 

เขาเข้าใจว่า หวังลิ่งปล่อยให้เขาเป็นคนจัดการ

 

หรือในอีกแง่ ถ้าหากข่าวรั่วไหลออกไปว่าหวังลิ่งเป็นคนฆ่านักฆ่าจากเงาสายธารระดับโบว์แดง เขาคงไม่พ้นกลายเป็นข่าวลงหน้าหนึ่งเป็นเดือนๆ ซึ่งขัดกับความตั้งใจของหวังลิ่ง

 

หวังลิ่งไม่ได้อยากจะลบความทรงจำของหัวหน้าลีในครั้งนี้ หลังจากเขาคิดมานาน เขาต้องการให้คนผู้นี้เป็นโล่ให้กับเขา เขาอาจจะช่วยเรื่องปกปิดพลังที่แท้จริงของเขาในขณะที่อยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ได้

 

นอกเหนือจากการเข้าใจผิดเรื่องอายุของเขาแล้ว หวังลิ่งรู้สึกว่ามันก็ผิดพลาดมาตั้งแต่ต้นแล้ว เขาก็จะไปให้สุดเลย...

 

สายลมเอื่อยๆกระทบหน้าพวกเขา และหูของหวังลิ่งก็ได้ยินเสียงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ๆ มันถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปแล้วเพื่อรับมือกับปัญหาอื่นต่อ

 

มันก็เป็นเวลานานมากแล้วตั้งแต่เขาทิ้งร่างปลอมไว้...หวังลิ่งไม่รู้ว่าร่างปลอมนั้นจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน

 

*พุ๊ฟ!* หวังลิ่งหายตัวไปท่ามกลางสายลม

 

การที่เห็นหวังลิ่งหายตัวไปดื้อๆ หัวหน้าลีถอนหายใจจากความห่างชั้นของพลัง เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง ยังอ่อนหัด... ยังอ่อนหัด...

 

ไม่ว่าจะเป็นใครที่กล้าคิดร้ายกับโรงเรียนที่ซึ่งเขาดูแลอยู่ หัวหน้าลีจะไม่ยอมเสียโอกาส...ที่เขาจะทำหน้าที่ในฐานะอาจารย์!

 

ในขณะที่หัวหน้าลีถอนหายใจ ทีมรักษาความปลอดภัยโรงเรียนก็มาถึงที่เกิดเหตุอย่างที่หวังลิ่งคาดการณ์ไว้

 

เมื่อทีมรักษาความปลอดภัยเห็นเงาตะคุ่มๆของคนใต้ต้นไม้ พวกเขาก็ตะโกนออกไปด้วยความตกใจ “ใครน่ะ?”

 

หัวหน้าลีค่อยๆเดินออกมาจากใต้ต้นไม้ในขณะที่มือยังไพล่หลังอยู่ ด้วยใบหน้าเข้มขึม “ฉันเอง!”

 

“หัวหน้า!”

 

ทีมรักษาความปลอดภัยรีบเข้าแถวและทำความเคารพ

 

“อืม” หัวหน้าลีชี้ไปยังศพที่อยู่บนพื้น “ฉันพึ่งกำจัดนักฆ่าจากเงาสายธาร ช่วยฉันเก็บศพมันหน่อย...”

 

หลังจากที่มอบหมายคำสั่งแล้ว หัวหน้าลีก็เดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

 

ทีมรักษาความปลอดภัยเดินเข้าไปดูศพและสบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้ สาเหตุการตายมันน่าสยดสยองเกินไป จากกระดูกที่แตกไปหมดทั้งร่าง...ศพนี้เรียกง่ายๆว่าไม่มีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่เป็นแค่เพียงก้อนเนื้อ!