บทที่ 23 ตู่กูเหยียนมาเยือน

วันนั้น หลังจากเปิดคลินิกได้ไม่นาน ก็มีเด็กชายหญิงคู่หนึ่งเดินเข้ามา ดูจากอายุน่าจะราวๆ 12-13 ปี เด็กผู้หญิงผมม่วงตาสีเขียวมรกต ท่าทางปราดเปรียว ส่วนเด็กผู้ชายผมสั้นสีฟ้าเทา บุคลิกหยิ่งทะนงโดยกำเนิด ลักษณะเด่นชัดขนาดนี้ บอกได้คำเดียวว่าคือ 'ตู่กูเหยียน' และ 'อวี้เทียนเหิง' หลินเฟิงยิ้มมุมปาก เปิดร้านมาเดือนกว่า ในที่สุดคนที่รอคอยก็มาถึง

หลินเฟิงทบทวนข้อมูลของทั้งคู่ ตู่กูเหยียนแก่กว่าถังซาน 6 ปี อวี้เทียนเหิงแก่กว่าตู่กูเหยียน 1 ปี สรุปคือตอนนี้ตู่กูเหยียน 12 ปี อวี้เทียนเหิง 13 ปี เพิ่งเข้าเรียนที่ 'โรงเรียนราเชนทร์เทียนโต้ว' ได้ไม่นาน ทีมราเชนทร์ยังไม่ก่อตั้ง แม้แต่ 'เย่หลิงหลิง' น้องเล็กสุดของทีมก็น่าจะยังไม่เข้าเรียน

ทั้งสองเดินอาดๆ เข้ามาโดยไม่รอให้หลินเฟิงทักทาย ตู่กูเหยียนเดินนำ อวี้เทียนเหิงเดินตาม ตรงดิ่งมาที่โต๊ะตรวจของหลินเฟิง

ตู่กูเหยียน: "นี่น่ะเหรอ หลินเฟิง หมอเทวดาที่เขาเล่าลือกัน? ที่คุยโวว่าแก้พิษได้ทุกชนิด? อายุแค่นี้อย่าขี้โม้นักเลย" น้ำเสียงของตู่กูเหยียนแฝงความหยิ่งยโส นางได้ยินคนซุบซิบเรื่องคลินิกหลินเฟิง ว่าหลินเฟิงเชี่ยวชาญการถอนพิษชนิดที่ไม่มีใครเทียบได้ ในฐานะวิญญาณจารย์สายพิษที่มีปู่เป็นถึง 'พรหมยุทธ์พิษ' ตู่กูเหยียนย่อมไม่เชื่อถือและหมั่นไส้เป็นธรรมดา วันนี้เลยต้องมาลองของสักหน่อย

หลินเฟิงทำหูทวนลม 'จะใช้เธอเป็นเหยื่อล่อปู่เธอแท้ๆ แต่มาทำตัวแบบนี้ ฉันไม่คุยด้วยหรอก' เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ก้มหน้าอ่านตำราแพทย์ต่อไป

เห็นหลินเฟิงเมินใส่ ตู่กูเหยียนที่หงุดหงิดอยู่แล้วตบโต๊ะตรวจดังปัง "เฮ้ย! ข้าคุยกับเจ้าอยู่นะ!" อวี้เทียนเหิงยืนประกบข้าง พร้อมบวกเต็มที่ หลินเฟิงคิดในใจ 'นี่มาจีบสาวหรือเป็นแฟนกันแล้วเนี่ย? เวลานี้คงยังไม่คบกันมั้ง เจ้าเด็กแก่แดด ริจะมีความรักในวัยเรียนเรอะ'

เขาเงยหน้ามองตู่กูเหยียนแล้วถามเสียงเรียบเจือรำคาญ "มีธุระอะไร?"

ยิ่งทำให้นางปรี๊ดแตก ชี้หน้าด่ากราด "ไอ้เด็กบ้า! เจ้าจะหยิ่งเกินไปแล้วนะ!"

หลินเฟิง: "เธอเดินดุ่มๆ เข้ามา แยกเขี้ยวยิงฟัน ทุบโต๊ะ ตะคอกใส่เหมือนผีเจาะปากมาพูด แล้วมาหาว่าฉันหยิ่งเนี่ยนะ?"

ตู่กูเหยียน: "ข้าพูดกับเจ้า แต่เจ้าไม่สนใจ เด็กแค่นี้ไม่มีมารยาท วันนี้แม่จะสั่งสอนให้เข็ด"

อวี้เทียนเหิง: "เหยียนเหยียน เดี๋ยวข้าสั่งสอนมันแทนเจ้าเอง เจ้านั่งพักเถอะ"

ตู่กูเหยียน: "อวี้เทียนเหิง ข้าบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเรียกข้าว่าเหยียนเหยียน เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น อีกอย่างเรื่องของข้า ข้าจัดการเองได้ ไม่ต้องยุ่ง"

หลินเฟิงเคาะโต๊ะ "คุณชาย คุณหนูครับ ผมหัวโด่อยู่นี่นะ จะจีบกันก็ไปที่อื่น อย่ามาสร้างความวุ่นวายในคลินิกผม"

ตู่กูเหยียน: "วุ่นวายบ้าบออะไร! วันนี้แม่จะสั่งสอนเด็กขี้โม้ไร้มารยาทอย่างแก!"

