บทที่ 105 ความเปลี่ยนแปลงของเยี่ย!

"ขอบพระคุณองค์จักรพรรดินี! ขอบพระคุณท่านเซียนแท้จริง!"

เมื่อชาวแดนปฐมภูมิแน่ใจว่าเผ่ามารจากแดนปีศาจถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก และดินแดนของตนกลับมาปลอดภัยอีกครั้ง ทุกคนต่างคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียงกันไปทาง มู่เหยา และ หลินเฉิน

สำหรับมู่เหยา นางคือจักรพรรดินีผู้ปกครองสูงสุด การคุกเข่าให้นางย่อมเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับหลินเฉิน ผู้ที่สังหาร 6 มหาจักรพรรดิมารและยอดฝีมือที่แข็งแกร่งเกินขอบเขตจักรพรรดิด้วยตัวคนเดียว ในสายตาของชาวแดนปฐมภูมิ เขาได้ก้าวข้ามไปสู่ระดับที่ไม่มีใครเทียบได้ และถูกขนานนามว่าเป็น "เซียนแท้จริง" ไปเรียบร้อยแล้ว

"ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้ามาก!" มู่เหยามองไปยังทวีปปีศาจที่ยามนี้ว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองฝูงชนที่โห่ร้องยินดี นางเผยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ การปรากฏตัวของชายชุดทองทำให้นางตระหนักว่า หากไม่มีหลินเฉิน ต่อให้นางจะเก่งเพียงใดก็คงมิใช่คู่ต่อสู้ของชายผู้นั้น

"เรื่องเล็กน้อยน่า แค่ช่วยๆ กัน" หลินเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ

แท้จริงแล้วเขาลงมือเพราะต้องการรางวัลจากระบบ และทันทีที่เขากล่าวจบ เสียงของระบบก็ดังกึกก้องในหัว

【ตรวจพบว่าโฮสต์กวาดล้างเผ่ามารสำเร็จ ได้รับกล่องของขวัญภารกิจ ต้องการเปิดหรือไม่?】

"เปิด!"

【ยินดีด้วย! ระบบได้ปรับเปลี่ยนของรางวัลตามระดับภารกิจและคู่ต่อสู้ที่โฮสต์เผชิญ...】

【รางวัลที่ 1: ยกระดับค่ายกลคุ้มกันอาณาจักรของมหาจักรพรรดิต้าเยี่ย'ระดับจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่' และเพิ่มพูนวาสนาของชาติเป็นสองเท่า】

【รางวัลที่ 2: ก่อกำเนิด 'ปราณวิญญาณต้นกำเนิด' ภายในอาณาเขตของเยี่ย และจะขยายวงกว้างตามการขยายอำนาจของอาณาจักร】

【รางวัลที่ 3: มอบ 'หินต้นกำเนิดลี้ลับ' ระดับสูงสุด จำนวน 10 ล้านก้อน】

หลินเฉินพยักหน้าอย่างพอใจ รางวัลสองข้อแรกจะทำให้รากฐานของตระกูลหลินและราษฎรต้าอวี่แข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด การเปลี่ยนพลังงานฟ้าดินจะทำให้คนทั้งอาณาจักรทะลวงระดับได้ง่ายขึ้น ส่วนหินต้นกำเนิดลี้ลับนั้นคือเงินตราสากลในมหาภพทั้งห้า ซึ่งจะมีประโยชน์มากในอนาคต

ค่ายกลระดับราชันปราชญ์ที่เคยปกคลุมเมืองหลวงพลันสั่นสะเทือนและเริ่มแปรสภาพ แผ่กลิ่นอายอำนาจระดับจักรพรรดิออกมาอย่างน่าเกรงขาม

หลินชางฉยง และเหล่าขุนนางต่างทะยานออกมาดูความเปลี่ยนแปลงด้วยความตกตะลึง ยามนี้ทั่วทั้งอาณาจักรมีพลังงานบริสุทธิ์สายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมา มันมิใช่พลังวิญญาณธรรมดา แต่เป็นพลังที่เหนือชั้นกว่านั้น

เพียงแค่สูดลมหายใจ พลังนี้ก็พุ่งเข้าสู่จุดชีพจรของหลินชางฉยง ปะทะกับตบะขั้นมหาจักรพรรดิขั้นที่ 7 ของเขา เดิมทีเขาทะลวงจากขั้นเริ่มต้นมาถึงขั้นที่ 7 ในเวลาไม่ถึงสิบวันก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว ทว่าภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังใหม่นี้ เขารู้สึกว่าแม่น้ำที่เคยแห้งขอดกำลังถูกเติมเต็มด้วยมหาสมุทรสวรรค์ ตบะของเขากำลังจะทะลวงสู่ขั้นที่ 8 และดูเหมือนว่าจะไม่หยุดเพียงแค่นั้น!

ภายในสวนหลวง ดอกไม้ล้ำค่าที่เคยร่วงโรยกลับชูช่อผลิบานอย่างบ้าคลั่ง โบตั๋นหยกดำขยายขนาดขึ้นหลายเท่าตัว ต้นไม้เก่าแก่พันปีหลั่งน้ำเลี้ยงสีโลหิตออกมาและกลายเป็นผงทองคำเมื่อสัมผัสอากาศ ทั่วทั้งแผ่นดินต้าอวี่ประดุจสัตว์ร้ายโบราณที่หลับใหลมานานและกำลังตื่นขึ้นจากการจำศีล!

"ฝ่าบาท... ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือขององค์รัชทายาทใช่หรือไม่?" หลินมู่ ถามด้วยเสียงสั่นเครือ ยามนี้เขาสามารถฟื้นฟูตบะกลับมาถึงขั้น ราชันปราชญ์ขั้นที่ 3 ได้แล้วหลังจากดูดซับพลังงานใหม่นี้

"อืม! ต้องเป็นเขาแน่นอน!" หลินชางฉยงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มภาคภูมิใจ

"เหยาเหยา เจ้าจะไม่ไปกับพวกเราจริงๆ รึ?" หน่าหรานเยียนหรานถามด้วยความอาลัย

"ไม่ล่ะ แดนปฐมภูมิยังต้องการการฟื้นฟู และข้ายังไม่อยากจากที่นี่ไปตอนนี้" มู่เหยาเว้นจังหวะก่อนจะยิ้มร่า

"อย่าลืมกลับมาหาข้าบ้างนะ!"

แม้จะดูเข้มแข็ง แต่แววตาของมู่เหยาก็แฝงไปด้วยความเศร้า นางอยากเห็นโลกกว้าง แต่ก็นิรันดร์รู้ดีถึงช่องว่างระหว่างนางกับหลินเฉิน หากไปตอนนี้คงเป็นได้เพียงภาระ ซึ่งศักดิ์ศรีของนางมิอาจยอมรับได้

หน่าหรานเยียนหรานเข้าใจจึงมิได้ตื้อต่อ หลินเฉินนำทางนางมุ่งหน้าสู่ม่านพลังมิติที่ซ้อนทับกันตามความทรงจำที่ชิงมาจากชายชุดทอง

วูบ!

เพียงก้าวเดียว ร่างของทั้งคู่ก็หายไปจากแดนปฐมภูมิ มุ่งหน้าสู่การผจญภัยครั้งใหม่ในมหาภพทั้งห้า!