เจอสองมหาวิญญาณจารย์ หลินเฟิงขี้เกียจออกแรง ต่อให้เป็น 'อสรพิษมรกต' กับ 'มังกรฟ้าทรราช' ก็เถอะ เขาเลยสั่ง "หลินอัน มีคนมาป่วนสองคน จัดการซิ" ใช่แล้ว สองคน ถึงตัวปัญหาจะเป็นตู่กูเหยียน แต่อวี้เทียนเหิงก็น่ารำคาญพอกันเพราะชอบประจบสอพลออวี้เสียว-กัง

ตู่กูเหยียนและอวี้เทียนเหิงยังไม่ทันได้เรียกวิญญาณยุทธ์ ก็โดนหลินอันซัดร่วงไปกองกับพื้น อัครวิญญาณจารย์ที่ผ่านการฝึกนรกแตกจากหลินหลาน ย่อมจัดการเด็กน้อยมหาวิญญาณจารย์สองคนได้สบายๆ

หลินเฟิงมองตู่กูเหยียนที่นอนแอ้งแม้ง "ทีนี้คุยดีๆ ได้หรือยัง? ดูทรงแล้วไม่ได้มารักษา บอกมาสิว่ามีธุระอะไร?"

ตู่กูเหยียน: "คนข้างนอกลือกันว่าเจ้าแก้พิษได้ทุกชนิด วันนี้ข้าเลยมาดูให้เห็นกับตา แล้วก็อยากเตือนเจ้าว่า ถ้าไม่มีน้ำยาจริงก็รีบแก้ข่าวซะ อย่าเอาแต่โม้ เดี๋ยวชื่อเสียงจะป่นปี้"

หลินเฟิง: "ทำไมฉันต้องแก้ข่าว? แล้วเธอรู้ได้ไงว่าฉันไม่มีน้ำยา?"

ตู่กูเหยียน: "เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? กล้าดียังไงมาพูดพล่อยๆ ต่อหน้าข้า?"

หลินเฟิง: "ผมม่วงตาเขียว ตู่กูเหยียนใช่ไหม? หลานสาวพรหมยุทธ์พิษ แล้วไง?"

ตู่กูเหยียน: "รู้ว่าข้าเป็นใครยังกล้าอวดดีว่าแก้พิษได้ทุกชนิดอีกเหรอ? เจ้ารู้ไหมว่าพิษของ 'งูมรกต' ร้ายแรงแค่ไหน?"

หลินเฟิง: "ฉันว่าพิษงูมรกตก็งั้นๆ แหละ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย"

ตู่กูเหยียนโกรธจนพูดไม่ออก "เจ้า... เจ้าว่าไงนะ? พูดอีกทีซิ!"

หลินเฟิง: "ฉันบอกว่า พิษงูมรกตมันกระจอก"

ตู่กูเหยียนชี้หน้าหลินเฟิง มือสั่นระริก พูดไม่ออก "แก! แก!"

หลินเฟิง: "เอาน่า พอเถอะ ฉันจะให้โอกาสเธอปล่อยพิษงูมรกตออกมา แล้วฉันจะบอกให้ว่าทำไมมันถึงกระจอก"

ตู่กูเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์แล้วใช้ออกด้วยทักษะที่สองทันที หมอกพิษงูมรกตพุ่งเข้าใส่หลินเฟิง หลินเฟิงแค่โยนถุงเหล้าออกไป แล้วซัดฝ่ามือซ้ายกระแทกถุงเหล้าแตกกระจายเป็นละอองฝอยกลางอากาศ พร้อมกันนั้นเขาดีดนิ้วจุดประกายไฟด้วยพลังวิญญาณธาตุไม้ ยิงเปลวเพลิงสายเล็กๆ พุ่งไปจุดระเบิดละอองเหล้า พรึ่บ! ทะเลเพลิงลุกโชนเผาผลาญหมอกพิษจนเกลี้ยงพริบตา หลินเฟิงแอบถอนหายใจ 'ถังซาน การบ้านนายนี่ลอกง่ายจริงๆ' แต่หลินเฟิงใช้แค่เหล้าดีกรีแรงธรรมดา ไม่ได้ผสมกำมะถัน ไม้กำเนิดไฟ ไฟชนะพิษ แค่เปลวเพลิงจากพลังธาตุไม้ก็เพียงพอจะจัดการพิษของตู่กูเหยียนได้แล้ว

ตู่กูเหยียนยืนอึ้งตาค้าง นางไม่นึกเลยว่าพิษภูมิใจของนางจะถูกทำลายง่ายดายขนาดนี้ หมอนี่ยังไม่ทันเรียกวิญญาณยุทธ์ด้วยซ้ำ แค่มือเปล่าก็สลายพิษนางได้แล้ว

หลินเฟิงเดินเข้าไปโบกมือตรงหน้า "ฮัลโหล ตื่นๆ เห็นไหม? บอกแล้วว่ามันงั้นๆ" เจ้านี่มันร้าย แอบเหยียบซ้ำแผลใจ

ตู่กูเหยียนยังตั้งสติไม่ได้ "เป็นไปได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้!"

หลินเฟิง: "เลิกเพ้อเจ้อว่าเป้นไปไม่ได้ได้แล้ว มันไม่ได้ยากอะไรเลย แค่ความรู้รอบตัว เหล้าแรงๆ กับไฟ ถึงจะแก้พิษไม่ได้ แต่ก็สกัดกั้นพิษงูได้ก่อนจะเข้าตัว ไม่ต้องเป็นวิญญาณจารย์หรอก นายพรานทั่วไปเขาก็รู้กัน ถ้าผสมกำมะถันลงไปหน่อยก็ไล่งูได้แล้ว เป็นถึงวิญญาณจารย์งูมรกต หัดศึกษาจุดอ่อนวิญญาณยุทธ์ตัวเองบ้างสิ"

ตู่กูเหยียนมองหน้าหลินเฟิงแล้วเงียบกริบ อุตส่าห์บุกมาฉีกหน้าเขา แต่ดันโดนตอกหน้าหงายกลับไป

หลินเฟิง: "อีกอย่าง ที่ฉันบอกว่าพิษงูมรกตมันกระจอก ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ แต่เป็นเพราะ... เธอโดนพิษเล่นงานอยู่ รู้ตัวไหม?"

ตู่กูเหยียนกระโดดโหยง "พูดบ้าอะไร! ข้าเป็นวิญญาณจารย์พิษ ใครจะมาวางยาข้า?" นางไม่เชื่อเด็ดขาด อายุปูนนี้นางยังไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยอะไร ปู่ก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้ นางเลยไม่รู้ตัวเลยว่ามีพิษอยู่ในร่าง

อวี้เทียนเหิงผสมโรง "ใช่ ไอ้หนู ปู่ของเหยียนเหยียนเป็นถึงพรหมยุทธ์พิษ นางจะโดนพิษได้ไง? อย่ามามั่ว"

หลินเฟิงเมินเฉยต่อความโกรธเกรี้ยว "ฉันบอกว่าโดนก็คือโดน พิษไม่ได้มาจากภายนอกหรอก ตอนนี้ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวสักวันก็เชื่อเอง เชิญกลับไปได้แล้ว อ้อ ก่อนกลับ จ่ายค่าเสียหายมา 10 เหรียญวิญญาณทองคำด้วย โทษฐานต่อสู้ในคลินิก"

ตู่กูเหยียน: "ทำไมต้องจ่าย? คลินิกเจ้าไม่ได้พัง ข้าวของก็ไม่เสียหาย"

หลินเฟิง: "อ๋อ กฎร้านน่ะ ห้ามใช้กำลังในคลินิก"

ตู่กูเหยียน: "เจ้าเป็นคนเริ่มนะ!"

หลินเฟิง: "พวกเธอโจมตีก่อน ฉันแค่ป้องกันตัว"

ตู่กูเหยียนแทบบ้า "ก็เจ้าท้าให้ข้าทำ!"

หลินเฟิง: "ถูก แล้วตอนนี้ฉันก็ปรับเงินเธอไง จ่ายมาซะดีๆ"

เถียงสู้ไม่ได้ ตู่กูเหยียนปาเหรียญทอง 10 เหรียญลงพื้นแล้วกระแทกเท้าเดินปึงปังออกไป อวี้เทียนเหิงรีบวิ่งตามไปติดๆ

หลินอัน: "นายน้อยครับ ผมรู้สึกว่านายน้อยจงใจหาเรื่องคุณหนูตู่กูนะเนี่ย"

หลินเฟิง: "ใช่ จงใจ ถ้าไม่แกล้งนางแรงๆ นางจะรีบวิ่งแจ้นกลับไปฟ้องตู่กูโป๋เหรอ?"

หลินอัน: "แล้วถ้าตู่กูโป๋บุกมาเล่นงานนายน้อยล่ะครับ?"

หลินเฟิง: "ถึงตู่กูโป๋จะอารมณ์แปรปรวนและไม่ใช่คนดี แต่เขาต้องการพึ่งพาอำนาจจักรวรรดิเทียนโต้วเพื่อต่อกรกับสำนักวิญญาณยุทธ์ พ่อข้าเป็นขุนนางเทียนโต้ว แถมข่าวเรื่องพ่อแม่ข้าทะลวงระดับก็แพร่ออกไปแล้ว ดังนั้นต่อให้ตู่กูโป๋มีความคิดไม่ดี เขาก็ต้องลองเจรจาก่อน และถ้าได้เจรจา ข้ามั่นใจว่ากล่อมเขาได้ แต่เพื่อกันไว้ก่อน พรุ่งนี้ข้าจะให้แม่มาคุมเชิงที่คลินิก ข้าเชื่อว่าวันนี้นางต้องบึ่งไปหาปู่ที่ป่าอาทิตย์อัสดงแน่ พรุ่งนี้เรารอต้อนรับท่านพรหมยุทธ์พิษกัน"